Δράση εναντίον της Carmel Agrexco στη Βρετανία

Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη

Δελτίο Τύπου

15 Ιουλίου 2007

Σήμερα το απόγευμα (Κυριακή 15 Ιούλη) μια ομάδα διαδηλωτών αλληλέγγυων στην Παλαιστίνη μπήκε στην κεντρική αποθήκη στη Βρετανία της ισραηλινής εταιρείας Carmel Agrexco στο Όξμπριτζ του Μίντλσεξ. Η ενέργειά της εντάσσεται στο ογκούμενο κίνημα του μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ που έχει στόχο τον τερματισμό της παραβίασης του διεθνούς δικαίου και της καταστρατήγησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης από το Ισραήλ.

Εννέα διαδηλωτές μπήκαν μέσα στην αποθήκη και μοίρασαν φυλλάδια στους εργάτες για να εξηγήσουν το λόγο των πράξεών τους. Δύο δέθηκαν πάνω σε μηχανήματα με κλειδαριές D. Ζήτησαν να μιλήσουν στους εργάτες για τη στήριξη της Carmel Agrexco στην εθνοκάθαρση και τα εγκλήματα πολέμου στην Παλαιστίνη, αλλά τους αντιμετώπισαν βίαια και επιθετικά.

Μια άλλη ομάδα ύψωσε μια παλαιστινιακή σημαία στον ιστό μπροστά από την αποθήκη για να δημιουργήσει συμβολικά ένα σημείο παλαιστινιακής αλληλεγγύης μέσα στο χώρο της Carmel Agrexco. Ο στόχος ήταν να τονιστεί η παρανομία των ισραηλινών εποικισμών που έχουν εγκαθιδρυθεί κατά μήκος ολόκληρης της Δυτικής Όχθης σε γη που έχει κλαπεί από Παλαιστινίους. Η κίνηση ήταν η πλέον αρμόζουσα, δεδομένου ότι πολλά από τα φρούτα, λαχανικά, λουλούδια, βότανα και άλλα προϊόντα της Carmel Agrexco, καλλιεργούνται και συσκευάζονται σ’ αυτούς τους παράνομους εποικισμούς. Συνεπώς η Carmel Agrexco είναι συνεργός σε εγκλήματα πολέμου σύμφωνα με την Απόφαση 2001 του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC Act). Η Carmel Agrexco είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αγροτικών προϊόντων του Ισραήλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι κατά 50% ισραηλινή κρατική εταιρεία. Η αποθήκη βρίσκεται στο Swallowfield Way, Hayes, Middlesex, στον μεγαλύτερο κεντρικό εμπορευματικό σταθμό της στη Βρετανία.

Πολλοί από τους διαδηλωτές έχουν επισκεφθεί την Παλαιστίνη και έχουν γίνει μάρτυρες των δεινών των Παλαιστινίων υπό την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή. Έχουν δει γαίες που αξίωσαν οι παράνομοι ισραηλινοί εποικισμοί, αλλά εκλάπησαν από παλαιστινιακές οικογένειες. Έχουν επισκεφθεί χωριά όπου σε ολόκληρη την κοινότητα επιδόθηκαν διαταγές κατεδάφισης από τον Ισραηλινό Στρατό για να δοθούν περισσότερες εκτάσεις για περισσότερους παράνομους εποικισμούς.

Η σημερινή δράση εντάσσεται σε μια τριετή δράση ενάντια στην εταιρεία. Διαδηλωτές αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη έχουν λάβει μέρος σε πέντε αποκλεισμούς των εγκαταστάσεων, η πρώτη τον Νοέμβριο του 2004.

Πριν την κινητοποίηση εστάλη στην Carmel Agrexco ένα νομικό έγγραφο γνωστοποίησης που εξέθετε ξεκάθαρα για ποιους λόγους λειτουργεί κατά παράβαση του νόμου. Η σημερινή δράση έχει στόχο να τραβήξει την προσοχή στη συνέργια αυτής της εταιρείας στη δολοφονία, την κλοπή και ζημία κατεχόμενης γης, την συλλογική τιμωρία, το απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση και άλλες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου.

*Επικοινωνία thewallmustfall@riseup.net/

*Τηλέφωνο για συνεντεύξεις-φωτογραφίες: 07845039980

*Βίντεο της δράσης: http://www.rollacoast.net/Agrexco%202.avi http://www.rollacoast.net/Agrexco%202%202.avi

*Φωτογραφίες προηγούμενων δράσεων στην Carmel Agrexco http://www.indymedia.org.uk/en/2006/11/357149.html?c=on http://www.indymedia.org.uk/en/2006/08/349440.html

*Το κείμενο της επιστολής που εστάλη στην Carmel Agrexco από την Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη http://www.indymedia.org.uk/en/regions/london/2006/08/347361.html

*Μελέτη για την εμπλοκή της Carmel Agrexco στην Κοιλάδα του Ιορδάνη http://www.indymedia.org.uk/en/2005/09/322537.html

*Δελτίο τύπου από προηγούμενη δίκη http://www.indymedia.org.uk/en/2006/01/331851.html

*Μελέτη του War on Want «Προσπορίζοντας Κέρδη από την Κατοχή» http://www.waronwant.org/?lid=12671

Ο ρόλος του Ιράν στην περιοχή

Όσοι συμμετείχαν τον Νοέμβριο στη Σύνοδο της Βηρυτού για την Αντίσταση που διοργανώθηκε από τη Χεζμπολάχ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου θα θυμούνται ότι οι συμμετέχοντες από τις αραβικές χώρες διεξήγαν έντονες και φορτισμένες συζητήσεις γύρω από το ρόλο του Ιράν στην περιοχή. Το άρθρο του Χισάμ Μπουστανί, δημοσιευμένο στις 25 Ιουνίου στην ιστοσελίδα του Monthly Review, φωτίζει πλευρές αυτού του ζητήματος. Ο Μπουστανί είναι αριστερός συγγραφέας και αγωνιστής από την Ιορδανία. Είναι ιδρυτικό μέλος της Resistant Arab People's Alliance, μέλος της Ανώτατης Εκτελεστικής Επιτροπής της Ιορδανίας για την Αντίσταση στην Ομαλοποίηση με το Ισραήλ και μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Φόρουμ Σοσιαλιστικής Σκέψης στην Ιορδανία. Το άρθρο μεταφράστηκε και αναδημοσιεύεται με την άδειά του.

Θέτοντας Ξεκάθαρες Προτεραιότητες στον Αγώνα:

Για το Ιράν και τον Ιρανικό Ρόλο στην Αραβική Περιοχή

Προτού ασχοληθούμε με το ζήτημα του ιρανικού ρόλου στην αραβική περιοχή, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τη πολυπλοκότητα του Ιράν και των διαφόρων εμπλοκών του:

Κατά πρώτον, το Ιράν δεν είναι μια «Μπανανία» και το καθεστώς του δεν είναι μαριονέτα ή υποτελές στον ιμπεριαλισμού. Το Ιράν διαθέτει ένα περιφερειακό σχέδιο και εργάζεται σοβαρά για την εφαρμογή του. Κρατάει στα χέρια του πολλά σημαντικά πολιτικά χαρτιά και τα χρησιμοποιεί έξυπνα στο πλαίσιο της υλοποίησης του σχεδίου του. Ορισμένα απ’ αυτά τα χαρτιά είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η στενή του σχέση με το καθεστώς της Συρίας, οι στενοί του δεσμοί με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η στενή του σχέση με τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ στην Παλαιστίνη, οι στενοί εμπορικοί και οικονομικοί δεσμοί με κράτη επιρροής όπως τη Ρωσία και τη Γερμανία, η στενή του σχέση με τη «Βόρεια Συμμαχία» στο Αφγανιστάν, τα πετρελαϊκά του αποθέματα και (το πιο σημαντικό) ο ρόλος του στο Ιράκ, δηλαδή οι στενοί δεσμοί του και η επιρροή του στις πολιτοφυλακές και τα κόμματα που συνεργάζονται με την αμερικανική κατοχή.

Επιπλέον, το σχέδιο του Ιράν δεν είναι ένα αντιιμπεριαλιστικό σχέδιο. Με άλλα λόγια, το Ιράν δεν είναι η Βενεζουέλα της λεγόμενης «Μέσης Ανατολής» (με κάθε επιφύλαξη για τον όρο «Μέση Ανατολή»). Δεν προωθεί ένα λαϊκό απελευθερωτικό σχέδιο για τους λαούς της περιοχής που να βασίζεται στον τερματισμό της ηγεμονίας και της εκμετάλλευσης και στην υλοποίηση της κυριαρχίας του λαού πάνω στα εδάφη και στους πόρους του. Το σχέδιο του Ιράν είναι ένα πραγματιστικό εθνικιστικό/διασπαστικό σχέδιο με επεκτατικές φιλοδοξίες. Κατέχει αραβική γη (Ahwaz, νησιά Tunb). Δεν είχε κανένα πρόβλημα να ζητήσει τη βοήθεια του «νούμερο ένα εχθρού του» κατά τον πόλεμό του με το Ιράκ (η υπόθεση Ιράν-Κόντρας). Επίσης δεν είχε κανένα πρόβλημα να βοηθήσει τον ίδιο «εχθρό» (τις ΗΠΑ) σε διοικητικό επίπεδο και στις μυστικές υπηρεσίες κατά την αμερικανική επίθεση εναντίον του Αφγανιστάν. Και τέλος, το Ιράν διαδραματίζει έναν πολύ καταστροφικό ρόλο στο Ιράκ ενδυναμώνοντας και υποστηρίζοντας τις σεχταριστικές πολιτοφυλακές και κόμματα στο Ιράκ που είναι ταυτόχρονα και η ραχοκοκαλιά της, υπό την αμερικανική κυριαρχία, πολιτικής διαδικασίας.

