Έκκληση από τον Λίβανο για τις 23/2 για τη Γάζα

الحركة العالمية لمناهضة العولمة والهيمنة الأميركية والصهيونية

Αραβικά και Ελληνικά

Διεθνής έκκληση/τριημέρου για τη Γάζα

22\23\24 Φεβρουαρίου 2008

النداء الشعبي العالمي الخاص بغزة 22\23\24 فبراير 2008

Αυτός ο ξεσηκωμός –Ιντιφάντα- είναι μια ανατολή ελευθερίας για ολόκληρο τον πλανήτη και είναι εναντίον κάθε

Απανθρωπιάς/Αδικίας/Καταπίεσης/Κατοχής/Πολέμου/Παγκοσμιοποίησης الانتفاضة العالمية الشاملة ضد القهر والظلم والعدوان ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ – στην κατοχή και την καταπίεση, στην ηγεμονία και στην παγκοσμιοποίηση σε

Σιωνιστές και Ναζιστές

και σε κρατικούς τρομοκράτες και συνεργούς καπιταλιστών και ιμπεριαλιστών και προδότες

ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ – ειδικά στην αμερικανική και ισραηλινή κρατική τρομοκρατία και στις μαζικές δολοφονίες στο όνομα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού και όχι στους δικτάτορες που εξουσιάζουν με βαρβαρότητα κάθε μεριά του κόσμου.

Οι ΗΠΑ είναι ένοχες για δολοφονίες σε πολλά μέρη αυτού του κόσμου λόγω της πολιτικής τους να αγκιστρώνουν την εξουσία και να υποστηρίζουν καθεστώτα που συντάσσονται με τη δική τους γραμμή για την ηγεμονία και τον ιμπεριαλισμό.

Καθεστώτα, που λαμβάνουν χρήματα και όπλα για να σκοτώνουν τον ίδιο το λαό τους, για να αδράχνουν σφικτά την εξουσία και τον έλεγχο και να προασπίζουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Οι μένοντες σιωπηλοί μπροστά στην αδικία και την κρατική τρομοκρατία είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι.

ΟΧΙ – στην αδράνεια των αραβικών εθνών και κυβερνήσεων, όχι στις συνόδους χωρίς αποτελέσματα, όχι στη μυστική αστυνομία και στους στρατούς που πολεμούν την πολιτική αντίσταση στη δικτατορία και την καταπίεση, όχι στις ψεύτικες ανακοινώσεις και στην άρνηση των πεπραγμένων της καταπίεσης προκειμένου να γίνουν τα αραβικά έθνη σκλάβοι του ιμπεριαλισμού.

- لا للاحتلال للهيمنة للوصاية للتبعية للعولمة الوحشية لليهودية العالمية للنازية الأميركية للعمالة للخيانة للإمبريالية للإرهاب الأميركي الصهيوني لصمت العالم العربي والإسلامي لطغيان الأجهزة الأمنية والحكام لمعاهدات الذل والاستسلام. Η Ιντιφάντα του AL AQSA AL SHARIF και του AL QUDS και της ΓΑΖΑΣ

στις οποίες αυξάνεται η υποστήριξη για την αντίσταση και η υποστήριξη για την προστασία των παιδιών και των λαών στην Παλαιστίνη και στον Λίβανο και στο ΙΡΑΚ δείχνουν ότι πρέπει να δράσουμε παγκόσμια και να γίνουμε μια φωνή στον αγώνα και να κάνουμε την Ιντιφάντα για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία παντού σ’ αυτό τον κόσμο ένα υπολογίσιμο σπαθί με ό,τι μέσο διαθέτουμε και με όλη μας τη δύναμη ενάντια στους ισχυρούς, άδικους ηγεμόνες καταπιεστές.

بمناسبة اليوم العالمي لكسر حصار غزة

Ο κόσμος ξύπνησε και άρχισαν οι πολίτες να ξεσηκώνονται σε εκατοντάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο ξεκινώντας δράσεις εναντίον του πολέμου και υπέρ της ελευθερίας. Μεγάλες διαδηλώσεις ήδη έλαβαν χώρα ανά τον πλανήτη που έφεραν κοντά τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ έναν κόσμο ειρηνικό και δίκαιο.

Ένα παγκόσμιο δίκτυο πρέπει τώρα να βοηθηθεί με την ενίσχυση της ενότητας και με κίνητρο τη συμμετοχή όλων των κινημάτων, των κομμάτων που έχουν βαθιά σχέση με τους λαούς τους, που είναι θύματα καθεστώτων και κρατικών τρομοκρατών. Ειδικά τα κόμματα πρέπει να ξαναμάθουν να βγαίνουν στο δρόμο και να μάχονται για και μαζί με το λαό που τους έχει εκλέξει, και όχι εναντίον του και εναντίον των αισθημάτων και των πεποιθήσεών του. Δεν υπήρχε και εξακολουθεί να μην υπάρχει καμία δικαιολογία για καμία κυβέρνηση σ’ αυτό τον κόσμο προκειμένου να ξεκινάει έναν πόλεμο στο όνομα του λαού της, επειδή δεν έχει λάβει τέτοια εντολή.

Πουθενά!

انتصاراً ودعماً لأهلنا وشعبنا والمقاومة الباسلة في فلسطين والعراق ولبنان,رفضاً للتسلط والاستكبار وحرب السيطرة والاستعباد وهدم القيم الإنسانية سيشهد العالم انتفاضة سلمية مدنية في مئات المدن والعواصم تحت شعار الحرية لشعب فلسطين والعراق وكسر حصار غزة الأسيرة الصامدة الحركة العالمية لمناهضة العولمة والهيمنة الأميركية والصهيونية تناشد وتدعو وتهيب

بشعوب العالمين العربي والإسلامي الجاليات في بلاد المهجر والاغتراب وليس بمعزل عن قادة الأحزاب والحركات والمنظمات الشعبية الذين هم مطالبون أكثر من أي وقت مضى للعودة إلى الشارع والتفاعل مع طموحات وأماني شعوبهم, لبدء النشاطات والإعتصامات والمسيرات وتذكير هذا العالم إننا لسنا نرفض الاحتلال الأميركي والصهيوني فقط بل سنقاومه بكل الوسائل المتوفرة وسندعم بالمال والرجال والقوة والعتاد مقاومة شعبنا وان النكوص عن هذا الواجب الوطني هو غطاء لإرهاب أميركا وإسرائيل الكيان الغاصب وليفهم العالم أيضا إننا نحن أصحاب الحق الوحيدين في تقرير مصيرنا وكيفية استعادة حقوقنا. Ας τους συμπεριλάβουμε, ας τους πούμε ότι εκπροσωπούν το λαό τους και ότι το μοναδικό τους επάγγελμα είναι να εκπροσωπούν το λαό τους, ας απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας.

Δεν μπορούμε πλέον απλώς να καταδικάζουμε λεκτικά αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και άλλοι κρατικοί τρομοκράτες. Πρέπει να παλέψουμε με όσα μέσα διαθέτουμε. Πρέπει να υποστηρίξουμε εκείνους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, με χρήματα, έμψυχο δυναμικό, δύναμη, υλικά μέσα και πίστη.

Εκείνους που ζητάνε να πιεστούν όλες οι χώρες ώστε να γίνουν όπως η δυτική δημοκρατία που κυβερνά τον κόσμο, που τζογάρισε την πίστη σ’ αυτήν την τόσο ένδοξη δημοκρατία ώστε δεν αξίζει πλέον ούτε δραχμούλα από τότε που την έντυσαν με τρόμο, σκοτώνοντας και παραβαίνοντας πια ακόμη και τους δικούς τους δημοκρατικούς νόμους, ακόμη και στις χώρες τους και περισσότερο αναφορικά με την αντιμετώπιση των λαών.

Όποιος αρνείται την υποστήριξη και παραμένει αδρανής, γίνεται παιχνίδι στα χέρια εκείνων των κρατικών τρομοκρατών τώρα, και όπως δήλωσε ο κ. Μπους, όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου. Έτσι κι εμείς λέμε, όποιος δεν είναι στο πλευρό μας για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία είναι εναντίον της ανθρωπότητας.

المكان: التجمع والانطلاق من أمام المساجد التي تقام بها صلاة الجمعة الزمان: يوم الجمعة 22 فبراير2008 بعد الانتهاء من صلاة الجمعة مباشرة

يوم السبت 23فبراير2008 يوم الأحد 24فبراير 2008 الهدف: دائماً السفارات والقنصليات والبعثات الدبلوماسية الأميركية والإسرائيلية التجمع والانطلاق من الأمكنة التي تحددها القوى والفعاليات المحلية نحو ذات الهدف من الساعة الثانية عشر ظهراً ولغاية الرابعة عصراَ توقيت عالمي موحد. Σας ζητάμε, από όλους, να λάβετε μέρος στην παγκόσμια διαμαρτυρία και στις δράσεις της Παλαιστινιακής Ιντιφάντα

Ώστε να γίνουν ενέργειες σε ολόκληρο τον κόσμο κατά τις ημέρες για τη Γάζα και να δώσουμε ένα μήνυμα ενότητας την ίδια στιγμή με όσες δυνάμεις διαθέτουμε. Πρέπει να κινητοποιήσουμε και να φέρουμε μαζί μας όλα τα αδέλφια μας, τους φίλους μας και τους ανθρώπους που γνωρίζουμε και πρέπει να πάμε στα πιο σημαντικά μέρη, δηλαδή πρεσβείες, προξενεία, ειδικά των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά το τριήμερο που ξεκινάει από την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου, συνεχίζεται το Σάββατο 23 και ολοκληρώνεται την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου.

Παρακαλούμε ενημερωθείτε για τα καλέσματα και τις ανακοινώσεις από τις κατά τόπους ομάδες στις πόλεις, τις περιοχές και τις χώρες σας και βοηθείστε ώστε να οργανωθούν οι άνθρωποι και να συμμετάσχουν παντού.