Το Ιράν φαίνεται να έχει αντιφατικές νόρμες συμπεριφοράς εάν τις κοιτάξει κανείς από μια προοδευτική σκοπιά, αλλά όλα βρίσκουν τη θέση τους εάν τις δει μέσα στο ιρανικό πλαίσιο: το Ιράν στηρίζει την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και είναι ο παράγοντας-κλειδί στην κατάτμηση και την καταστροφή του Ιράκ, ενώ την ίδια στιγμή το Ιράν στηρίζει τις αντί-σιωνιστικές και αντιιμπεριαλιστικές αντιστάσεις στον Λίβανο (Χεζμπολάχ) και την Παλαιστίνη (Χαμάς και Τζιχάντ).

Με όλες αυτές τις περιπλοκές ποια θα έπρεπε να είναι η προοδευτική θέση απέναντι στο Ιράν σε αραβικό και περιφερειακό επίπεδο;

Πρώτον, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ολοκληρωτική απουσία ενός προοδευτικού αραβικού σχεδίου στην αραβική περιοχή στο επίσημο επίπεδο των καθεστώτων ή στο επίπεδο των λαϊκών οργανώσεων (κόμματα, συνδικάτα, κινήματα κλπ).

Τα αραβικά καθεστώτα είναι απολύτως υποταγμένα στον ιμπεριαλισμό, είναι ανίκανα να επηρεάσουν οτιδήποτε διπλωματικά ή πολιτικά. Η πρόσφατη επίθεση στον Λίβανο είναι σημείο-κλειδί για την κατανόηση αυτού του γεγονότος: όχι μόνο τα αραβικά καθεστώτα παρέμειναν άπραγα να κοιτάζουν την καταστροφή του Λιβάνου, αλλά ορισμένα απ’ αυτά προχώρησαν μέχρι του σημείου να υποστηρίξουν το Ισραήλ στην προσπάθειά του να αφανίσει τη Χεζμπολάχ. Επίσης, κατά τη διάρκεια της επίθεσης στον Λίβανο, ο Γενικός Γραμματέας της Αραβικής Λίγκας, Αμρ Μούσα, ανακοίνωσε «το θάνατο της ειρηνευτικής διαδικασίας» με το «Ισραήλ». Αυτή η «ειρηνευτική διαδικασία» είναι η κύρια στρατηγική (κατά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον) των αραβικών καθεστώτων. Η αποτυχία της σε αραβικό επίπεδο αντανακλά την επιτυχία της σε σιωνιστικό επίπεδο. Για να το πούμε πιο καθαρά, τα αραβικά καθεστώτα εργάζονταν και εξακολουθούν να εργάζονται σύμφωνα με το σιωνιστικό σχέδιο, όπως φαίνεται από σχόλια του ανώτατου αξιωματούχου όλης της Αραβίας.

Στο λαϊκό επίπεδο υπάρχουν τρεις προεξάρχουσες δέσμες προβλημάτων:

1. Οι αντιστάσεις (ιρακινή, λιβανική και παλαιστινιακή) αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις:

• Δεν είναι ενταγμένες ή δεν συνδέονται με ένα συνολικό πρόγραμμα αραβικής απελευθέρωσης.
• Δεν υπάρχει συντονισμός μεταξύ τους.
• Δυστυχώς, ορισμένες από αυτές δεν θεωρούν τις άλλες αντιστασιακές (κυρίως η ιρακινή και η λιβανική αντίσταση).
• Η ιρακινή αντίσταση απέτυχε να εκμεταλλευτεί την αμερικανό-σιωνιστική επίθεση στον Λίβανο και την αντίσταση της Χεζμπολάχ για να μειώσει την εξάπλωση του σεκταρισμού στο Ιράκ.
• Η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να διστάζει να υποστηρίξει ανοικτά την ιρακινή αντίσταση και να οριστικοποιήσει τη θέση της αναφορικά με τις ιρακινές οργανώσεις που έλαβαν μέρος στην χρηματοδοτημένη από την κατοχή πολιτική διαδικασία.
• Η παλαιστινιακή αντίσταση επέμεινε στην απομόνωση της παλαιστινιακής υπόθεσης («Παλαιστινιοποιώντας» τον αγώνα), αποτυγχάνοντας να επανατοποθετήσει τον αγώνα για την Παλαιστίνη μέσα στο κανονικό αραβικό του πλαίσιο, όταν αποφάσισε να προχωρήσει μόνη της στη διαπραγμάτευση του φυλακισμένου στρατιώτη στη Γάζα μετά την πρόταση της Χεζμπολάχ να διαπραγματευτούν από κοινού για τους τρεις φυλακισμένους σιωνιστές στρατιώτες (δύο στον Λίβανο συν τον φυλακισμένο της Γάζα).
• Ο ιμπεριαλισμός έχει μερικώς επιτύχει να αποστρέψει την κύρια προσπάθεια των αντιστάσεων από την αντιμετώπιση του εξωτερικού εχθρού προς δευτερεύουσες εσωτερικές συγκρούσεις (Παλαιστίνη: η Χαμάς μπαίνει στην κυβέρνηση και συγκρούεται με τη Φατάχ για την εξουσία. Λίβανος: η Χεζμπολάχ εμπλέκεται σ’ έναν εσωτερικό πολιτικό αγώνα για την κυβέρνηση. Και Ιράκ: οι ΗΠΑ προσπαθούν να απεικονίσουν την αντίσταση ως «μία ακόμη σεκταριστική πολιτοφυλακή»).

2. Η επίσημη, οργανωμένη αραβική αντιπολίτευση (πολιτικά κόμματα, επαγγελματικές ενώσεις και λοιπά) είναι περισσότερο απασχολημένη με τον αγώνα της για πολιτική επιβίωση, παρά με τον αγώνα για πολιτικά προγράμματα και ιδεολογίες. Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο.

3. Οι μάζες των Αράβων είναι «πολιτικά ορθές» στην κατανόησή τους και στις πολιτικές τους θέσεις, αλλά, απούσης της οργάνωσης, ένα τεράστιο πρόβλημα, δεν έχουν στην πράξη επιρροή.

Στην αραβική περιοχή υπάρχουν τρεις κύριες δυνάμεις (ΗΠΑ/”Ισραήλ”, Ιράν και Τουρκία) και δύο σχέδια (αμερικανό/σιωνιστικό και ιρανικό). Οι Άραβες είναι το γήπεδο πάνω στο οποίο αυτές οι δυνάμεις αντιμάχονται για τα αντίστοιχα σχέδιά τους. Στο παιχνίδι της ιστορίας, εκείνοι που έχουν σχέδια μπορούν να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα. Οι δημιουργοί των γεγονότων που δεν έχουν σχέδιο δεν μπορούν να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις ίδιες τις ενέργειές τους. Αυτό σημαίνει ότι, εν τη απουσία ενός σχεδίου αραβικής απελευθέρωσης, κάθε γεγονός θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης είτε από το αμερικανό/σιωνιστικό ή από το ιρανικό σχέδιο.

Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να διαλέξουμε πλευρά: είτε το Ιράν ή τις ΗΠΑ;

Οπωσδήποτε όχι. Η ανάλυσή μας θα πρέπει πάντοτε να διαφοροποιείται ανάμεσα στην κύρια αντίθεση και τις δευτερεύουσες. Η κύρια αντίθεση είναι πάντα με τον μεγαλύτερο, πιο ισχυρό και πλανητικά κυρίαρχο ιμπεριαλισμό: Είναι οι ΗΠΑ και η θυγατρική τους, το «Ισραήλ».

Ο κύριος εχθρός όλων των αντιιμπεριαλιστών και του σχεδίου αραβικής απελευθέρωσης είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο σιωνισμός. Κάθε άλλη αντίθεση είναι δευτερεύουσα. Γι’ αυτό, εκείνοι που λένε ότι «το Ιράν είναι πιο επικίνδυνο από τις ΗΠΑ» ή ότι «το Ιράν είναι πιο επικίνδυνο από το Ισραήλ» δεν είναι μόνο μη αντικειμενικοί, αλλά και η ανάλυσή τους υπηρετεί τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα σύμφωνα με τα ακόλουθα:

• Δίνοντας προτεραιότητα στη μάχη με το Ιράν που έχει ένα διασπαστικό χαρακτήρα κατακερματισμού, έναντι της μάχης με τις ΗΠΑ και το «Ισραήλ» που έχει ενοποιητικό και απελευθερωτικό ταξικό χαρακτήρα.
• Το ενδεχόμενο να μετασχηματιστούν οι ΗΠΑ και το «Ισραήλ» σε προσωρινούς συμμάχους ή «δυνάμεις-που-μπορούν-να-συμπεριληφθούν» στην αντιμετώπιση του «ιρανικού κινδύνου». Ορισμένες ιρακινές οργανώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει να μιλούν προς την κατεύθυνση αυτή, ενώ τα καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανία προωθούν αυτή την άποψη.
• Περιχαράκωση των αραβικών αντιστάσεων στο Ιράκ, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, μεταξύ τους και αλληλοεξόντωσή τους, αντί να βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα.
• Περισπασμός των αραβικών μαζών από τον υπέρτατο αμερικανό/σιωνιστικό κίνδυνο προς στόχους χαμηλής προτεραιότητας για το σχέδιο της αραβικής απελευθέρωσης.

Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να συμμαχήσουμε με το Ιράν απέναντι στις ΗΠΑ;

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια διαφοροποίηση σε δύο επίπεδα:

Το λαϊκό επίπεδο: εδώ βρίσκεται η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός μετώπου που θα περιλαμβάνει όλους τους λαούς της περιοχής (Άραβες, Κούρδους, Τούρκους, Ιρανούς) για να αντιμετωπιστεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο σιωνισμός, που αμφότεροι εκμεταλλεύονται και ζημιώνουν όλους αυτούς τους λαούς.