Μεταξύ 12 και 4 μμ σε όλες τις πόλεις του πλανήτη θα γίνουν μαζικές διαδηλώσεις.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΑ για τη Γάζα και όλες οι ομάδες, τα κόμματα και οι κοινότητες θα πρέπει να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους να το ανακοινώσουν επισήμως.

المقاومة الأهلية العالمية ضد النازية الأميركية والصهيونية

ملاحظة يتم نشر وقائع نشاطات الأسبوع العالمي لمناهضة الامبريالية والصهيونية على موقع النظرة اللبنانية المقاومة في الوصلة أدناه موثقة بالصور والفيديو وكتابات الصحف ووكالات الأنباء العالمية

هلم نبني وحدة اتجاه وهدف ورؤيا بالبطولة المؤمنة المؤيدة بصحة لعقيدة لتحيا امة عزيزة بأبنائها شامخة بشهدائها جديرة بالحياة تصنع نصر الغد الأتي بالأجيال التي لم تولد بعد اذا كنت من عشاق المقاومة ومن الراغبين بالمشاركة في التحليل والموقف فاضغط على الوصلة ادناه

http://groups.yahoo.com/group/LEBANONVIEW

هاتف:03858055\\\\01377769\\\\\\\ 01368238 Beirut Lebanon

EMAIL: lccpress@yahoo.com moqawama@lebanonview.com fadimadi@lebanonview.com

Σάμπρα-Σατίλα, 25 χρόνια μετά

Από το δελτίο τύπου της Answer

A.N.S.W.E.R. Coalition http://www.answercoalition.org/ info@internationalanswer.org

15 Σεπτέμβρη: Η 25^η επέτειος της Σφαγής στη Σάμπρα και Σατίλα

Η 15^η Σεπτεμβρίου του 2007 σηματοδοτεί την 25^η επέτειο της σφαγής στη Σάμπρα και Σατίλα. Στις 15-17 Σεπτεμβρίου 1982, λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό το άγρυπνο βλέμμα του ισραηλινού στρατιωτικού κατακτητή σφάγιασαν περισσότερους από 2.000 παλαιστινίους κατοίκους των δύο αυτών προσφυγικών καταυλισμών στη Βηρυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονηθέντων ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Τον Ιούνιο του 1982, ο ισραηλινός στρατός (IDF), με την πλήρη στήριξη του καθεστώτος Ρέιγκαν, εξαπέλυσε μαζική εισβολή στον Λίβανο. Στόχος της εισβολής ήταν η εξολόθρευση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ/PLO), η οποία έδρευε τότε κυρίως στον Λίβανο, και η εγκαθίδρυση κυβέρνησης-μαριονέτας στη Βηρυτό. Οι ΗΠΑ διαρκώς ανεφοδίαζαν τον IDF κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εισβολή στον Λίβανο κορυφώθηκε στις 15-17 Σεπτεμβρίου με την επιδρομή σε δύο προσφυγικούς καταυλισμούς αμάχων Παλαιστινίων των 1.500 μελών των ρατσιστικών και φασιστικών Λιβανικών Δυνάμεων, μία από τις δεξιές λιβανικές οργανώσεις σύμμαχους του Ισραήλ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού ο IDF βομβάρδιζε χωρίς έλεος τη λιβανική πρωτεύουσα, σκοτώνοντας περισσότερους από 20.000 ανθρώπους, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν άμαχος πληθυσμός. Τον Σεπτέμβρη του 1982 επιβλήθηκε μια εκεχειρία στους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους που αντιστέκονταν στην επίθεση. Οι παλαιστινιακοί προσφυγικοί καταυλισμοί συγκέντρωναν περισσότερο από το 10% του πληθυσμού των 3 εκατομμύριων του Λιβάνου τότε.

Σύμφωνα με την εκεχειρία, οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΟΑΠ θα εκκενώνονταν στην Τυνησία. Σε αντάλλαγμα, θα εγγυούνταν η ασφάλεια των παλαιστινιακών προσφυγικών καταυλισμών. Τη συμφωνία υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η εγγύηση της ασφάλειας ήταν σημαντική, επειδή ήταν σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη γνωστό ότι οι Λιβανικές Δυνάμεις και άλλες ρατσιστικές και φασιστικές πολιτοφυλακές θα σφαγίαζαν τους κατοίκους των καταυλισμών εάν οι τελευταίοι έμεναν απροστάτευτοι.

Από τις 15 Σεπτεμβρίου, με τους μαχητές της ΟΑΠ να έχουν αποχωρήσει, ο IDF είχε περικυκλώσει ολοκληρωτικά τους προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα στη δυτική Βηρυτό. Οι εναπομείναντες κάτοικοι των καταυλισμών ήταν σχεδόν όλοι γυναίκες, παιδιά ή ηλικιωμένοι άντρες.

Εντούτοις, ο Αριέλ Σαρόν, τότε υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, μαζί με τους ισραηλινούς διοικητές στην περιοχή διακήρυξαν ότι πίστευαν πως μαχητές της ΟΑΠ εξακολουθούσαν να βρίσκονται μέσα στους καταυλισμούς.

Χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία, ο Σαρόν διέταξε να επιτραπεί στις Λιβανικές Δυνάμεις (ΛΔ) υπό τη διοίκηση του Elie Hobeika να εισέλθουν στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς για «να καθαρίσουν τις φωλιές των τρομοκρατών».

Ακολούθησε ένα σαββατοκύριακο αδιανόητης αγριότητας. Οι ΛΔ πήγαν πρώτα πόρτα-πόρτα αναγκάζοντας τους τρομοκρατημένους κατοίκους να βγουν έξω στους δρόμους και τους χώριζαν σε δύο ομάδες.

Λίγο αφότου εισήλθαν στους καταυλισμούς ένας διοικητής των ΛΔ επικοινώνησε με τον ασύρματο με τον Hobeika που ήταν μαζί με ισραηλινούς διοικητές. Ο διοικητής των ΛΔ ρώτησε τον Hobeika τι θα έπρεπε να κάνουν με τις γυναίκες και τα παιδιά, και ο Hobeika του απάντησε οργισμένα ουρλιάζοντας στον ασύρματο: «Ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις!» (ντοκιμαντέρ BBC, "The Accused," 2001).

Και τότε ξεκίνησε κανονικά η σφαγή. Για τις επόμενες 36 ώρες, οι ΛΔ βίαζαν, βασάνιζαν και σφαγίαζαν, εξολοθρεύοντας σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού των περισσότερων από 2.000 Παλαιστινίων και Λιβανέζων που ζούσαν στη Σάμπρα και Σατίλα.

Οι ισραηλινοί διοικητές και υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του Αριέλ Σαρόν –ο οποίος ως υπουργός Άμυνας έφερε την ολοκληρωτική ευθύνη για την κατοχή του Λιβάνου- ενημερώθηκαν επανειλημμένα για το τι συνέβαινε. Όταν τελικά οι Ισραηλινοί διέταξαν τον Hobeika να αποσύρει τις ΛΔ στις 17 Σεπτεμβρίου, οι ΛΔ ζήτησαν και έλαβαν παράταση μίας μέρας για να «ολοκληρώσουν το έργο τους».

Μόλις έκαναν το γύρο του κόσμου οι απεχθείς εικόνες της σφαγής της Σάμπρα και Σατίλα, η οργή και ο αποτροπιασμός ήταν τόσο μεγάλες που ακόμα και το Ισραήλ αναγκάστηκε να ορίσει επίσημη διερευνητική επιτροπή το επόμενο έτος. Η επιτροπή Kahan βρήκε τον Σαρόν «έμμεσα υπεύθυνο» για τη σφαγή. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από το υπουργείο Άμυνας, αλλά όχι και από το ισραηλινό κοινοβούλιο. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρόν αναρριχήθηκε στο υψηλότερο αξίωμα του Ισραήλ, ως πρωθυπουργός.

Η Σάμπρα και Σατίλα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία σφαγή του Σαρόν. Το γεγονός ότι αυτός ο εγκληματίας πολέμου μπόρεσε να διενεργήσει τέτοιες ευρέως γνωστές πράξεις και παρ’ όλα αυτά έγινε πρωθυπουργός είναι το πιο ολοφάνερο σημάδι του βαθύτατα ρατσιστικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα, οι διάδοχοι του Σαρόν με την πλέρια υποστήριξη της Ουάσιγκτον εξακολουθούν να κατέχουν την Παλαιστίνη και να καταπιέζουν βάναυσα τον παλαιστινιακό λαό.

Ο σκοπός της σφαγής του 1982 ήταν να καμφθεί το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού και να συντριβεί η αντίστασή του διά μέσω μιας εξαιρετικά τρομερής τρομοκρατικής πράξης. Απέτυχε να βρει το στόχο της.

Σήμερα, ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση, συμπεριλαμβανομένου του θεμελιώδους δικαιώματος εκείνων που ζουν στην εξορία να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, συνεχίζεται. Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Παλαιστίνη, μόλις 600 μίλια από το Ιράκ, δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον ευρύτερο αγώνα ενάντια στην αμερικανική κατοχή και κυριαρχία στην περιοχή.

Η Αραβό-Αμερικανική και Μουσουλμανική κοινότητα ήταν στην προμετωπίδα της οικοδόμησης του αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος, διαδηλώνοντας ενάντια στον εγκληματικό πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ και απαιτώντας δικαιοσύνη για τον παλαιστινιακό λαό.

Στις 15 Σεπτέμβρη 2007, η Συμμαχία ANSWER και άλλοι στο αντιπολεμικό κίνημα θα ενωθούν με ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο αποτίνοντας φόρο τιμής στα θύματα ενός τρομερού εγκλήματος που διαπράχθηκε πριν από ένα τέταρτο του αιώνα και θα είναι όπως πάντα αλληλέγγυοι στον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης.

Ανταπόκριση από τον Λίβανο

Πρόσφυγες για πάντα

Της Eliza Ernshire

Γραμμένο στις 28 Μαΐου 2007

Αναδημοσιεύεται με την άδειά της

Eliza.ernshire@google.com

Ο προσφυγικός καταυλισμός Μπεντάουι μοιάζει με κάθε άλλον παλαιστινιακό προσφυγικό καταυλισμό: πυκνοκατοικημένος, στενοί δρόμοι που φιδογυρίζουν ανάμεσα σε τσιμεντένια κτίρια με κουβάρια καλωδίων να κρέμονται ανάμεσά τους, το έδαφος καλυμμένο με νερά, συχνά λασπωμένο επειδή δεν είναι ασφαλτοστρωμένο. Μικρά σκουτεράκια ανοίγουν δρόμο ανάμεσα στον κόσμο, παιδιά με ρούχα μπασμένα για την ηλικία τους και με τρύπες στα γόνατα τρέχουν και παίζουν μπάλα και είναι πρόθυμα να ποζάρουν για πολλές φωτογραφίες στη σειρά.

Αλλά σήμερα ο καταυλισμός Μπεντάουι είναι πιο κοσμοβριθής απ’ ότι συνήθως επειδή προσφέρει καταφύγιο σε ανθρώπους που εκτοπίστηκαν για μία ακόμη φορά και προσπαθούν και πάλι να γλιτώσουν από μια σύγκρουση και αναγκάζονται ξανά να εγκαταλείψουν τα πάντα πίσω τους: ρούχα, φαγητό, στρώματα και συχνά επίσης αδέλφια και συζύγους. Ήρθαν εδώ με άδεια χέρια και οι Παλαιστίνιοι στον καταυλισμό Μπεντάουι ανοίγουν τα χτυπημένα από τη φτώχεια σπίτια τους σε αυτούς. Δεν είναι μόνο το Μπεντάουι που προσφέρει αυτή τη στιγμή καταφύγιο σε οικογένειες που είχαν την τύχη να αποδράσουν από τους πολιορκημένους και βαμμένους με θάνατο δρόμους του καταυλισμού Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Ορισμένες οικογένειες έχουν καταφύγει τόσο νότια όσο η Βηρυτός και άλλες ακόμη πιο πέρα. Η Σατίλα, μάρτυρας της δικής της σφαγής, ανοίγει τώρα τα σπίτια της στις 153 οικογένειες μέχρι στιγμής που έφτασαν ως εκεί. Η βοήθεια φτάνει στο Μπεντάουι, αλλά τίποτα δεν πηγαίνει ακόμη στη Σατίλα. Πολλές οικογένειες εδώ δεν κατάφεραν να γλιτώσουν παρά μόνο τις ταυτότητές τους.

Στο Μπεντάουι οι τραυματίες και οι υγιείς μοιράζονται την ίδια φέτα ψωμί, στη Σατίλα η γυναίκα είναι χωρίς τον άντρα της και μοιράζεται το ίδιο στρώμα με τα τρία ή τέσσερα παιδιά της, και συχνά δεν υπάρχει ούτε καν στρώμα. Πολλοί που ξέφυγαν δεν έχουν τρόπο να μάθουν πως είναι οι σύντροφοί τους, ακόμη αποκλεισμένοι μέσα στον πολιορκημένο καταυλισμό. Μια γυναίκα μου είπε ότι το τελευταίο πράγμα που είδε καθώς έφευγε με το μωρό της αγκαλιά ήταν τον άντρας της να αιμορραγεί από πυροβολισμό που δέχτηκε στον ώμο. Έκλαιγε καθώς μου έλεγε ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να αναρωτιέται αν θα τον ξανάβλεπε ποτέ. «Πώς μπορώ να ξέρω ότι η Σατίλα δεν θα ναι από δώ και πέρα και για πάντα το σπίτι μου; Ίσως να μην μπορείτε να καταλάβετε πως είναι η ζωή των προσφύγων. Πάντα στη φυγή, πάντα να μένουν σ’ έναν τόπο που είναι προσωρινός και πάντα να ονειρεύονται… Τι ονειρεύομαι τώρα ρωτάς; Να επιστρέψω στην Παλαιστίνη; Όχι, μόνο να επιστρέψω στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ και να δω ότι ο άντρας μου είναι καλά».

Είναι ταπεινωτικό να βλέπεις πόσα προσφέρουν οι Παλαιστίνιοι στα νέα εκτοπισμένα αδέλφια τους. Είδα άντρες να δωρίζουν 100 δολάρια, στοίβες ρούχων στον κεντρικό κάδο, κουβέρτες και φυσικά τη στέγη των σπιτιών τους, όταν αυτοί οι ίδιοι έχουν τόσο λίγα. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, στοιβαγμένοι σε μίζερα στρατόπεδα χωρίς σταθερό εισόδημα ή προοπτική για ένα μέλλον και παρ’ όλα αυτά είναι εκείνοι που δωρίζουν και ανοίγουν τις αγκαλιές τους στα θύματα των πολιτικών περιπλοκών και της διεθνούς επέμβασης που κλιμακώνεται πέρα από κάθε έλεγχο σ’ αυτή τη χώρα.

Καθώς εργαζόμασταν στη Σατίλα μάθαμε ότι η λιβανική κυβέρνηση έδωσε στους παλαιστίνιους ηγέτες 72 ώρες για να επιλύσουν την κατάσταση στο Βορρά του Λιβάνου, διαφορετικά θα εισβάλουν στον καταυλισμό με τον αμερικανόδωτο εξοπλισμό τους. Οι παλαιστίνιοι ηγέτες πρέπει να λύσουν ένα πρόβλημα με μια ομάδα εξτρεμιστών ενόπλων που κατά 70% δεν είναι Παλαιστίνιοι και που εξοπλίστηκαν κατ’ αρχάς από την κυβέρνηση Σινιόρα εναντίον της Χεζμπολάχ, αλλιώς ο λαός τους θα σφαγιαστεί και ένας ακόμη καταυλισμός θα κηλιδωθεί με μια ιστορία τρόμου;

Τι μπορεί θα μπορούσε να πετύχει η εισβολή στον καταυλισμό; Η κυβέρνηση Σινιόρα λέει ότι θα «ξεριζώσει την τρομοκρατία» επειδή ο Λίβανος μετατράπηκε ξαφνικά στην παιδική χαρά του «Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία». Αλλά πως θα γίνει αυτό; 200 ένοπλοι θα δολοφονηθούν ή θα εξαναγκαστούν σε αυτοκτονία. Αλλά θα σταματήσει αυτό την Φατάχ αλ-Ισλάμ στον Λίβανο; Κανένας δεν είναι τόσο απλοϊκός ώστε να φαντάζεται κάτι τέτοιο. Ένα τέτοιο κίνημα απλώς θα εναντιωθεί και θα μεγαλώσει αν ένας μικρός αριθμός μελών του εξολοθρευτεί με τόσο επαχθή τρόπο. Και το σημαντικότερο με τι κόστος; Θάνατος πολιτών που εξακολουθούν να είναι αποκλεισμένοι στον καταυλισμό, τραυματίες και οδύνη. Καταστροφή των φτωχών υποδομών του καταυλισμού και ελάχιστες πιθανότητες χρηματοδότησης για την ανοικοδόμησή του. Μια έκρηξη οργής σε όλα τα παλαιστινιακά στρατόπεδα εναντίον της κυβέρνησης και κυρίως εναντίον του Λιβανικού Στρατού που απεδείχθη ο μόνος θεσμός της χώρας που μπόρεσε τους τελευταίους τέσσερις μήνες να κρατήσει σε απόσταση τον εμφύλιο. Αν ο Λιβανικός Στρατός διαταχθεί να εισβάλει στο Στρατόπεδο θα χάσει το σεβασμό που του αποδίδεται από τις περισσότερες οργανώσεις σ’ αυτή τη χώρα.

Εν ολίγοις η πλειονότητα του λαού πολύ πραγματιστικά λέει ότι αν ο καταυλισμός δεχθεί εισβολή, ο εμφύλιο πόλεμος θα είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί σε ολόκληρο τον Λίβανο. Μαζί με τον εμφύλιο πόλεμο που θα ακολουθήσει τις βαθιά ριζωμένες διαχωριστικές γραμμές της θρησκείας (δυστυχώς βαθιά ενσωματωμένες στη λιβανική κοινωνία) θα υπάρχει ένα τρίτο στοιχείο που θα συμβάλει στο χάος: η επιρροή του εξτρεμισμού της Αλ Κάιντα που θρέφει τη βία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι μέχρι στιγμής, ο μόνος ηγέτης πολιτικής οργάνωσης στη χώρα που αντιτάχθηκε δημόσια σε μια τέτοια ενέργεια εισβολής στον καταυλισμό ήταν ο Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της, συκοφαντημένης στη Δύση ως «Τρομοκρατική Οργάνωση», Χεζμπολάχ.

Κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι για μια ακόμη φορά τι λάθος κάνουμε σε όλη αυτή την επιχείρηση «Τρομοκρατίας». Στη Γάζα ο Χανίγια ζητάει εκεχειρία, εδώ ο Νασράλα ζητάει αυτοσυγκράτηση, και οι δύο εκπορευόμενοι από ανθρωπιστικές ανησυχίες. Και οι δύο αυτοί άντρες ηγούνται «τρομοκρατικών» οργανώσεων (αν και σήμερα το CNN πρόσθεσε ευγενικά ότι η Χαμάς και Χεζμπολάχ είναι και οι δύο «μετριοπαθείς τρομοκρατικές οργανώσεις» ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!). Ενώ ορισμένες μαριονέτες του λιβανέζου πρωθυπουργού Φουάντ Σινιόρα επαναλαμβάνουν το σχόλιο του Μπους για την εξολόθρευση της απειλής της Τρομοκρατίας με στρατιωτικές ενέργειες και ο Ολμέρτ επιμένει ότι η εξαπόλυση επιθέσεων εναντίον των κατοίκων της Γάζας και η δολοφονία κατά μέσο όρο 5 Παλαιστινίων την ημέρα (το νούμερο έως το μεσημέρι) γίνεται για την προάσπιση της δημοκρατίας και είναι αναγκαία για την εξάλειψη της τρομοκρατίας.