Το επίσημο επίπεδο: εδώ μπορούμε να δούμε από τα παραπάνω παραδείγματα ότι το ιρανικό καθεστώς δεν είναι αντιιμπεριαλιστικό, έχει το δικό του σχέδιο περιφερειακής ηγεμονίας και δουλεύει για το σκοπό αυτό και όχι για το συμφέρον του λαού. Συνεπώς είναι αδύνατο να αναζητηθεί συμμαχία σ’ αυτό το επίπεδο.

Περιττεύει να ειπωθεί, αμερικανικές κυρώσεις και/ή στρατιωτική επίθεση ή εισβολή στο Ιράν θα βλάψει πρώτιστα το λαό (το κραυγαλέο παράδειγμα του Ιράκ από το 1990 παραμένει μια ουλή στο πρόσωπο της ανθρωπότητας). Ούτε οι κυρώσεις, ούτε η στρατιωτική δύναμη εναντίον του Ιράν μπορούν να αποτελέσουν αμερικανική λύση στο ιρακινό σεκταριστικό δίλημμα, που δημιούργησε πρώτιστα η Ουάσινγκτον και είναι η πρώτη που επωφελείται απ’ αυτό! Συνεπώς, η αντικειμενική στάση θα ήταν η εναντίωση στις απειλές προς το Ιράν και η υποστήριξή του απέναντι στην οποία απόπειρα ή πράξη επίθεσης.

Η έξοδος: βήματα προς την ολοκλήρωση του σχεδίου αραβικής απελευθέρωσης στην αραβική περιοχή

Η παραμονή σε μια κατάσταση διαρκούς αντίδρασης είναι πολύ επικίνδυνη. Η αντίσταση χωρίς ένα στρατηγικό σχέδιο θα κρατήσει εμάς και την υπόθεσή μας ζωντανή, αλλά θα μας αφήσει να κολυμπάμε όρθιοι και να περιστρεφόμαστε για πάντα στην ίδια θέση, μέσα σ’ ένα κόσμο που μετασχηματίζεται με εκπληκτική ταχύτητα. Έναν κόσμο όπου ο ιμπεριαλισμός θα συνεχίσει να καταβάλλει κολοσσιαίες προσπάθειες για να ισχυροποιήσει τα συμφέροντά του εις βάρος του λαού, χωρίς άλλο στόχο πέρα από το κέρδος. Αυτό που χρειάζεται είναι να αναπτυχθεί ένα λαϊκό σχέδιο για ν’ αντιμετωπιστεί το αμερικανό/σιωνιστικό σχέδιο. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε και να μείνουμε ζωντανοί και να προχωρήσουμε. Ποιες είναι μερικές ιδέες που μπορούν να εξυπηρετήσουν αυτό το σκοπό;

• Οικοδόμηση της οριζόντιας ενότητας του αραβικού λαϊκού αγώνα, ως μοχλού για την επίτευξη μιας ποιοτικής κάθετης προόδου.
• Επαναπροσδιορισμός των πολιτικών συνεργασιών σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο στη βάση της πόλωσης και όχι των σημείων σύγκλισης.
• Εκ νέου εισαγωγή του σοσιαλισμού και της εκκοσμίκευσης ως την καλύτερη δυνατή επιλογή για την αντιμετώπιση του ιμπεριαλισμού και την επίτευξη της προόδου.
• Διεύρυνση του λαϊκού αγώνα από την αραβική περιοχή για να περιληφθούν όλοι οι λαοί της περιοχής.
• Σχηματισμός συμμαχίας με τα αναδυόμενα αντιιμπεριαλιστικά καθεστώτα της Νοτίου Αμερικής.
• Το καθήκον για τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς αντιιμπεριαλιστές: υποστήριξη άνευ όρων των αντιστάσεων στην αραβική περιοχή, καταρρίπτοντας τα επίσημα ταμπού αναφορικά με την υποστήριξη αυτή, δημιουργώντας ένα ριζοσπαστικό μέτωπο εναντίον του ιμπεριαλισμού.

Συμπέρασμα

Ο ιμπεριαλισμός σήμερα βρίσκεται σε κρίση, αλλά δεν έχει ηττηθεί και δεν προαλείφεται η ήττα του χωρίς τις άμεσες ενέργειες των αντιιμπεριαλιστών.

Αν χάσουμε αυτή την ιστορική ευκαιρία

• Γυρνώντας την πλάτη μας στις αντιστάσεις της αραβικής περιοχής και προσποιούμενοι ότι δεν είναι δικό μας πρόβλημα, ή στις αντιστάσεις που δεν μας εκπροσωπούν απλώς επειδή είναι ισλαμικές ή Μπααθικές, ή
• Αποστρέφοντας τις προσπάθειές μας από το κύριο εχθρό, ή
• Συμβάλλοντας στη σταθεροποίηση του σεκταριστικού σχεδίου υιοθετώντας τους μηχανισμούς του, ή
• Αν οι αντιστάσεις, αντί να μάχονται τον κοινό τους εχθρό, αρχίσουν να αντιμάχονται η μία την άλλη, ή
• Αν εξαπατηθούμε μετασχηματίζοντας την κύρια μάχη με τον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό σε επουσιώδεις εσωτερικές πολιτικές διαμάχες,

Τότε θα σώσουμε τον ιμπεριαλισμό από την κρίση του και θα υποχρεωθούμε να περιμένουμε άλλα 100 χρόνια ή περισσότερα μέχρι ο ιμπεριαλισμός να εισέλθει σε μια κρίση ανάλογων διαστάσεων.

Συνάντηση Αμπάς-Πρόντι

Πηγή: Associated Press

Το πιο «χαριτωμένο» στοιχείο της επίσκεψης Πρόντι στη Δυτική Όχθη είναι ότι φεύγοντας από το Ισραήλ αργά την Τρίτη ο ιταλός πρωθυπουργός κρατήθηκε από την ισραηλινή ασφάλεια επειδή κουβάλαγε δώρα Παλαιστινίων (!). Η ασφάλεια του αεροδρομίου του απαγόρευσε να τα πάρει μαζί του στο αεροπλάνο και ο Πρόντι συμμορφώθηκε αναθέτοντας στην ιταλική πρεσβεία να τα στείλει στη Ρώμη…

Διεθνής Δύναμη

Κατά τα λοιπά στη συνάντηση Πρόντι-Αμπάς, ο τελευταίος επανέλαβε το αίτημα ανάπτυξης διεθνούς δύναμης στη Γάζα, αλλά στην κοινή συνέντευξη Τύπου ο Πρόντι άφησε να εννοηθεί ότι η στιγμή δεν είναι κατάλληλη.

Ο Χανίγιε δήλωσε σχετικά «θεωρούμε κάθε παρουσία διεθνούς δύναμης στη Γάζα ως μορφή εξωτερικής επιθετικότητας εναντίον του παλαιστινιακού λαού και της παλαιστινιακής υπόθεσης και ως μορφή ανεπιθύμητης παρέμβασης στα εσωτερικά παλαιστινιακά ζητήματα».

Και η «γκάιντα»

Σε συνέντευξή του στην ιταλική RAI TV, ο Αμπάς δήλωσε ότι «χάρη στην υποστήριξη της Χαμάς η αλ-Κάιντα εισέρχεται στη Γάζα», χωρίς περαιτέρω αποδείξεις για να στηρίξει τον ισχυρισμό του.

Η απάντηση του Χανίγιε στην ιταλική τηλεόραση ήταν: «Η ισλαμική αντίσταση της Χαμάς δεν έχει καμία σχέση με την αλ-Κάιντα και η φιλοσοφία, οι απόψεις και η πολιτική της Χαμάς είναι διαφορετικές. Επικεντρώνεται στον αγώνα εναντίον της ισραηλινής κατοχής και εντός των συνόρων των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών και δεν ενεργεί έξω απ’ αυτά τα σύνορα».

Εισβολή με θύμα στρατιώτη

Πηγή: Associated Press

Τις πρώτες ώρες της Πέμπτης 12 Ιουλίου ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στη Λωρίδα της Γάζας και ενεπλάκησαν σε μάχες με ενόπλους της Χαμάς που οδήγησαν στο θάνατο έναν ισραηλινό στρατιώτη. Πρόκειται για τον πρώτο νεκρό του ισραηλινού στρατού από την 1^η Νοεμβρίου 2006.

Περίπου 10 τανκς και δύο μπουλντόζες του στρατού συνοδευόμενα από ελικόπτερα εισέβαλαν πριν τα ξημερώματα 457 μέτρα σε χωράφια κοντά στον προσφυγικό καταυλισμό Bureij της Γάζας. Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν, ενώ επίθεση με ρουκέτα τύλιξε στις φλόγες τη μία μπουλντόζα του στρατού.

Την ίδια μέρα στη Δυτική Όχθη ισραηλινές δυνάμεις σκότωσαν Παλαιστίνιο που άνοιξε πυρ εναντίον στρατιωτών σε τσεκ πόιντ. Φέρεται να ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά.

Την Τετάρτη δύο εκρήξεις άνοιξαν μεγάλο κενό στο τείχος κατά μήκος των συνόρων Γάζας-Αιγύπτου χωρίς να τραυματιστεί κανείς. Ένοπλοι της Χαμάς έτρεξαν στο σημείο για να εμποδίσουν την είσοδο ή έξοδο από αυτό.

Άνοδος του Μποϊκοτάζ στην Ευρώπη

Τους τελευταίους μήνες μία σειρά από ψηφίσματα ευρωπαϊκών συνδικαλιστικών φορέων, προερχόμενων κυρίως από τη Βρετανία, έχει φέρει δυνατά στο προσκήνιο το κίνημα του μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ ως έμπρακτο μέσο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Η άνοδος του κινήματος προκαλεί τριγμούς στη Χισταντρούτ, την ισραηλινή συνομοσπονδία εργαζομένων που προβαίνει θορυβημένη σε «αντίμετρα» και ηχηρές δηλώσεις. Το μποϊκοτάζ ωστόσο έχει πλέον δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί και αρχίζει ν’ απλώνεται στην Ευρώπη.