Αισθάνομαι ότι έφτασε η στιγμή οι άνθρωποι στη Δύση να αναρωτηθούν σοβαρά εάν δεν χάσαμε εντελώς την όλη σκευωρία σχετικά με το τι είναι και τι όχι Τρομοκρατία. Επειδή αν ρωτήσετε οποιονδήποτε από τους τρομοκρατημένους πρόσφυγες που στριμώχνονται στα ξέχειλα από κόσμο σπίτια και σχολεία στο Μπεντάουι ή στη Σατίλα ή σε όποιο άλλο καταυλισμό βρίσκεται στον Λίβανο τι είναι τρομοκρατία, θα σας δώσουν μια απάντηση που είναι πολύ πιο προφανής απ’ όσες ακούω να παπαγαλίζουν οι πολιτικοί ή οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στα μέσα ενημέρωσης.

Ο λόγος που μου πήρε μια βδομάδα να γράψω έστω και μια λέξη για την κρίση δεν είναι μόνο ότι πέρναγα το περισσότερο διάστημα ταξιδεύοντας ανάμεσα στη Βηρυτό και την Τρίπολη και ότι ήμουν μέσα στο Μπεντάουι και τη Σατίλα, αλλά και επειδή μου πήρε λίγο χρόνο να προσπαθήσω να κατανοήσω την πολιτική που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν την κατάσταση. Το μόνο πράγμα για το οποίο ήμουν σίγουρη από την αρχή ήταν ότι αυτή η σύγκρουση δεν γινόταν για μια ευτελή τραπεζική ληστεία 1.500 δολαρίων.

Η Φατάχ αλ-Ισλάμ είναι διάσπαση του κινήματος της Φατάχ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι παλαιστινιακή οργάνωση. Αυτό είναι προφανές από το γεγονός ότι η πλειονότητα των μελών της Φατάχ αλ-Ισλάμ είναι αλλοδαποί από την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, το Σουδάν… πολύ λίγοι είναι όντως Παλαιστίνιοι. Είναι μια σουνιτική ομάδα και για το λόγο αυτό είχαν εξοπλιστεί από τη σουνιτική κυβέρνηση Σινιόρα που φοβόταν τη σιτική ομάδα της Χαζμπολάχ περισσότερο από μια ομάδα μέσα στη χώρα με επιρροές από την Αλ Κάιντα.

Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το κίνητρο της Αλ Κάιντα είναι να εκριζώσει βίαια τη σταθερότητα, μπορεί επίσης να είναι χρήσιμο εργαλείο για αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής (όπως τα προληπτικά χτυπήματα, ή την εκθρόνιση μιας κυβέρνησης Ταλιμπάν) και ίσως να μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για την αντιμετώπιση εσωτερικών συγκρούσεων. Η Χεζμπολάχ συνιστά απειλή για την εξουσία των Λιβανέζων Σουνιτών και ορισμένων χριστιανικών ομάδων.

Το Ισραήλ απέτυχε να την εξολοθρεύσει πέρυσι. Τον προηγούμενο μήνα η Επιτροπή Βίνογκραντ στο Ισραήλ υπέβαλε μια καταδικαστική αναφορά για την ισραηλινή ηγεσία για τον περσινό πόλεμο στον Λίβανο. Λέγεται ότι ένα μυστικό τμήμα αυτής της αναφοράς περιλάμβανε αποδείξεις συνενοχής ανάμεσα στον Σινιόρα και το Ισραήλ κατά τη διάρκεια εκείνων των 33 ημερών αιματοχυσίας. Αν αυτή η αναφορά είχε δημοσιοποιηθεί πολύ λίγοι Λιβανέζοι θα ήταν σε θέση να δικαιολογήσουν το περιεχόμενό της καθώς όλοι υπέφεραν κατά τη διάρκεια εκείνου του ισραηλινού πολέμου εναντίον του Λιβάνου. Ξαφνικά η κρίση της Τρίπολης ξεσπάει φαινομενικά από το πουθενά και έκτοτε το μοναδικό επίκεντρο της χώρας είναι το ξετύλιγμα της τραγωδίας εκεί και ο φόβος ότι σπέρνεται εσκεμμένα στη Βηρυτό μαζί με τις τρεις βόμβες που εκπυρσοκρότησαν στρατηγικά στην πόλη. Τώρα σχεδόν εκμηδενίστηκε ο φόβος των συνεπειών για την κυβέρνηση Σινιόρα μιας ενδεχόμενης δημοσιοποίησης της αναφοράς αυτή τη στιγμή.

Υπάρχει μια τρίτη πολιτοφυλακή μέσα στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Οι κάτοικοι που μένουν εκεί μιλάνε γι’ αυτή την τρίτη πολιτοφυλακή που θα ανοίξει πυρά ενάντια στο Λιβανικό Στρατό και μετά ενάντια στη Φατάχ αλ-Ισλάμ κατά τη διάρκεια εκεχειρίας και θα πυροδοτήσει και πάλι τη σύγκρουση… Κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιοι ανήκουν σ’ αυτή την πολιτοφυλακή, αλλά ορισμένοι λένε ότι αυτή η ομάδα συνδέεται με τη πολιτοφυλακή του Χαρίρι.

Αν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, η Χεζμπολάχ θα μπορούσε να ηττηθεί επειδή όσο καλά οπλισμένη και εκπαιδευμένη κι αν είναι, είναι εκπαιδευμένη ως αντιστασιακή ομάδα ενάντια στην ισραηλινή εισβολή και όχι ως στρατός έτοιμος να συγκρουστεί και να σκοτώσει αδελφούς Λιβανέζους μέσα στους δρόμους.

Δεν μπορώ να ταχθώ με τη μία ή την άλλη πλευρά σ’ αυτή τη χώρα καθώς είμαι τρομοκρατημένη με το βαθύ μίσος που ελλοχεύει στην καρδιά πολλών Λιβανέζων που μεγάλωσαν μακριά από την πραγματικότητα του εμφυλίου πολέμου και των οποίων τα παιδιά έχουν εμποτιστεί με τις ιδέες τους από νεαρή ηλικία. Μέχρι την προηγούμενη βδομάδα, όταν οι άνθρωποι με ρώταγαν αν είμαι με τη Χεζμπολάχ ή με το Σινιόρα πάντοτε απαντούσα ότι δεν είμαι με καμιά ομάδα που βάζει την πολιτική και τη θρησκεία πάνω από την ίδια της τη χώρα, αλλά αυτή τη βδομάδα η απάντησή μου έγινε λίγο πιο συγκεκριμένη επειδή η μία πλευρά έκανε ξεδιάντροπα ακριβώς αυτό και η άλλη έκανε έκκληση για αυτοσυγκράτηση, λόγω των ανθρώπινων ζωών που διακυβεύονταν μέσα στον καταυλισμό. Ποιος μπορεί να υποστηρίζει μια κυβέρνηση που δέχεται αμερικανικά όπλα να επιτίθενται σ’ έναν παλαιστινιακό καταυλισμό μέσα στον οποίο βρίσκονται ακόμη πολιορκημένοι οι μισοί κάτοικοι; (Το ίδιο «δώρο» που δέχεται κάθε χρόνο το Ισραήλ και χρησιμοποιήθηκε πέρσι το καλοκαίρι για εξολοθρευτεί το ήμισυ αυτής της χώρας).

Και αυτή τη φορά δεν έχει τίποτα να κάνει με Σουνίτες ή Σιίτες. Σουνίτες μέσα στον καταυλισμό θυσιάζονται από τη σουνιτική τους κυβέρνηση και ο ηγέτης της Σιτικής κοινότητας ζητάει την προστασία τους.

Ρώτησα απεγνωσμένα σε τι συγκεκριμένες ενέργειες προέβη η Φατάχ αλ-Ισλάμ τον περασμένο μήνα ώστε να θεωρείται τόσο ξαφνική απειλή για τη λιβανική κοινωνία. Πέραν της ληστείας 1.500 δολαρίων οι άνθρωποι δεν μπορούσαν σκεφτούν τίποτα άλλο (μέχρι που ξέσπασε η κρίση φυσικά και καρατόμησαν αιματηρά μέλη του Λιβανικού Στρατού). Φαίνεται ότι η μέγιστη απειλή που βοηθάει να αποφύγει ο Σινιόρα είναι μια αναφορά της Επιτροπής Βίνογκραντ που συνδέει την κυβέρνησή του με εκείνη του Ισραήλ και η χρησιμότητά της αυτή τη στιγμή έγκειται στο ότι βοηθάει να στραφεί η χώρα προς την εμφύλια σύρραξη κατά την οποία η Χεζμπολάχ θα αναγκαζόταν πλέον να έρθει αντιμέτωπη μ’ έναν ενισχυμένο από τις ΗΠΑ τώρα Λιβανικό Στρατό. Και για να διασφαλιστεί ότι καμία εκεχειρία δεν θα είναι επιτυχής στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ μια τρίτη και απροσδιόριστη πολιτοφυλακή βοηθάει επίσης να μη σταματήσουν οι ριπές των όπλων.

Αλλά στο τέλος οι σκέψεις μου αναγκαστικά επιστρέφουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς των οποίων τους στενούς γεμάτους κόσμο δρόμους περιδιαβαίνω την τελευταία αυτή εβδομάδα. Στην τραγωδία που είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων: Πρόσφυγες που αναγκάζονται να είναι πρόσφυγες για πάντα.

Πρωτοβουλία για το «Διεθνές Δικαστήριο Συνείδησης»

Πρωτοβουλία για το «Διεθνές Δικαστήριο Συνείδησης»

Επείγουσα έκκληση

30/05/2007

Η πρωτοβουλία για το «Διεθνές Δικαστήριο Συνείδησης» θα ξεκινήσει στις Βρυξέλες στα μέσα Δεκέμβρη. Σ’ αυτό το πνεύμα και με σκοπό να είναι επιτυχημένο αυτό το εγχείρημα, προσκαλούμε όλους τους αγωνιστές, διανοούμενους, ανθρώπους από το χώρο της δικαιοσύνης, ενώσεις της κοινωνίας πολιτών και σώματα να λάβουν μέρος στην προσαγωγή στη δικαιοσύνη των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου εναντίον του Λιβάνου και να αρνηθούν το προνόμιο απουσίας αντιποίνων που απολαμβάνει το Ισραήλ στα επίσημα διεθνή σώματα.

Ζητάμε από κάθε άτομο, σώμα ή ομάδα να συμβάλει, ανάλογα με τις ικανότητες και τις επιθυμίες της:

Α) Συλλέγοντας υπογραφές όλων των σωμάτων και των προσώπων της θέμιδας.

Β) Συμμετέχοντας στην ενημερωτική εκστρατεία για την τιμωρία των εγκληματιών πολέμου και για την κυκλοφορία της έκκλησης σε άλλα μέρη.

Γ) Αποστέλλοντας δικαστές που θα εκπροσωπούν τις πέντε ηπείρους για να λάβουν μέρος στη δίκη.

Δ) Αποστέλλοντας στο δικαστήριο ένα κατηγορητήριο που θα περιλαμβάνει τα σώματα και τα πρόσωπα από το χώρο της δικαιοσύνης.

Ε) Μοιράζοντας προτάσεις, ανοίγοντας συζητήσεις και ανταλλάσσοντας κάθε λογής πληροφόρηση. Η πρωτοβουλία είναι ανοικτή σε όλες τις ιδέες και τις προτάσεις οι οποίες και θα δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα που θα δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό.

Στ) Στέλνοντας αγωνιστές απ’ όλο τον κόσμο για να λάβουν μέρος κατά την ημέρα της δίκης. Συζητήσεις, συμπόσια, προβολή ντοκιμαντέρ και έκθεση φωτογραφίας θα λάβουν χώρα σε αίθουσες παραπλεύρως του δικαστηρίου.

Ζ) Συνεισφέροντας οικονομικά την ένωση του

«Διεθνούς Δικαστηρίου του Λιβάνου»

Cpte: 778-598727-16

Liban: Be72-7785-9827-2716

Bic: GKCCBEBB

Η επίσημη ανακοίνωση θα πραγματοποιηθεί σε συνέντευξη Τύπου στο Παρίσι, την ίδια μέρα με την έναρξη της «εβδομάδας υποστήριξης του ΙΑΣ (Ισραηλινού Αμυντικού Στρατού), (Tsahal)» από το Δήμο του Παρισιού: Πρόκειται για μια ετήσια παράδοση που ο δήμος τηρεί από το 1948.

Τη μέρα εκείνη θα πούμε σε όλες τις κυβερνήσεις και τα επίσημα σώματα ότι η πολιτική της ατιμωρησίας έλαβε τέλος. Από τη μέρα αυτή και μετά, οι πολίτες του κόσμου θα είναι υπεύθυνοι για τη δίωξη των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων εναντίον της ανθρωπότητας.

Στοιχεία επικοινωνίας:

Δρ. Αλί Φαγιάντ

Πρόεδρος του Συμβουλευτικού Κέντρου Μελετών και Καταγραφής

Τμήμα Πληροφόρησης

Airport new highway Inmaa bldg. 1st. floor

Τ.Θ.: 24/47 1017-2010 Baabda

Βηρυτός - Λίβανος

Τηλ.: 0961 1 836610

Fax: 0961 1 836611

Κινητό: 0961 3 833438

Email: dirasat@dirasat.net, issa@dirasat.net, ccsdresist@yahoo.co.nz

Ψήφισμα της Συνόδου για τον Πόλεμο τον Ιμπεριαλισμό και την Αντίσταση: Δυτική Ασία, Νέο Δελχί, 12-14 Μαρτίου

Πηγή: Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου

http://www.lcparty.org/070320-3.htm

Η Δυτική Ασία μετατρέπεται τώρα στο παγκόσμιο σημείο ανάφλεξης, με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να προσπαθεί να αναδιαρθρώσει την περιοχή σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Το Ισραήλ, ο στενότερος σύμμαχός του στην περιοχή, προσπαθεί επίσης να καταστρέψει το παλαιστινιακό έθνος, καθώς και να εκριζώσει όλες τις αντιστάσεις στις δικές του πολιτικές απαρτχάιντ μέσα στο Ισραήλ καθώς και στα Παλαιστινιακά Εδάφη που έχει καταλάβει. Το πιασάρικο σλόγκαν του «Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία», μετά την 11/9 παρέχει κάλυψη στα επιθετικά σχέδια του αμερικανό-ισραηλινού άξονα. Οι στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν εμφανίζονται τώρα στον ορίζοντα και το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χρησιμοποιείται γι’ αυτό το σκοπό. Είναι η αντίσταση του λαού στο Ιράκ, του Παλαιστινιακού λαού, καθώς και η ηρωική αντίσταση των λιβανέζικων εθνικών δυνάμεων ενάντια στην ισραηλινή εισβολή που φράζουν σήμερα το δρόμο των αμερικανικών και ισραηλινών σχεδίων στην περιοχή. Αυτή η σύνοδος εκφράζει την αλληλεγγύη της στους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την ίδια τους την ύπαρξη ενάντια σε ανυπέρβλητες δυσκολίες και καλεί διάφορα τμήματα να ενωθούν για να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος μιας πολύ πιο ευρείας αντίστασης εναντίον του αμερικανό-ισραηλινού άξονα και του ιμπεριαλισμού.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση της Ινδίας δεν απέτυχε μόνο να υποστηρίξει τον αγώνα των λαών στη Δυτική Ασία αλλά και συνέπραξε στην αμερικανική πολιτική στην περιοχή, όπως έδειξε η ψήφος στην IAEA για το Ιράν. Η συνεχιζόμενη στρατιωτική σχέση της με το Ισραήλ, η Ινδία έχει γίνει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων από το Ισραήλ, δεν συνάδει με τις δηλώσεις της για υποστήριξη του παλαιστινιακού αγώνα. Η Ινδία πρέπει να αντιταχθεί στη συνεχιζόμενη κατοχή του Ιράκ και την ισραηλινή κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών καθώς και των Συριακών και Λιβανικών Εδαφών. Η Ινδία πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη τη διπλωματική ισχύ της και το διεθνές της κύρος για να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία για μια σοβαρή ειρηνευτική διαδικασία στη Δυτική Ασία. Αυτή η Σύνοδος καλεί την κυβέρνηση UPA να τηρήσει την υπόσχεση του Μίνιμουμ Κοινού Προγράμματος ότι θα ακολουθήσει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Θα πρέπει επίσης να λάβει υπόψη της το γεγονός ότι η δίκαιη ειρήνη στη Δυτική Ασία είναι επίσης προς το συμφέρον του ινδικού λαού και ότι η κλιμάκωση του πολέμου εκεί θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την ενεργειακή ασφάλεια της Δυτικής Ασίας.

Αυτή η Σύνοδος καταδικάζει καθολικά την κατοχή των Παλαιστινιακών και Αραβικών εδαφών από το Ισραήλ, που διαρκεί δεκαετίες κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και πολυάριθμων ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό της κατοχής όλων των Παλαιστινιακών και Αραβικών εδαφών που κατελήφθησαν από το Ισραήλ. Βεβαιώνουμε καθολικά το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού να ασκεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εγκαθίδρυσης, σε όλα τα εδάφη που έχει καταλάβει το Ισραήλ, ενός δικούς του ανεξάρτητου κράτους με όποιο τρόπο του φαίνεται κατάλληλος. Η δομή του απαρτχάιντ που έχει δημιουργήσει το Ισραήλ πρέπει να διαλυθεί και πρέπει να δώσει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων. Επίσης επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα νόμιμα μέσα και να υποστηρίζουν την Intifada, καθώς και να εκλέγουν μια Παλαιστινιακή Αρχή της επιλογής τους. Καλούμε τον Παλαιστινιακό λαό να μορφώσει την ευρύτερη δυνατή ενότητα στον αγώνα του για μια δίκαιη Παλαιστίνη.

Αυτή η Σύνοδος χαιρετίζει τη γνωμοδοτική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης για το Τείχος του Απαρτχάιντ και καλεί για άμεσα μέτρα από την πλευρά της διεθνούς κοινότητας για την κατεδάφιση του παράνομου Τείχους. Το Τείχος που χτίστηκε από το Ισραήλ κατά μήκος της Δυτικής Όχθης έχει αποκόψει τον παλαιστινιακό λαό μεταξύ του, χωρίζοντας τα παλαιστινιακά εδάφη σ’ έναν αριθμό από μπαντουστάν, με εκτενείς ισραηλινούς εποικισμούς σε εδάφη που κατασχέθηκαν από τον παλαιστινιακό λαό. Η λεγόμενη ισραηλινή «αποχώρηση» είναι στην πραγματικότητα αναδιοργάνωση της Κατοχής. Μετέτρεψε τη Γάζα σε μια αχανή φυλακή με τον εκεί παλαιστινιακό λαό υπό συνεχείς δολοφονικές επιθέσεις και ένα μόνιμο καθεστώς πολιορκίας. Οι πρόσφατες εξαγγελίες του Ισραήλ ότι θα αποσυρθεί από ορισμένα μικρά τμήματα της Δυτικής Όχθης δεν αποτελούν παρά ένα σχέδιο προσάρτησης τμήματος των παλαιστινιακών εδαφών και μετατροπής των υπολοίπων σε οικονομικά και κοινωνικά αβίωτα μπαντουστάν. Αυτό αποτελεί μέρος μιας πολιτικής προσάρτησης των κατεχόμενων εδαφών στο Ισραήλ και θα διαιωνίσει την Κατοχή, περιορίζοντας τις πιθανότητες για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη.