Ιρλανδία

Το Κογκρέσο των Ιρλανδικών Συνδικάτων (ICTU), η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση των ιρλανδών εργαζομένων που εκπροσωπεί όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες πέρασε δύο ψηφίσματα που καταδικάζουν την πολιτική του Ισραήλ στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Στη σύνοδο ασκήθηκε έντονη κριτική στη βρετανική και την ιρλανδική κυβέρνηση καθώς και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποτυχημένη πολιτική της «εποικοδομητικής εμπλοκής» τους. Το ψήφισμα χαρακτηρίζει την πολιτική της Ε.Ε. «κατευναστική» και την επικρίνει ιδιαίτερα για την αποτυχία της να τερματίσει το προνομιακό καθεστώς εμπορικών σχέσεων που παρέχεται στο Ισραήλ από τη Συμφωνία της Ευρω-Μεσογειακής Συνεργασίας, όπως οφείλει να κάνει σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 2 της εν λόγω συμφωνίας.

Στη σύνοδο επικρίθηκαν επίσης σφοδρά εταιρείες συνεργοί του ισραηλινού απαρτχάιντ όπως η Catepillar και η ιρλανδική τσιμεντοβιομηχανία Roadholdings.

Το ψήφισμα εξουσιοδοτεί την ηγεσία του ιρλανδικού συνδικαλιστικού κινήματος να πάρει σειρά μέτρων αντίστασης και αλληλεγγύης. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται:

Η δέσμευση να προωθήσει «ενεργά και σθεναρά» την πολιτική του μποϊκοτάζ και της απόσυρσης επενδύσεων.

Τα απευθείας διαβήματα στην κυβέρνηση και στην Ε.Ε.

Η κινητοποίηση δράσεων συνδικαλιστικής αλληλεγγύης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Η αποστολή αντιπροσωπείας της ICTU στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη για τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης.

Ενώ χαιρετίστηκε και η δημιουργία από την ICTU των Φίλων Συνδικαλιστών της Παλαιστίνης.

Βρετανία

Στις αρχές Ιουλίου το Συνδικάτο Εργαζομένων στις Μεταφορές (TGWU) κάλεσε κατά τη σύνοδό του τα 800.000 μέλη του να μποϊκοτάρουν τα κατασκευασμένα στο Ισραήλ προϊόντα λόγω των εγκληματικών πολιτικών του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη. Τον προηγούμενο μήνα αντίστοιχη απόφαση έλαβε το Συνδικάτο των Βρετανών Δημοσίων Υπαλλήλων (UNISON) και νωρίτερα η Βρετανική Ένωση Καθηγητών Πανεπιστημίων και Κολεγίων (UCU ) είχε ζητήσει από τα μέλη της να μελετήσουν το ακαδημαϊκό μποϊκοτάζ του Ισραήλ που θα περιλαμβάνει το πάγωμα χρηματοδοτήσεων από ερευνητικά προγράμματα που συντονίζουν ισραηλινοί καθηγητές και την απαγόρευση συμμετοχής σε σεμινάρια. Απόφαση υπέρ του μποϊκοτάζ έχει ψηφιστεί και από την Ομοσπονδία Δημοσιογράφων. Η βρετανική πρεσβεία στο Ισραήλ εξέδωσε θορυβημένη ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται ότι «η βρετανική κυβέρνηση αντιτίθεται στα κάθε είδους μποϊκοτάζ» και ότι το ψήφισμα του TGWU «δεν πρόκειται να βλάψει τις αναπτυσσόμενες εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών».

"Εκρηκτικό" φυσικό αέριο στη Γάζα

Πηγές: Jerusalem Post , BG Group Plc, CCC

Το Ισραήλ και η βρετανική εταιρεία BG Group Plc θα προχωρήσουν το πρόγραμμα εξόρυξης φυσικού αερίου στη θαλάσσια περιοχή της Γάζας. Οι δύο πλευρές σύμφωνα με την JP έφτασαν σε συμφωνία για τη μεταφορά των χρημάτων που προορίζονται για το Παλαιστινιακό Ίδρυμα Επενδύσεων της Παλαιστινιακής Αρχής σε διεθνή τράπεζα ώστε να παρακαμφθεί η Χαμάς.

Αξιωματούχος του υπουργείου Αναπτυξιακών έργων δήλωσε στην JP «Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι το Ισραήλ και η BG κάνουν προσπάθειες να κανονιστεί ένα σχέδιο πληρωμής που θα διευκολύνει την Παλαιστινιακή Αρχή» ενώ πρόσθεσε ότι συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με αξιωματούχους του υπουργείου Οικονομικών, παρά την κλονισμένη κατάσταση ασφάλειας στη Γάζα.

Συνεργάτης στο πρόγραμμα είναι και η Consolidated Contractors Company (CCC), η έδρα της οποίας βρίσκεται στην Αθήνα.

Σύμφωνα με το σχέδιο η BG θα προχωρήσει σε έργα για την εξόρυξη φυσικού αερίου 36 χιλιόμετρα πέρα από την ακτή της Γάζας, σε μια περιοχή που ορίζεται από τις συμφωνίες του Όσλο ως έδαφος υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Το αέριο στη συνέχεια θα δρομολογηθεί μέσω υποθαλάσσιου αγωγού τεσσάρων χιλιομέτρων σε βάθος 850 μέτρων σε διυλιστήριο στο Ασκελόν.

Η περιοχή, την οποία η BG αγόρασε το 2000, περιέχει 1 τρισεκατομμύριο κυβικά πόδια φυσικού αερίου αξίας 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με το Ισραήλ να θεωρείται ο αποκλειστικός καταναλωτής των φυσικών πόρων.

Σύμφωνα με την αρχική διμερή συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και την ΠΑ, περίπου το 60% των εσόδων από τις πωλήσεις του αερίου θα αποδοθούν στη BG, 30% στη συνεργάτιδα εταιρεία CCC και 10% -που υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια το χρόνο- στο Παλαιστινιακό Ίδρυμα Επενδύσεων της Παλαιστινιακής Αρχής.

Η πηγή της BG εξήγησε στην JP ότι αν και τώρα που η Γάζα ελέγχεται από τη Χαμάς «το Ισραήλ θα έπρεπε να πληρώνει τη Χαμάς αντί την ΠΑ», αλλά φυσικά δεν θέλει να καταλήξουν εκεί τα χρήματά του, ενώ «η βρετανική νομοθεσία ορίζει ότι οι διευθυντές όποιας εταιρείας διενεργήσουν διαπραγματεύσεις με τρομοκρατική οργάνωση θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη και θα καταδικαστούν σε φυλάκιση. Γι’ αυτό το Ισραήλ και η BG συμφώνησαν να μεταφερθούν τα χρήματα σε διεθνή λογαριασμό ώστε να προχωρήσει η συμφωνία». Η συμφωνία φαίνεται να αποκλείει τη Χαμάς από τα έσοδα των πωλήσεων του φυσικού αερίου.

Εντωμεταξύ η Χαμάς σκοπεύει να ζητήσει αλλαγές στη συμφωνία με τη BG σύμφωνα με προ δύο εβδομάδων δημοσίευμα στο Bloomberg. «Είναι παράλογο ο ιδιοκτήτης του αερίου, η Παλαιστίνη, να παίρνει μόνο 10%. Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με τη βρετανική εταιρεία αερίου αλλά μόνο κατόπιν αλλαγών ορισμένων σημείων του συμβολαίου του 1999» δήλωσε ο Μοχάμεντ αλ-Μαντχούν, διευθυντής του γραφείου του Ισμαήλ Χανίγιε στην ιστοσελίδα του Παλαιστινιακού Κέντρου Πληροφόρησης.

Το Ισραήλ σύμφωνα με δηλώσεις του γενικού γραμματέα ενέργειας του υπουργείου Οικονομικών σκοπεύει να αγοράζει 1,5 με 1,8 δις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου το χρόνο από την BG για τα επόμενα 12-14 χρόνια.

Η πηγή της BG δήλωσε στην JP ότι «υπάρχουν ξεκάθαρα σχέδια για το χειρισμό της υπόθεσης της Χαμάς και ήδη επεξεργάζονται σχέδια για την κατασκευή του αγωγού, τώρα μένει μόνο να καθορίσουμε την τιμή».

Οι συνομιλίες της BG με το Ισραήλ ξεκίνησαν το 2006. Διεκόπησαν όταν η εταιρεία δήλωσε ότι προτιμούσε να πηγαίνει το αέριο στην Αίγυπτο για υγροποίηση και μετά να το μεταφέρει στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Άπω Ανατολή. Οι συνομιλίες ξανάρχισαν τον Ιούλιο του 2006 και τον Απρίλιο του 2007 το ισραηλινό κοινοβούλιο ψήφισε 21 προς τρεις να παράσχει επίσημη άδεια σε ομάδα διαπραγμάτευσης να προβεί σε συνομιλίες με την BG για την αγορά αερίου από τη θαλάσσια περιοχή της Γάζας. Η ισραηλινή εταιρεία Yam Thetis, έχει υποβάλει ασφαλιστικά μέτρα για να εμποδίσει τα κυβερνητικά σχέδια αγοράς αερίου από την BG.

Δηλώσεις του Φαρούκ Αλ-Καντούμι

Οι δηλώσεις του ηγέτη του πολιτικού τομέα της ΟΑΠ/PLO και μέλους της κεντρικής επιτροπής της Φατάχ έγιναν στο πρακτορείο ειδήσεων Ash Sharq Al-Awsat στο Κάιρο και αναδημοσιεύτηκαν από το Center for Cross-Cultural Understanding.