Αυτή η Σύνοδος καταδικάζει την επίθεση και την κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της κατά την οποία περισσότεροι από μισό εκατομμύριο Ιρακινοί έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους, εκατομμύρια έχουν καταστεί άτομα με ειδικές ανάγκες, πάνω από 2 εκατομμύρια έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα, ισάριθμοι είναι εσωτερικοί πρόσφυγες και το επίπεδο υγείας έχει πέσει σ’ ένα επίπεδο που πάνω από το 75% των παιδιών, που υπολογίζονται σε περισσότερα από 4 εκατομμύρια, υποσιτίζεται και υποφέρει από διάφορες μορφές επιδημιών και ασθενειών. Οι φυσικές υποδομές του Ιράκ έχουν καταστραφεί, σχολεία, πανεπιστήμια και νοσοκομεία έχουν κατεδαφιστεί και πάνω από το 50% του λαού είναι πλέον άνεργοι. Πολλές πόλεις έχουν γίνει συντρίμμια και οι εναπομείναντες κάτοικοί τους ζουν τώρα σε ένα απολύτως αστυνομοκρατούμενο κράτος. Εντωμεταξύ η Αμερική ιδιωτικοποιεί τα περιουσιακά στοιχεία του Ιράκ και χρησιμοποιεί την πώληση του ιρακινού πετρελαίου για να πληρώσει για την κατοχή του, παραβιάζοντας κατάφωρα το διεθνές δίκαιο. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια της βάρβαρης κατοχής του Ιράκ από τις αμερικανικές δυνάμεις και τους συμμάχους της αντιμετωπίζουν τώρα την κλιμακούμενη αντίσταση του ιρακινού λαού. Αυτή η Σύνοδος τιμά την ανυπολόγιστη θυσία του ιρακινού λαού για την υπεράσπιση της πατρίδας και της ανεξαρτησίας του. Είναι τώρα ξεκάθαρο ότι μια προσπάθεια επιβολής στο Ιράκ ενός κράτους υπηρέτη υποταγμένου στις ΗΠΑ απέτυχε, καταφέροντας ισχυρό πλήγμα στα αμερικανικά σχέδια για μια αμερικανική αυτοκρατορία και έναν μονοπολικό κόσμο. Οι αμερικανοί κατακτητές διέσπασαν εικονικά το Ιράκ σε τρεις κοινωνικές περιοχές –τη Σιτική, τη Σουνιτική και την Κουρδική- με επιχορηγούμενες κοινωνικές δολοφονίες και προσπαθούν να πυροδοτήσουν έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, ακόμη και με πιθανή εδαφική διάσπαση του Ιράκ.

Η Σύνοδος επίσης καταδίκασε τη χρήση του Απεμπλουτισμένου Ουρανίου στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν που θα δηλητηριάσει μόνιμα τη γη και το νερό εκεί και θα ζημιώσει όχι μόνο όσους ζουν τώρα εκεί αλλά και τις μελλοντικές γενιές. Η Σύνοδος επίσης καλεί τον άμεσο τερματισμό της ισραηλινής κατοχής στα Υψίπεδα του Γκολάν και τα Αγροκτήματα Σεμπά και την επιστροφή τους στη Συρία και στον Λίβανο. Ζητάει επίσης την απόσυρση των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων από το Αφγανιστάν.

Παλαιστίνη

Αυτή η Σύνοδος

- ζητάει τον τερματισμό της παράνομης ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και όλων των άλλων κατεχόμενων εδαφών

- καταδικάζει το ρατσιστικό και αποικιακό χαρακτήρα του Σιωνισμού, της ιδεολογίας του Κράτους του Ισραήλ

- απαιτεί τον άμεσο τερματισμό της πολιτικής των στοχευμένων δολοφονιών των παλαιστινίων ηγετών από το Ισραήλ

- ζητάει την εκπλήρωση του δικαιώματος της Επιστροφής όλων των Παλαιστινίων. Μέχρι τότε στους παλαιστίνιους πρόσφυγες στη Διασπορά και στους εσωτερικά εκτοπισμένους Παλαιστινίους πρέπει να αποδοθούν πλήρη οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα

- ζητάει την άρση όλων των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στην Παλαιστινιακή Αρχή και το δικαίωμα των Παλαιστινίων να εκλέγουν δημοκρατικά μια Παλαιστινιακή Αρχή της επιλογής τους

- καλεί σε μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις εις βάρος του Ισραήλ καθώς εξακολουθεί την κατοχή της Παλαιστίνης και των Αραβικών εδαφών

- απαιτεί την κατεδάφιση του τείχους του Απαρτχάιντ και όλων των εποικισμών

- απαιτεί την απελευθέρωση όλων των παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων

- επιβεβαιώνει το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα νόμιμα μέσα

- απαιτεί η κυβέρνηση της Ινδίας να διακόψει άμεσα τους στρατιωτικούς και αμυντικούς της δεσμούς με το Ισραήλ

Λίβανος

Αυτή η Σύνοδος

-καταδικάζει τη συνεχιζόμενη ισραηλινή επιθετικότητα στον Λίβανο

- υποστηρίζει το δικαίωμα του λιβανικού λαού να αντιστέκεται ενάντια σ’ αυτή την επιθετικότητα

- καλεί για μια εσωτερική λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων για τα εσωτερικά προβλήματα του Λιβάνου χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση

- απαιτεί την αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν από το Ισραήλ και τους βομβαρδισμούς του στον Λίβανο

Ιράκ

Αυτή η Σύνοδος ζητάει

-την άμεση και άνευ όρων απόσυρση των αμερικανικών και «συμμαχικών» δυνάμεων από το Ιράκ και όλων των επιχειρήσεων και εργολάβων που αποτελούν τμήμα των παράνομων δυνάμεων κατοχής

- η ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της να καταστούν υπόλογες για την παράνομη εισβολή και κατοχή του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένων των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των προσπαθειών αλλαγής της ιρακινής οικονομίας

- την άμεση κατάργηση των «διαταγών Bremer 100» για την ιδιωτικοποίηση των ιρακινών πόρων από τις κατοχικές δυνάμεις ή την παράδοση των πόρων στον ξένο έλεγχο

- οι λαοί να υποστηρίξουν το νόμιμο δικαίωμα του λαού του Ιράκ να αντιστέκεται στην παράνομη κατοχή του Ιράκ με όλα τα νόμιμα μέσα

- την απελευθέρωση όλων των ιρακινών πολιτικών κρατουμένων

-η κυβέρνηση της Ινδίας να μην έχει καμία σχέση με το καθεστώς-μαριονέτα του Ιράκ

Ιράν

Αυτή η Σύνοδος

- επιβεβαιώνει το δικαίωμα του Ιράν στην ειρηνική χρήση πυρηνικής ενέργειας

- ζητάει την άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στο Ιράν – πιστεύει ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί το πυρηνικό ζήτημα είναι μέσω διαπραγματεύσεων και διαλόγου

- αντιτίθεται σε οποιαδήποτε στρατιωτική επίθεση στο Ιράν και απαιτεί την αποκλιμάκωση της αμερικανικής έντασης στην περιοχή

- ζητάει η κυβέρνηση της Ινδίας να παίξει θετικό ρόλο στην προώθηση ενός τέτοιου διαλόγου και να μην υποκύψει στην αμερικανική πίεση να εγκαταλείψει την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική της Ινδίας

- ζητάει από την κυβέρνηση της Ινδίας να χτίσει τον Ιρανό-Πακιστανό-Ινδικό Αγωγό Φυσικού Αερίου

Συγκεντρωμένοι στο Δελχί σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, δεσμευόμαστε στον αγώνα ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης και εναντιωνόμαστε σε μια πιθανή στρατιωτική επίθεση ενάντια στο Ιράν. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της Δυτικής Ασίας που μάχονται για τα δημοκρατικά και κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και αστικοδημοκρατικά δικαιώματα και που υποφέρουν από την κατοχή και την καταπίεση.

Καλούμε τη διεθνή κοινότητα να στήσει ένα Δικαστήριο για Εγκλήματα Πολέμου στο Ιράκ, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο. Οι άνθρωποι που διέπραξαν και εξακολουθούν να διαπράττουν τέτοιες ακρότητες εις βάρος των λαών της Παλαιστίνης, του Ιράκ και του Λιβάνου πρέπει να λογοδοτήσουν και να προσαχθούν στη δικαιοσύνη. Η 9^η Ιουνίου φέτος σηματοδοτεί τη 40ή επέτειο της κατοχής της Δυτικής Όχθης. Αυτή η Σύνοδος καλεί το λαό της Ινδίας να συμμετέχει στις παγκόσμιες δράσεις που σχεδιάζονται γι’ αυτή τη μέρα και να οικοδομήσουν μια καμπάνια για το χαρακτήρα του απαρτχάιντ του κράτους του Ισραήλ και να διασφαλίσουν τη διακοπή των στρατιωτικών και αμυντικών δεσμών της Ινδίας με το Ισραήλ. Επίσης καλεί τον Ινδικό λαό να συμμετέχει στις παγκόσμιες διαμαρτυρίες της 12^ης Ιουλίου, την επέτειο της επίθεσης του Ισραήλ στον Λίβανο.

Λιβανικό αδιέξοδο

Πηγή: http://www.antiimperialista.org

Συνέντευξη με τον Saham Idriss. Δόθηκε στα τέλη Γενάρη 2007 Ερ: Η σύγκρουση μεταξύ της φιλοαμερικανικής κυβέρνησης του Fuad Siniora και της υπό την ηγεσία της Χεζμπολάχ αντιπολίτευσης συνεχίζει να εντείνεται και είχε και τον πρώτο της νεκρό. Θα καταλήξει σε εμφύλιο πόλεμο; Απ: Η σύγκρουση μπορεί πράγματι να εξελιχθεί σε έναν γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο ή σε μικρούς τοπικούς εμφύλιους πολέμους. Άνθρωποι όπως εγώ που ήμασταν μάρτυρες της έναρξης του τελευταίου εμφυλίου πολέμου δεν θεωρούμε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο αδύνατο ενδεχόμενο. Αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή είναι απλά ένα λεωφορείο, όπως αυτό στο οποίο επιτέθηκε η Φάλαγγα στις 13 Απριλίου σκοτώνοντας πολλούς παλαιστίνιους πρόσφυγες. Η ένταση αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά υψηλή, τόσο στο κοσμικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Κυριαρχεί η φτώχεια, οι νέοι διαρκώς μεταναστεύουν, οι εγχώριοι προβοκάτορες αφθονούν, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και το Ιράν είναι έτοιμοι να παράσχουν όπλα στις εμπόλεμες οργανώσεις, η Συρία μπορεί να αισθάνεται «στη γωνία» από το «Διεθνές Δικαστήριο» που ερευνά τη δολοφονία του πρώην υπουργού Rafiq Al-Hariri στις 14 Φεβρουαρίου 2005, και –ίσως ακόμη πιο σημαντικό- είναι το γεγονός ότι η σημερινή νεολαία δεν έζησε τους παλιούς πολέμους και μπορεί να νομίζει ότι ένας νέος πόλεμος μπορεί τελικά να λύσει το πρόβλημα. Πιστεύω ακράδαντα ότι όσο οι δυνάμεις που έχουν ένα κοσμικό δημοκρατικό πρόγραμμα δεν αναλαμβάνουν έναν ηγετικό ρόλο στην παρούσα σύγκρουση (και δεν το κάνουν), ένας πόλεμος, είτε παρατεταμένος ή επανεμφανιζόμενος με τη μορφή δολοφονιών και εκρήξεων κάθε λίγο και λιγάκι, είναι το μοναδικό φυσικό αποτέλεσμα των σημερινών εντάσεων. Ερ: Η αντιπολίτευση φαίνεται να συσπειρώνει την πλειοψηφία του πληθυσμού. Μπορείτε να περιγράψετε τη σύνθεση της αντιπολίτευσης; Απ: Αποτελείται κυρίως από τη Χεζμπολάχ το Ελεύθερο Πατριωτικό Ρεύμα (Στρατηγός Aoun), το Marada (πρώην υπουργός Franjiyyeh), και το Amal (Berri). Υπάρχουν επίσης μικρότερες ομάδες στο περιθώριο, όπως τα: Κίνημα του Λαού (Νασερικό-αριστερό υπό την ηγεσία του Wakim), Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (κομμουνιστικό υπό την ηγεσία του Hamzeh), υποστηρικτές του Wi'am Wahhab (Δρούζος πρώην υπουργός αντιμαχόμενος του Jumblatt), Omar Karameh (πρώην υπουργός), και Kamal Shatila (Σουνίτης νασερικός). Αλλά τουλάχιστον το 90% της αντιπολίτευσης, θα έλεγα, είναι υποστηρικτές της Χεζμπολάχ και του Aoun. Το ΚΚΛ δεν είναι τμήμα της αντιπολίτευσης επίσημα, ή μάλλον οι κομμουνιστές υποστηρικτές δεν συμμετέχουν στις καθιστικές διαμαρτυρίες στο κέντρο της Βηρυτού. Ερ: Ποιοι είναι οι στόχοι της αντιπολίτευση και ιδιαίτερα της Χεζμπολάχ; Απ: Οι στόχοι έχουν αλλάξει τους τελευταίους δύο μήνες, ανάλογα με τον ρόλο των περιφερειακών παικτών, μεταξύ άλλων. Όταν παραιτήθηκαν οι 6 υπουργοί, ο λόγος που επικαλέστηκαν ήταν η διαμαρτυρία ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης να εγκρίνει, βιαστικά, το νομοσχέδιο για το Διεθνές Δικαστήριο (που ερευνά τη δολοφονία Hariri). Η αντιπολίτευση υποστήριξε ότι ο Siniora και οι σύμμαχοί του δεν της έδωσαν αρκετό χρόνο για να μεταφράσει και να συζητήσει το νομοσχέδιο στις γραμμές της μέσα σε 2 ή 3 μέρες μόνο. Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι η αντιπολίτευση γνώριζε ότι το νομοσχέδιο ήταν απολύτως προβληματικό: Συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αυτοδιάθεσης του Λιβάνου καθώς και του δικαστικού του συστήματος. Για παράδειγμα το νομοσχέδιο δεν αναγνωρίζει την απόφαση των δικαστηρίων του Λιβάνου να δώσουν άφεση σε κάποιον ύποπτο όπως ορίζει το λιβανικό Σύνταγμα, παραχωρεί επίσης στο Διεθνές Δικαστήριο το δικαίωμα να παραπέμπει σε δίκη υπόπτους ακόμα κι αν έχουν ήδη δικαστεί από τα λιβανικά δικαστήρια, κλπ… Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη ιστορία του Συμβουλίου Ασφαλείας, ειδικά τον απευθείας έλεγχο που ασκούν οι ΗΠΑ στο εσωτερικό του, η αντιπολίτευση έχει απόλυτο δίκιο να υποπτεύεται ότι το προαναφερθέν Δικαστήριο δεν είναι παρά ένα ακόμα εργαλείο επιβολής της αμερικανικής δικαιοσύνης εις βάρος των εχθρών της. Ας σημειωθεί ότι κανένα διεθνές δικαστήριο δεν συγκαλέστηκε για να δικαστεί ο Σαντάμ – ένα απλό ειδικό ιρακινό δικαστήριο αρκούσε. Επιπλέον οι ΗΠΑ αρνούνται να καταστούν υπόλογες σε οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο για την υπέρ-ανθρωπιστική δράση τους στο Abu Ghraib ή το Guantanamo. Σε κάθε περίπτωση αφότου οι υπουργοί (5 Σήτες και ένας Ελληνορθόδοξος) παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση, η αντιπολίτευση άρχισε να ζητάει για το ένα τρίτο που θα μπλόκαρε την απόφαση, που αργότερα κατ’ ευφημισμό επονομάστηκε το εγγυημένο τρίτο. Αυτό το αίτημα υπογραμμίζει το δικαίωμα της αντιπολίτευσης να έχει αρκετούς υπουργούς ώστε να ασκεί βέτο σε οποιαδήποτε σημαντική απόφαση υιοθετείται από την πλειοψηφία μέσα στην κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση άρχισε μετά να κατηγορεί τον πρωθυπουργό για προδοσία κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισβολής του Ιουλίου 2006 και ζήτησε την άμεση παραίτησή του. Αργότερα ωστόσο, η αντιπολίτευση επανήλθε στο αρχικό της αίτημα: κυβέρνηση εθνικής ενότητας με ηγέτη τον Siniora! Στη συνέχεια πολλοί ηγέτες της αντιπολίτευσης άρχισαν να ζητάνε νέες βουλευτικές εκλογές πριν από τις προγραμματισμένες για το 2009, ορθά επιχειρηματολογώντας ότι η αντιπολίτευση τώρα έχει περισσότερη λαϊκή υποστήριξη απ’ όση αντανακλά το παρόν κοινοβούλιο (περίπου 45% των εδρών, ένα ποσοστό που ξεπερνά κατά πολύ αυτό που διαθέτει στην κυβέρνηση) και ότι οι πρόωρες εκλογές είναι αναγκαίες επειδή η τωρινή κυβέρνηση πρόδωσε τους συμμάχους της (την αντιπολίτευση με την οποία είχε συμμαχήσει το 2005) και παραβίασε τη συμφωνία του Taif όταν αρνήθηκε να διαλυθεί μετά την παραίτηση των εκπροσώπων μιας από τις κυρίαρχες κοινότητες (οι Σήτες). Ως απάντηση το μπλοκ της 14 Φλεβάρη* (εναλλακτικά αποκαλούμενο ομάδες εξουσίας) βεβαιώνει ότι ήταν οι Σήτες υπουργοί που οικειοθελώς ή κατόπιν παράκλησης του συριακού καθεστώτος επέλεξαν να παραιτηθούν, ότι οι εκλογές του 2005 διεξήχθησαν δημοκρατικά όπως παραδέχεται και η ίδια η αντιπολίτευση, και ότι η αντιπολίτευση εκείνη τη χρονιά επέλεξε πάλι, με τη θέλησή της ή κατόπιν συριακής παράκλησης, να συμμαχήσει με τον Jumblatt, τον Hariri, και τον Geagea φοβούμενη πιθανό σεκταριστικό πόλεμο. Ερ: Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η πλειοψηφία της σέκτας των Μαρωνιτών Χριστιανών, η οποία ιστορικά χρησιμοποιήθηκε ως σύμμαχος των Δυτικών, βρίσκεται στο πλευρό της αντί-αμερικανικής αντιπολίτευσης; Είναι η συμμαχία ανάμεσα στη Χεζμπολάχ και τα κινήματα του Michel Aoun και του Suliman Franjiyyeh σταθερή ή μόνο κάτι επιδερμικό;

Απ: Η νέα θέση των Μαρωνιτών έχει να κάνει με δύο βασικούς παράγοντες: Πρώτον, τη χαρισματική προσωπικότητα του Michel Aoun, που έχει κερδίσει ανυπολόγιστο σεβασμό μέσα στη χριστιανική κοινότητα ύστερα από 15 χρόνια στην εξορία μετά τη συριακή πολιορκία και το βομβαρδισμό του προεδρικού παλατιού και αφότου διεξήγαγε μια αξιοθαύμαστη εμφύλια αντίσταση ενάντια στις διαδοχικές φίλο-συριακές κυβερνήσεις του Λιβάνου. Δεύτερον, οι ηγεμονικές πρακτικές των παλιών συμμάχων του Aoun, το μπλοκ της 14 Φλεβάρη. Αυτοί διαρκώς αρνούνταν να υποστηρίξουν την επιθυμία του, όσο ήταν ακόμη σύμμαχός τους, να είναι υποψήφιος για την προεδρία της δημοκρατίας είτε επειδή, όπως ισχυρίζεται, μπορεί να εξέθετε τη διαφθορά τους, την κλοπή και την απευθείας ευθύνη τους για το εθνικό χρέος 41-45 δισεκατομμυρίων δολαρίων… ή λόγω του λογικού φόβου τους ότι ο πρώην διοικητής του στρατού, μπορεί να τους εμπόδιζε να ηγεμονεύσουν οι ίδιοι στο κράτος. Αναφορικά με τη σταθερότητα της συμμαχίας των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, νομίζω ότι είναι σχετικά σταθερή προς το παρόν. Ωστόσο υπάρχουν σοβαροί φόβοι ότι οποιαδήποτε Ιρανό-Αμερικανική συμφωνία θα μπορούσε να τερματίσει τις εντάσεις ορισμένων προσωπικοτήτων ανάμεσα στην αντιπολίτευση και την κυβέρνηση. Επιπλέον αυτό που βοηθάει την ενότητα της αντιπολίτευσης είναι ότι όλα τα τμήματά της είναι τώρα σθεναρά εναντίον της αμερικανική πολιτικής. Αναρωτιέται κανείς αν αυτό θα συνεχιστεί ωστόσο, δεδομένου ότι ο Aoun υπήρξε βασικός υποστηρικτής του ψηφίσματος 1559 του Συμβουλίου Ασφαλείας που ζητούσε τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και είχε όντως συναντηθεί με πολλούς σιωνιστές μέλη του Κογκρέσου και γυναίκες το 2003 για να βοηθήσει την έκδοση του Νόμου Περί Ευθύνης της Συρίας.