Ο Φαρούκ Αλ-Καντούμι χαρακτήρισε την Παλαιστινιακή Αρχή «παράνομη και απατηλή εξουσία» και παράλληλα κατηγόρησε τον παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς για κακή χρήση των προεδρικών του εξουσιών. Ο Καντούμι απεύθυνε έκκληση στην Αραβική Λίγκα, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία να ασκήσουν πιέσεις στη Φατάχ και τη Χαμάς για καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να καταλήξουν σε μια εθνική συμφωνία στην οποία θα ξεκαθαριστούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο κινημάτων. Ο ίδιος αρνήθηκε να μεσολαβήσει ανάμεσα στον Πρόεδρο Αμπάς από τη Φατάχ και τον αρχηγό του πολιτικού γραφείο της Χαμάς Καλέντ Μεσάλ, επειδή δεν θέλει να δυσχεράνει τα πράγματα.

Αναφορικά με την πρόταση του μέλους του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Μουσσά Αμπού Μαρζούκ σχετικά με το σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών χωρίς μέλη της Χαμάς ή της Φατάχ, ο Καντούμι είπε ότι «όλες αυτές οι προτάσεις θα πρέπει να παρουσιαστούν στους Άραβες υπουργούς Εξωτερικών και στη γενική γραμματεία της Αραβικής Λίγκας».

Κατηγόρησε επίσης την προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής για κατάχρηση των τμημάτων ασφαλείας. «Η Προληπτική Ασφάλεια (υπηρεσίες ασφαλείας πιστές στον Αμπάς) χρησιμοποιήθηκε για να γίνουν πράγματα με τα οποία δεν είμαστε ευχαριστημένοι, ιδιαίτερα μετά το διορισμό του (Μοχάμεντ) Νταχλάν ως συμβούλου εθνικής ασφάλειας» δήλωσε. Για το ρόλο της Φατάχ στα πρόσφατα γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας δήλωσε «Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα της Φατάχ που δεν ήταν μέρος αυτής της κρίσης, διανείμαμε ένα εσωτερικό μνημόνιο συμβουλεύοντας τα μέλη μας να μην διαπράξουν εκδικητικές ενέργειες στη Δυτική Όχθη καθώς εκπροσωπούμε εκεί την πλειοψηφία του λαού».

Πρόσθεσε ότι η Χαμάς θα πρέπει να προσάγει εκείνους «που διέπραξαν σφαγές στη Γάζα ενώπιον της δικαιοσύνης για να τιμωρηθούν». Χαρακτήρισε μη αποδεκτό τον ισχυρισμό της Χαμάς ότι ορισμένες πράξεις έγιναν εν αγνοία της. Επίσης προειδοποίησε για τη δημιουργία «καντονιών» στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και κάλεσε τους παλαιστινίους ηγέτες να εμμείνουν στην ενότητα αυτών των εδαφών.

Δήλωσε ότι οι δύο οργανώσεις, Χαμάς και Φατάχ, δεν πρέπει να ανταλλάσσουν κατηγορίες που «μπορεί να μεταφερθούν στη Δυτική Όχθη». Θα πρέπει να αφοσιωθούν στη διασφάλιση της ηρεμίας.

Ο Καντούμι κατηγόρησε επίσης τον Πρόεδρο Αμπάς για κατάχρηση των προεδρικών του εξουσιών. «Υπάρχει κατάχρηση εξουσίας από την προεδρεία της Παλαιστινιακής Αρχής. Πάντοτε λέγαμε ότι το (Παλαιστινιακό) Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να εκλέγεται από τους Παλαιστινίους με σκοπό το σχηματισμό μιας νέας Εκτελεστικής Επιτροπής για την ΟΑΠ. Αυτό το Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει έξω από την Παλαιστίνη, αλλά συνεχίζουν να γίνονται χειρισμοί και κακοδιαχείριση των εξουσιών που θα κάνουν την ΟΑΠ να χάσει την αποτελεσματικότητα και το σεβασμό της».

Αναφορικά με την κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης δήλωσε «Αυτό σχετίζεται με την Παλαιστινιακή Αρχή και τα εδάφη. Αυτό δεν μπορεί να γενικευτεί καθώς συμβαίνει αποκλειστικά μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη. Η κύρια αιτία όσων συνέβησαν σχετίζεται και περιορίζεται στην Παλαιστινιακή Αρχή που είναι μια παράνομη και απατηλή αρχή. Η Παλαιστινιακή Αρχή είναι φρούτο των Συμφωνιών του Όσλο, που πέθαναν μαζί με τον Ράμπιν».

Άρθρο στελέχους της Χαμάς

Η θέση της Χαμάς

Πηγή: Los Angeles Times

Άρθρο του Mousa Abu Marzook, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς της 10^ης Ιουλίου 2007. Δαμασκός, Συρία

Η διάσωση από τη Χαμάς ενός δημοσιογράφου του BBC από τους απαγωγείς του στη Γάζα την περασμένη εβδομάδα ήταν σίγουρα λόγος για πανηγυρισμούς. Αλλά θέλω να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα: Δεν παραδώσαμε τον Άλαν Τζόνστον ως μια δουλοπρεπή χάρη προς τις δυτικές δυνάμεις.

Έγινε στο πλαίσιο των προσπαθειών μας να διασφαλίσουμε τη Γάζα από την ανομία των πολιτοφυλακών, ασχέτως της πηγής της. Στη Γάζα θα επέλθει η ηρεμία και θα εφαρμοστεί η αρχή του νόμου – ένας τόπος όπου όλοι οι δημοσιογράφοι, οι ξένοι και οι επισκέπτες θα αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια. Η Χαμάς ουδέποτε υποστήριξε τις επιθέσεις σε Δυτικούς, όπως θα αναγκαστούν να συμφωνήσουν και οι πιο σκληροί επικριτές μας. Ο αγώνας μας πάντοτε επικεντρώνονταν στον κατακτητή και στη νόμιμη αντίστασή μας εναντίον του – ένα δικαίωμα του κατεχόμενου λαού που υποστηρίζεται ρητά στην Τέταρτη Συνθήκη της Γενεύης.

Ωστόσο το κίνημά μας συνεχώς συνδέεται από την πλευρά του Προέδρου Μπους και του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Εχούντ Ολμέρτ με ιδεολογίες που γνωρίζουν στο ακέραιο ότι δεν ασπαζόμαστε, όπως την ατζέντα της Αλ Κάιντα και των οπαδών της. Αλλά δεν αποτελούμε τμήμα ενός ευρύτερου πολέμου. Ο αντιστασιακός μας αγώνας δεν είναι πληρεξούσιο κανενός, αν και καλωσορίζουμε την υποστήριξη των λαών παντού για δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη.

Οι αμερικανικές προσπάθειες να ανατραπεί η βούληση του παλαιστινιακού εκλογικού σώματος καταστρέφοντας την νεοσύστατη κυβέρνησή μας δεν ευοδώθηκαν – μάλλον το με τη βοήθεια των ΗΠΑ πραξικόπημα της Φατάχ απλώς πολλαπλασίασε τα προβλήματα της «λύσης των δύο κρατών» της Ουάσινγκτον.

Ο κος Μπους έχει βρει προς στιγμήν έναν εύπλαστο φίλο στο πρόσωπο του Αμπού Μάζεν, έναν «μετριοπαθή» σύμφωνα με την αμερικανική οπτική, αλλά κάποιον που δεν περιμένει πραγματικά να επιβάλλει την εμπιστοσύνη στους δρόμους της Γάζας ή της Δυτικής Όχθης αφότου έλαβε αμερικανικά όπλα και ισραηλινή υποστήριξη για να καθαιρέσει διά της βίας την εκλεγμένη παλαιστινιακή κυβέρνηση. Οικτίρουμε τις σημερινές προβλέψεις για «Φατάχ-χώρα» εναντίον «Χαμαστάν». Εντέλει, μόνο ένα παλαιστινιακό κράτος μπορεί να υπάρξει.

Αλλά γιατί ο χαρακτηρισμός από τη Δύση του κινήματός μας ως έξω και πέρα από το φράγμα του πολιτισμένου διαλόγου; Η «στρατευμένη» θέση μας δεν μπορεί από μόνη της να είναι η αιτία του αποκλεισμού, καθώς πολλοί ένοπλοι αγώνες έχουν ιστορικά καταλάβει μία θέση στο τραπέζι των εθνών. Ούτε μπορεί κανείς να αρνηθεί το εύλογο του αγώνα μας ενάντια στην κατοχή και το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και αυτοκυριαρχία.

Εντούτοις στα πολλά χρόνια της ζωής μου κατά τα οποία ήμουν ανοικτός προς όλες τις πλευρές της παλαιστινιακής υπόθεσης – συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων που πέρασα μέσα σε μια αμερικανική φυλακή, περιμένοντας την ισραηλινή «δικαιοσύνη»- πάντα μου ζητιέται να αποδεχτώ την αναγνώριση του φερόμενου δικαιώματος του Ισραήλ «να υπάρχει» ως αναγκαία προϋπόθεση για να συζητηθούν οι αδικίες, και να αποκηρύξω θέσεις που υπάρχουν στη χάρτα του 1988 του Κινήματος Ισλαμικής Αντίστασης, ένα πραγματικά επαναστατικό κείμενο που γεννήθηκε μέσα από τις αβάσταχτες συνθήκες της κατοχής πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.