Ερ: Ο Δρούζος ηγέτης Walid Djumblat υπήρξε ηγέτης της αριστεράς και μακροχρόνιος σύμμαχος της Δαμασκού. Πώς εξηγείτε την στροφή του 180 μοιρών; Υπάρχει καμιά δύναμη Δρούζων στην αντιπολίτευση; Απ: Οπορτουνισμός. Ο άνθρωπος είναι η επιτομή του οπορτουνισμού και του αριβισμού. Τώρα, εσφαλμένα νιώθει ότι το Σχέδιο για τη Νέα Μέση Ανατολή του Μπους και του Πέρεζ θα πετύχει, και ότι το συριακό καθεστώς (το οποίο ο ίδιος τώρα –ύστερα από 30 χρόνια απόλυτης σιωπής- ισχυρίζεται ότι σκότωσε τον πατέρα του πριν από 30 χρόνια) διανύει τις τελευταίες του μέρες μετά την κατάρρευση του ιρακινού Μπαθικού καθεστώτος το 2003. Έτσι πήδηξε στο αμερικανικό τρένο ελπίζοντας να συγκαταλέγεται στους βασικούς ωφελημένους από τη Νέα Μέση Ανατολή, μαζί με τους νικητές των μίνι-κρατών μέσα στο διαμελισμένο Ιράκ. Δεν τον πίστεψα όταν είπε ότι πρόσφατα ένιωσε μια "sahwat damir" (συνειδησιακή αναγέννηση) ύστερα από δεκαετίες προπαγάνδισης υπέρ της συριακής κηδεμονίας του Λιβάνου. Δυστυχώς είναι κατά πολύ ο πιο ισχυρός άντρας στην κοινότητά του, αλλά αυτή η ίδια κοινότητα αποτελεί σχεδόν το 8% του πληθυσμού. Προσπαθεί να βελτιώσει τη θέση του συμμαχώντας με τον Χαρίρι, που παραμένει ο πιο ισχυρός στη Σουνιτική κοινότητα, και τον Geagea, έναν λιγότερο σημαντικό παίκτη, ο οποίος εντούτοις, θριαμβεύει στις στρατιωτικές διαμάχες του τύπου αυτών που είδαμε πρόσφατα. Κατάφερε επίσης να διασπάσει το ΚΚΛ αγοράζοντας την υποταγή των Δρούζων στις γραμμές του.

Ερ: Κέρδισε βαθμούς η αντιπολίτευση με την πρόσφατη γενική απεργία; Ή μήπως η έκκληση της Χεζμπολάχ να μην απαντώνται οι προκλήσεις δείχνει ότι θέλουν να υποχωρήσουν κάπως και ότι η ανατροπή του Σινιόρα έχει διαγραφεί από το προσκήνιο; Απ: Δεν πιστεύω ότι η Χεζμπολάχ κέρδισε τίποτα μετά την τεράστια κινητοποίηση της 1^ης Δεκεμβρίου. Η διαδήλωση έδειξε πόσο δημοφιλής είναι η αντιπολίτευση αλλά οι κατοπινές της ενέργειες δεν ήταν τόσο αποδοτικές. Η αντιπολίτευση παγιδεύτηκε: Δεν μπορούσε να εισβάλει στο Serailles, όπου βρίσκεται τμηματικά πολιορκημένη η κυβέρνηση του Σινιόρα, από τη στιγμή που αυτό θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός σεκταριστικού πολέμου, ειδικά τώρα που ο πρωθυπουργός θεωρήθηκε από πολλούς, ιδιαίτερα από τον Μουφτή της Δημοκρατίας, ως εκπρόσωπος των Σουνιτών. Και δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τις καθιστικές διαμαρτυρίες στο κέντρο της Βηρυτού από τη στιγμή που αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μοιραία ήττα της αντιπολίτευσης. Πιστεύω ότι η αντιπολίτευση είχε φανταστεί ότι οι διαμαρτυρίες μπροστά στο Seraille θα ανάγκαζαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί πριν από τα Χριστούγεννα του 2006. Αλλά η Διεθνής Κοινότητα και τα αραβικά καθεστώτα (πλην της Συρίας), όλοι υποστήριζαν την κυβέρνηση. Νομίζω ότι και τα δύο μέρη τώρα, οι πιστοί στην κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, περιμένουν το αποτέλεσμα των συνομιλιών Σαουδικής Αραβίας-Ιράν, οι οποίες και οι δύο ελπίζουν να ικανοποιήσουν έστω ένα τμήμα των αιτημάτων τους: το εγγυημένο τρίτο για την αντιπολίτευση και ίσως πρόωρες βουλευτικές εκλογές, ενώ ο Σινιόρα θα παραμείνει στην εξουσία και θα διασφαλίσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης σε μια αναθεωρημένη εκδοχή του νομοσχεδίου για το Διεθνές δικαστήριο.

Ερ: Η διεθνής δύναμη που χρησιμοποιείται στον Λίβανο είναι κατά διακήρυξη, ειρηνευτική δύναμη. Αλλά δεν βοηθάει μια κυβέρνηση που έχει χάσει τη δημοκρατική της νομιμοποίηση και έχει μετατραπεί σε δυτική μαριονέτα μετατρεπόμενη έτσι σε βασικό παράγοντα της σύγκρουσης; Απ: Οι δυνάμεις της UNIFIL βρίσκονται εκεί για να προστατεύον το Ισραήλ. Αυτό διακήρυξε ο Γερμανός Σύμβουλος τον Οκτώβρη. Διαφορετικά η UNIFIL θα έπρεπε να έχει αναπτυχθεί και στις δύο πλευρές των Λιβανικών/Ισραηλινών συνόρων, όπως σημείωσε ο Ρόμπερτ Φισκ (που δεν είναι οπαδός της Χεζμπολάχ). Τώρα, τόσο το Ισραήλ όσο και η Χεζμπολάχ είχαν ανάγκη τον τερματισμό του πολέμου: Ο πόλεμος δεν έφερνε το Ισραήλ πιο κοντά στην ήττα του εχθρού του, και η Χεζμπολάχ ύστερα από 34 μέρες πολέμου ένιωσε πίεση σε όλα τα μέτωπα (ιδιαίτερα με τους πρόσφυγες από το νότο εγκατεστημένους σε όχι και τόσο φιλόξενες περιοχές, για να αναφέρουμε το ελάχιστο). Επομένως ένα τροποποιημένο ψήφισμα 1701 που επέτρεψε στην UNIFIL να βοηθήσει το Λιβανικό Στρατό να αναπτυχθεί στο νότο θεωρήθηκε θετικό και από τα δύο εμπόλεμα μέρη. Ωστόσο η UNIFIL άρχισε να εγείρει υποψίες μέσα στο λαό στο νότο όπως και στην ηγεσία της Χεζμπολάχ: Η ισπανική μεραρχία έκανε έρευνες σε σπίτια και συνέλαβε ανθρώπους, οι γαλλικές μονάδες απέφυγαν να επιτεθούν σε ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη που πετούσαν πάνω από το αρχηγείο τους, οι Ισραηλινοί εξακολουθούν να παραβιάζουν την κυριαρχία του Λιβάνου καθημερινά και η UNIFIL δεν κουνάει ούτε το δαχτυλάκι της. Με την τωρινή δυτική υποστήριξη προς την κυβέρνηση Σινιόρα, η παρουσία της UNIFIL στο νότο θεωρείται οπωσδήποτε το λιγότερο ηθική στήριξη προς αυτή την κυβέρνηση. Ερ: Είστε υπέρ της απόσυρσης των μονάδων; Δεν θα ενθάρρυνε αυτό το Ισραήλ να επιτεθεί ξανά; Απ: Ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη στον ΟΗΕ, ειδικά αφότου οι ΗΠΑ άρχισαν να αποκτούν την καθολική ηγεμονία στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Δεν πιστεύω ότι η UNIFIL προσφέρει οποιαδήποτε μόνιμη ή πραγματική προστασία στον Λίβανο. Το 1982 στεκόντουσαν και κοίταγαν όταν ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο. Τώρα κάνουν το ίδιο. Όταν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επιτεθούν θα επιτεθούν, και η UNIFIL, για μια ακόμη φορά, θα στέκεται και θα κοιτάει. Θα με ενθάρρυνε αυτό να υποστηρίζω την παρουσία της; * 14 Φλεβάρη 2005 δολοφονήθηκε ο Χαρίρι. Στις 14 Μάρτη οι αντί-Σύριοι (συμπεριλαμβανομένου του Αούν) συναντήθηκαν τιμώντας τη μνήμη του Χαρίρι και ζητώντας την απόσυρση της Συρίας. Αργότερα ο Αούν εγκατέλειψε την ομάδα, γνωστή ως Μπλοκ 14 Μάρτη, και άρχισε να τους αποκαλεί 14 Φλεβάρη. Ο ίδιος εξακολουθεί να περηφανεύεται ως σημαντικός συνεργάτης της 14 Μάρτη, είναι οι άλλοι, υποστηρίζει, που πρόδωσαν τις αρχές.