Το εξάμβλωμα της «αναγνώρισης» έχει χρησιμοποιηθεί ως τεστ για να κριθούν οι Παλαιστίνιοι. Ωστόσο, όπως έχω ξαναπεί, ένα κράτος μπορεί να έχει το δικαίωμα να υπάρχει, αλλά όχι εξολοκλήρου εις βάρος άλλων κρατών, ή ακόμη σημαντικότερο, εις βάρος εκατομμυρίων μεμονωμένων ανθρώπων και των δικαιωμάτων τους για δικαιοσύνη. Γιατί θα πρέπει να αποδεχτεί κανείς το «δικαίωμα» του Ισραήλ να υπάρχει, όταν αυτό δεν έχει ουδέποτε αναγνωρίσει τα θεμελιώδη εγκλήματα της δολοφονίας και της εθνοκάθαρσης μέσω των οποίων το Ισραήλ κατέλαβε τις πόλεις και τα χωριά μας, τα χωράφια και τους οπωρώνες μας και μας μετέτρεψε σ’ ένα έθνος προσφύγων;

Γιατί θα έπρεπε οποιοσδήποτε Παλαιστίνιος να «αναγνωρίσει» το τερατώδες έγκλημα που διαπράχθηκε από τους ιδρυτές του Ισραήλ και συνεχίστηκε από το παραμορφωμένο μοντέρνο κράτος απαρτχάιντ, ενώ εκείνος ή εκείνη ζουν 10 μέσα σ’ ένα δωμάτιο μέσα σ’ ένα εξαθλιωμένο παράπηγμα με τσίγκινη στέγη των Ηνωμένων Εθνών; Αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα και δεν είναι αντιδραστικό το ότι αρνηθήκαμε απλώς να εγκαταλείψουμε τα θύματα του 1948 και τους απογόνους τους.

Όσο για τη χάρτα του 1988, εάν κάθε κράτος ή κίνημα κρίνονταν αποκλειστικά από τα θεμελιακά, επαναστατικά του κείμενα ή τις ιδέες των δημιουργών του, θα έπρεπε να απαντηθούν πολλά απ’ όλες τις πλευρές.

Η Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, με την αυταπόδεικτη αλήθεια της περί ισότητας, απλώς δεν επέτρεψε (τουλάχιστον όχι στο μυαλό των περισσότερων από τους επιφανείς υπογράφοντες) κανένα τέτοιο στάτους για τους 700.000 αφρικανούς σκλάβους εκείνη την περίοδο. Ούτε το Σύνταγμα απέφυγε να κωδικοποιήσει τη σκλαβιά ως θεσμό, λογαριάζοντας τους «άλλους ανθρώπους» ως τα τρία πέμπτα ενός ανθρώπου. Το Ισραήλ που ουδέποτε υιοθέτησε επίσημα ένα δικό του σύνταγμα, αλλά μάλλον λειτουργεί με την αργή επισώρευση των Βασικών Νόμων, ανακηρύσσει εαυτόν ως ένα κράτος αποκλειστικά για τους Εβραίους, παραχωρώντας προνομιακό στάτους με βάση την πίστη σε μια γη όπου εκατομμύρια κατεχόμενοι είναι Άραβες, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί.

Τα γραπτά των «ιδρυτών» του Ισραήλ –από τον Χερτζλ ως τον Ζαμποτίνσκι και μέχρι τον Μπεν Γκουριόν- κάνουν επανειλημμένες εκκλήσεις για την καταστροφή των μη Εβραίων κατοίκων της Παλαιστίνης: «Πρέπει να εκδιώξουμε τους Άραβες και να πάρουμε τη θέση τους». Ένας αριθμός πολιτικών κομμάτων που ελέγχουν σήμερα τμήματα της Ισραηλινής Κνεσέτ υποστηρίζουν την εκδίωξη των αράβων πολιτών από το Ισραήλ και την υπόλοιπη Παλαιστίνη, οραματιζόμενοι ένα αποκλειστικά εβραϊκό κράτος από την Ιορδανία μέχρι τη θάλασσα. Ωστόσο δεν ακούω καμία αξίωση στη διεθνή κοινότητα να αποκηρύξει το Ισραήλ αυτά τα λόγια ως αναγκαία προϋπόθεση για οποιονδήποτε τύπο διαλόγου. Τα διπλά στάνταρτ, όπως πάντα, είναι εναντίον των Παλαιστινίων.

Εγώ, τουλάχιστον, δεν απασχολώ τον εαυτό μου για το αν θα «αναγνωρίσω» το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει – δεν πρόκειται εντέλει για ένα επιστημολογικό πρόβλημα. Το Ισραήλ υπάρχει, όπως μπορεί να σας βεβαιώσει κάθε αγόρι της Ράφα από τη νοσοκομειακή του κλίνη, με θραύσματα του Ισραηλινού Αμυντικού Στρατού στο κορμί του. Αυτός ο χορός της αμοιβαίας απόρριψης είναι απλώς ένας περισπασμός όταν τόσοι πεθαίνουν ή έχουν ζήσει φυλακισμένοι για δυο γενιές σε προσφυγικά στρατόπεδα. Καθώς γράφω αυτά τα λόγια, η αιφνίδια ισραηλινή έφοδος στη Γάζα έχει σκοτώσει άλλους 15 ανθρώπους, μεταξύ αυτών κι ένα παιδί. Ποιος, παρεκτός ένας Ιακωβίνος, τολμά να συζητά τα «δικαιώματα» των εθνών μπροστά σ’ ένα τέτοιο αμείωτο καθεστώς βίας ενάντια σ’ έναν κατεχόμενο πληθυσμό;

Προσδοκώ τη μέρα που το Ισραήλ θα μπορεί να πει σε εμένα και σε εκατομμύρια άλλους Παλαιστινίους: «Εδώ, εδώ είναι το σπίτι της οικογένειάς σου πλάι στη θάλασσα, εδώ είναι τα λεμονόδεντρά σου, εδώ κι ο ελαιώνας που φρόντιζε ο πατέρας σου. Γύρνα σπίτι και νιώσε πάλι ολόκληρος». Τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα κοινό μέλλον.

Η Παλαιστινιακή Αριστερά: Μια ευκαιρία που χάθηκε

Του Ramzy Baroud

O Ramzy Baroud είναι Παλαιστίνιο-Αμερικανός συγγραφέας, το τελευταίο βιβλίο του: The Second Palestinian Intifada: A Chronicle of a People's Struggle (Pluto Press, London) διατίθεται από το Amazon.com. Είναι υπεύθυνος σύνταξης του Palestine Cronicle.

Όταν τα μέλη της Χαμάς εξελέγησαν ως το πλειοψηφικό κομμάτι του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου και καθώς γινόταν φανερό ότι το αμερικανοκίνητο διεθνές εμπάργκο θα ήταν το συνοδευτικό τίμημα αυτής της νίκης, επικοινώνησα με πολλούς διανοούμενους και συγγραφείς στην Παλαιστίνη, κυρίως εκείνους που συχνά αυτοπαρουσιάζονταν ως τμήμα της Παλαιστινιακής Αριστεράς. Τους ζήτησα να συνασπιστούν πίσω από τη συλλογική επιλογή του παλαιστινιακού λαού και να θωρακίσουν την παλαιστινιακή δημοκρατία με κάθε κόστος.

Μια παράγραφος της έκκλησής μου ήταν η ακόλουθη:

«Αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας που μια ηγεσία επιλέγεται μέσα από μας για να οδηγήσει μπροστά την πορεία, επιλεγμένη από τους δυναστευμένους, τους φτωχούς και τους στερημένους μας. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι το τωρινό κοινοβούλιο αποτελεί έκφραση μιας πραγματικά δημοκρατικής εμπειρίας από τη στιγμή που καμιά πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να ριζώσει υπό κατοχή, και είμαι εξίσου ξεκάθαρος αναφορικά με το γεγονός ότι το Συμβούλιο δεν εκπροσωπεί παρά μια μειονότητα του λαού μας, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι ενέχει μεγάλες ελπίδες η θέαση προσφύγων, μελών ταπεινών οικογενειών, δασκάλων και μελών της εργατικής τάξης να διεκδικούν τη δίκαιη θέση τους ως ηγέτες της κοινότητας. Ασχέτως με το πώς επιθυμούν οι ΗΠΑ να ερμηνεύσουν μία τέτοια συλλογική πράξη, είναι σημαντικό να την υπερασπιστούμε αρθρώνοντας την πραγματικότητα στην Παλαιστίνη ακριβώς όπως είναι, όχι όπως την αναπαριστούν με τέτοια ετοιμότητα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης».

Αυτό αναφερόταν στην αρχική μου αίσθηση ότι η κυβέρνηση της Χαμάς έχανε τη μάχη στο μέτωπο των μέσων ενημέρωσης. Ο λόγος ήταν απλός: δεν διέθεταν ούτε την εμπειρία ούτε την αμερόληπτη φόρμουλα να φτάσουν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης ώστε να αρθρώσουν τη θέση τους με πειστικό τρόπο ή μορφή. Γνωρίζοντας το γεγονός αυτό και γνωρίζοντας επίσης την πολιτική πόλωση στην Παλαιστίνη, φοβόμουν ότι η μάχη της εκφοράς του λόγου θα σχηματοποιούνταν γύρω από το ζήτημα Χαμάς εναντίον Φατάχ, ή ισλαμική κυβέρνηση εναντίον εκκοσμίκευσης, όπως έγινε πράγματι.

Ως άνθρωπος που αυτοπροσδιορίζεται ως κοσμικός ανθρωπιστής, δεν μεθερμήνευσα την αντιπαράθεση στην Παλαιστίνη ως τέτοια, και πιστεύω ότι η πλειονότητα των παλαιστινίων διανοουμένων στη Διασπορά –κάτι για το οποίο είμαι εξαιρετικά περήφανος- χρησιμοποίησαν επίσης μια αντίστοιχη λογική: η αντιπαράθεση κατ’ εμέ ήταν εκείνη της γνήσιας δημοκρατίας που αντιμετωπίζει την πρόωρη αποτυχία ως αποτέλεσμα μιας πιο κυνικής ένωσης στην οποία συμμάχησαν πολλές κυβερνήσεις, το Ισραήλ και διεφθαρμένοι Παλαιστίνιοι. Μολαταύτα η οργισμένη απάντηση ήταν κατανοητή. Η παλαιστινιακή ψήφος ήταν μια συλλογική πράξη επικών διαστάσεων που εκρίζωσε, σχεδόν αυτοστιγμεί, την κωμωδία της κυβέρνησης Μπους για το Δημοκρατικό Σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής, προέκταση του παλιού Νέου Σχεδίου για τη Μέση Ανατολή στα τέλη του 1990. Η αμερικανική κυβέρνηση «έραψε» ένα συγκεκριμένο σχέδιο, που περιλάμβανε μια προσχηματική δημοκρατία που θα υπηρετούσε τα μακρόπνοα συμφέροντά της στην περιοχή και θα παρουσιαζόταν ως προστάτης της λαϊκής βούλησης για πολλά χρόνια στο μέλλον, τώρα που οι διακηρυγμένοι στόχοι της στο Ιράκ απέτυχαν ολοσχερώς.

Εσωτερικά, οι εκλογές σήμαιναν επίσης ότι οι Παλαιστίνιοι –τρομοκρατημένοι εδώ κι έξι δεκαετίες από τον ισραηλινό στρατό, και τελευταία από τα, με ισραηλινή υποστήριξη, παλαιστινιακά τμήματα «ασφάλειας» και των πολέμαρχων αφεντικών τους- εξακολουθούσαν να έχουν τη δύναμη να πολεμήσουν και να επιμείνουν στο δικαίωμά τους να αψηφούν το στάτους κβο. Ήταν μία από τις πιο κραταιές μη-βίαιες νίκες που πέτυχε ο παλαιστινιακό λαός, συγκρινόμενη μόνο με τον Πρώτο Ξεσηκωμό του 1987.

Μετά τις εκλογές, η ηγεσία του κινήματος επέμεινε στη διακυβέρνηση σύμφωνα με τους κανόνες της δημοκρατίας και της κοινωνίας πολιτών και σύντομα απεύθυνε εκκλήσεις προς όλες τις παλαιστινιακές ομάδες να συμμετάσχουν στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης ενότητας.

Η Φατάχ αρνήθηκε. Αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη. Αλλά γιατί η λεγόμενη Παλαιστινιακή Αριστερά αρνήθηκε επίσης να συμμετάσχει στην κυβέρνηση – παρά την αμελητέα λαϊκή απήχηση στις μάζες που έχει μεταξύ των Παλαιστινίων- μια πράξη που θα μπορούσε να έχει υπηρετήσει την παλαιστινιακή δημοκρατία με περισσότερους από έναν τρόπους;

Τις πρώτες εβδομάδες και μήνες, μετά τη μοναχική άνοδο της Χαμάς στην εξουσία το Μάρτιο του 2006, αρχίσαμε να βλέπουμε αξιοσέβαστους παλαιστινίους διανοούμενους να προβαίνουν σε ανησυχητικές δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, εξαπολύοντας επιθέσεις στη Χαμάς ωσάν να ήταν ξένο σώμα, φερμένο από την Τεχεράνη και έτσι συνεπώς επικυρώνοντας το διεθνές εμπάργκο. Είχα κατά καιρούς βρεθεί στο ίδιο πάνελ ομιλητών με πολλούς απ’ αυτούς τους ανθρώπους, με περηφάνια, σε διεθνή φόρα. Ορισμένοι αυτοπροσδιορίζονταν ακόμη και ως σοσιαλιστές και έβγαζαν φλογερούς λόγους για το συλλογικό αγώνα εναντίον του διεθνούς ιμπεριαλισμού και για την ανάγκη να ενεργοποιηθεί η κοινωνία πολιτών στον αγώνα ενάντια στην αδικία και πάει λέγοντας. Η νίκη της Χαμάς είχε πράγματι εκθέσει το χάσμα μεταξύ λόγων και έργων, μεταξύ εθνικών προτεραιοτήτων και ιδεολογικών ή ακόμη και προσωπικών δυσκαμψιών και φραγμών. Όταν η Χαμάς εισήλθε σε γύρους συνομιλιών με παλαιστινιακές «σοσιαλιστικές» ομάδες, ήμουν σίγουρος ότι οι τελευταίες θα εκτιμούσαν ορθά την ένταση της πρόκλησης και θα έπαιρναν μέρος σε μια κυβέρνηση ενότητας ακόμη κι αν η συμμαχία με μια θρησκευτική ομάδα δεν συνάδει με τις αρχές τους συνολικά. Σκεφτόμουν, η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη για να σταθούν εμπόδιο επιδερμικά μανιφέστο και κομματικά προγράμματα. Έκανα λάθος.

Μετά την ένοπλη αντίσταση της δεκαετίας του 1970 στη Γάζα, υπό την καθοδήγηση εν μέρει, διαφόρων σοσιαλιστικών ομάδων, δεν υπήρξε πραγματικά αριστερά με λαϊκή απήχηση που να έλκει μεγάλα τμήματα της παλαιστινιακής λαϊκής φαντασίας. Αν και ορισμένες απ’ αυτές τις ομάδες τήρησαν πραγματικές θέσεις αρχών αντιτιθέμενες στο Όσλο για παράδειγμα, παρέμειναν εν πολλοίς περιορισμένες στα πανεπιστήμια, κι εντοπίζονταν στα αστικά κέντρα ως καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι της μεσαίας –και ορισμένες φορές της ανώτερης- τάξης.

Η περίεργη τροπή είναι ότι η Χαμάς, μ’ έναν ορισμό μέσα από την πράξη, είναι πολύ πιο κοντά στις σοσιαλιστικές αρχές απ’ ότι οι αστοί «σοσιαλιστές» διανοούμενοι.

Υπερασπίζοντας τη Χαμάς και τη δημοκρατική βούληση των Παλαιστινίων σχεδόν καθόλου δεν ένιωσα ότι παρέκαμπτα τις δικές μου αρχές. Η επιστολή μου προς την Παλαιστινιακή Αριστερά δεν προκάλεσε σχεδόν καμία απάντηση, η επικοινωνία μου με προοδευτικούς ανθρώπους στη Δύση ήταν πολύ πιο ενθουσιώδης. Τώρα που ο διχασμός ανάμεσα στη Χαμάς και τη Φατάχ έχει σχεδόν εξελιχθεί επίσης και σε γεωγραφική διάσπαση –ολοκληρωτική απομάκρυνση από τον παλαιστινιακό εθνικό στόχο- πολλοί στην Αριστερά εξακολουθούν να παπαγαλίζουν παλιά μάντρα (θρησκευτικά κείμενα από τις Βέδες), εξακολουθούν να αγωνίζονται για άσχετες εμφανίσεις στο BBC, εξαπολύοντας απαιτήσεις από τη Χαμάς και χρησιμοποιούν όρους όπως «πραξικόπημα ενάντια στην παλαιστινιακή δημοκρατία».

Κατ’ αρχάς σχεδόν δεν υπήρχε Παλαιστινιακή Αριστερά, έχασαν τη μοναδική ευκαιρία που θα μπορούσε να τους έχει εντάξει στο σκηνικό και τώρα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται το στάτους κβο, προβάλλοντας ως οι σώφρονες μέσα σ’ έναν ωκεανό κουτεντέδων: ο ακριβής ορισμός του διανοουμενίστικου ελιτισμού.

Ανακοίνωση του Δημοκρατικού Μετώπου (DFLP)

الجبهة الديمقراطية لتحرير فلسطين	الرقـــم :
THE DEMOCRATIC FRONT FOR THE LIBERATION OF PALESTINE	التاريــخ : 2007/7/7

Πολιτική πρωτοβουλία του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες και θεσμούς της κοινωνίας πολιτών, για μια ειρηνική και δημοκρατική επίλυση της εσωτερικής κρίσης.

Ο παλαιστινιακός λαός σήμερα βιώνει την πιο σοβαρή εσωτερική κρίση που απειλεί να καταστρέψει κάθε συνέχεια των επιτευγμάτων δεκαετιών αγώνων και θυσιών. Για πρώτη φορά από την έναρξη της σύγχρονης παλαιστινιακής επανάστασης απειλείται η παλαιστινιακή εθνική οντότητα να διασπαστεί και να αφανιστεί και έτσι να εκπληρωθούν οι φιλοδοξίες του εχθρού να διαχωριστεί η Γάζα από τη Δυτική Όχθη, η κρίση ροκανίζει το παλαιστινιακό πολιτικό σύστημα μέχρι το σημείο της κατάρρευσης.

Η κρίση κορυφώθηκε με την προσφυγή στα όπλα για την επίλυση των εσωτερικών διαφορών και μια σκόπιμη βίαιη επικράτηση στον ανταγωνισμό για την εξουσία από τις ένοπλες δυνάμεις και τις συνακόλουθες επαίσχυντες πράξεις, ξένες προς τις παραδόσεις και τα ήθη του λαού μας. Αυτές οι ενέργειες συνιστούν υπέρβαση των κόκκινων γραμμών, καταβαράθρωση των γεφυρών του εθνικού διαλόγου και απομάκρυνση από τη νομιμότητα και τις αρχές και τα πρότυπα της δημοκρατίας.

Αλλά η πικρία που προκλήθηκε από το διχασμό δεν θα πρέπει να υποσκελίσει τον καταστροφικό κίνδυνο που ενέχεται στη συνεχιζόμενη παλαιστινιακή διάσπαση και τον πολιτικό και θεσμικό διαχωρισμό μεταξύ Δυτικής Όχθης και Γάζας και οδηγεί στην αποδυνάμωση του παλαιστινιακού εθνικού αγώνα και σε μια παραμορφωμένη εικόνα της καταστροφής των επιτευγμάτων του.

Η παράταση αυτής της κατάστασης ανοίγει διάπλατα την πύλη σε διάφορες μορφές εξωτερικής επέμβασης στα εσωτερικά παλαιστινιακά ζητήματα και ξυπνά εποχές κηδεμονίας και αναχαίτισης και εγκάθετων και οδηγεί στη σταδιακή εξάλειψη της νομιμότητας δημιουργώντας ρήγμα στη μοναδικότητα της παλαιστινιακής εκπροσώπησης και διαλύει την ανεξαρτησία. Τροφοδοτεί τον ισχυρισμό του Ισραήλ αναφορικά με την απουσία ενός παλαιστινίου ετέρου και του δίνει το πρόσχημα να κλιμακώσει την επίθεση και να επιδείξει απείθεια προς τις εντολές της διεθνούς νομιμότητας και να αποφύγει τις προϋποθέσεις της επίλυσης.

Η έξοδος απ’ αυτή την τραγική κατάσταση είναι κύρια προτεραιότητα για κάθε Παλαιστίνιο που ενδιαφέρεται για το μέλλον της εθνικής υπόθεσης. Αυτό επιτάσσει την εγκατάλειψη των λογιστικών στόχων των επιμέρους συμφερόντων και την υπέρβαση των κομματικών συμφερόντων και της κοντόφθαλμης οπτικής προς όφελος της λογικής και του υψηλού εθνικού συμφέροντος.

Κάθε λύση της τωρινής κρίσης απαιτεί μια εθνική συναίνεση που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από το διάλογο. Και να μην γίνει αυτός ο διάλογος αυτοσκοπός ή να μετατραπεί σε προκάλυμμα για να δημιουργηθεί ένα τετελεσμένο επιβεβλημένο με την ισχύ των όπλων, πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε η επιτυχία να εξαλείψει τις συνέπειες της στρατιωτικής επικράτησης στη Λωρίδα της Γάζας, πρέπει να αποκλειστεί η φόρμουλα που κυριαρχείται από τον διμερή διάλογο που μετατρέπεται σε παζάρι για το μοίρασμα και την αναδιανομή της εξουσίας. Η υιοθέτηση ενός περιεκτικού εθνικού διαλόγου πρέπει να διασφαλίσει την ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτικών ιδεολογιών, των παλαιστινίων προσωπικοτήτων και εκπροσώπων και των θεσμών της κοινωνίας πολιτών.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης προτείνει τα ακόλουθα τέσσερα σημεία-πλαίσιο για τη διαμόρφωση της βάσης ενός εποικοδομητικού διαλόγου με στόχο την εξεύρεση τρόπων άρσης του αδιεξόδου:

Πρώτον: Εξάλειψη των συνεπειών της στρατιωτικής λύσης που επιβλήθηκε από τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, ανατρέποντας τη δημοκρατική επιλογή και εργασία για την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και του πολιτικού πλουραλισμού, διαλύοντας την ντε φάκτο κυβέρνηση στην περιοχή.

Δεύτερον: Δημιουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης, που θα αντικαταστήσει τη 12η κυβέρνηση που σχημάτισε ο Πρόεδρος Αμπού Μάζεν, στη βάση των συνταγματικών του εξουσιών υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, που θα αποτελείται από εθνικές φυσιογνωμίες πέρα και πάνω από την πόλωση και υπό την προεδρία ενός ανεξάρτητου προσώπου που απολαμβάνει την εμπιστοσύνη κατόπιν συμφωνίας όλων. Απαιτείται η μεταβατική κυβέρνηση, μέσα στο συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα, να εργαστεί για την επιβολή της ασφάλειας και της τάξης σε όλα τα εδάφη της Παλαιστινιακής Αρχής, την αποκατάσταση της ενότητας των επίσημων θεσμών της αρχής στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας και τη δημιουργία συνθηκών για την επιστροφή στον λαό ως πηγή εξουσιών και νομιμότητας.

Τρίτον: Τροποποίηση του εκλογικού νόμου με την υιοθέτηση του συστήματος της πλήρους απλής αναλογικής εκπροσώπησης και διεξαγωγή νέων προεδρικών και νομοθετικών εκλογών, ως έναν ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο εξόδου από την κρίση μέσω της απεύθυνσης στο λαό για να επιλυθούν οι διαφορές με τη δική του ελεύθερη βούληση.

Τέταρτον: Ενεργοποίηση και ανάπτυξη της ΟΑΠ, του μοναδικού νόμιμου εκπροσώπου του παλαιστινιακού λαού και της προσαγόρευσης της παλαιστινιακής νομιμότητας, με βάση τη Διακήρυξη του Καΐρου και του κειμένου της Εθνικής Συμφωνίας και εκ νέου οικοδόμηση των θεσμών της σε δημοκρατικά θεμέλια σε συνάρτηση με ελεύθερες εκλογές για το νέο Εθνικό Συμβούλιο, στη χώρα και στο εξωτερικό και όπου αλλού είναι εφικτό στους τόπους προσφυγιάς και στη Διασπορά, στη βάση της πλήρους απλής αναλογικής εκπροσώπησης και εφαρμογή των αποφάσεων του Κεντρικού Συμβουλίου και τέλος διενέργεια εκλογών σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας πολιτών ώστε να διασφαλιστεί η συμμετοχή των μαζών των προσφύγων στη Διασπορά στην υπόθεσή τους για την εθνική αυτοδιάθεση ώστε να διασφαλιστεί το ιερό τους δικαίωμα της επιστροφής στα σπίτια και στις περιουσίες τους και άλλα δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης προτρέπει το λαό μας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και όλες τις δυνάμεις και τις προσωπικότητες και τους θεσμούς της κοινωνίας πολιτών και όλους τους αξιότιμους ανθρώπους του λαού μας στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, και στη Λωρίδα της Γάζας, να δράσουν με σκοπό να τερματιστεί αυτή η καταστροφική ροπή προς τον όλεθρο και να προστατευτεί το εθνικό σχέδιο, με σκοπό να ξεκινήσει ένα λαϊκό κίνημα που θα πιέσει για την ανάγκη όλοι να συμβιβαστούν και να χτίσουν αυτά τα τέσσερα σημεία ειρηνικής και δημοκρατικής λύσης της τωρινής κρίσης με σκοπό να επανακτήσουμε την ενότητα και τη συνοχή μας απέναντι στην κατοχή του έθνους μας και για την επίλυση και την απόδοση των εθνικών μας δικαιωμάτων της ανεξαρτησίας και του επαναπατρισμού.

7/7/2007

Πολιτικό Γραφείο

D.F.L.P.

Η υπόθεση Κόρι εναντίον Κατερπίλαρ ξανά στα δικαστήρια

Πηγές: www.rachelcorriefoundation.org, www.rachelcorrie.org

Η οικογένεια της Ρέιτσελ Κόρι που σκοτώθηκε προσπαθώντας να εμποδίσει την κατεδάφιση ενός παλαιστινιακού σπιτιού το 2003 άσκησε έφεση εναντίον της Κατερπίλαρ Α.Ε. με βάση το νομικό επιχείρημα ότι η εταιρεία γνώριζε πως οι μπουλντόζες που πουλούσε στην ισραηλινή κυβέρνηση χρησιμοποιούνταν κατά παράβαση της διεθνούς ανθρωπιστικής νομοθεσίας.

Η 23χρονη Ρέιτσελ Κόρι από την Ολύμπια της Ουάσιγκτον συνετρίβει κάτω από μια ισραηλινή μπουλντόζα 60 τόνων ενώ στεκόταν μπροστά από ένα σπίτι Παλαιστινίου στη Λωρίδα της Γάζας προσπαθώντας να αποτρέψει την κατεδάφισή του.

Οι γονείς της Κόρι μήνυσαν την Κατερπίλαρ, κατασκευάστρια εταιρεία της μπουλντόζας που εδρεύει στο Ιλινόις, απαιτώντας αστικές αποζημιώσεις για αρωγή και συναυτουργία στην παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την καταστροφή σπιτιών πολιτών. Την αγωγή συνυπέβαλαν και τέσσερις παλαιστινιακές οικογένειες, μέλη των οποίων έχασαν τη ζωή τους όταν ο ισραηλινός στρατός κατεδάφισε τα σπίτια τους.

Η αγωγή απορρίφθηκε το 2005 όταν ο αρμόδιος δικαστής συμφώνησε με το επιχείρημα της εταιρείας ότι δεν ευθύνονταν για τη χρήση του προϊόντος της από τον ισραηλινό στρατό.

Το αίτημα της οικογένειας Κόρι για επανεκδίκαση της υπόθεσης συγκέντρωσε δεκάδες διαδηλωτές στο δικαστήριο. Ο δικηγόρος της οικογένειας Κόρι, καθηγητής Πανεπιστημίου Έρβιν Τσεμερίνσκι, επέμεινε ότι από τη στιγμή που η εταιρεία γνώριζε με ποιο τρόπο χρησιμοποιούνταν οι μπουλντόζες της πρέπει να της αποδοθούν ευθύνες όπως προκύπτει από βασικούς κανόνες δικαίου που χρονολογούνται αιώνες πίσω.

Οι δικηγόροι της Κατερπίλαρ υποστηρίζουν ότι η συνέχιση της εκδίκασης της υπόθεσης απαιτεί τα αμερικανικά δικαστήρια να εμπλακούν παράτυπα σε πολιτικά ζητήματα για τα οποία αρμόδιος είναι ο πρόεδρος και το κογκρέσο. Λένε ότι αμερικανοί δικαστές θα αναγκαστούν να γνωμοδοτήσουν για την ισραηλινή πολιτική κατεδάφισης σπιτιών Παλαιστινίων, καθώς και ότι το Ισραήλ αγόραζε τις μπουλντόζες με αμερικανική βοήθεια και αυτό περιπλέκει περαιτέρω το ζήτημα.

Ο δικαστής Μάικλ Χόκινς ζήτησε από τον δικηγόρο της Πολιτικής Αγωγής να σκεφτεί υποθετικά το ενδεχόμενο ενός αμερικανού κατασκευαστή φούρνων κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: Αν η εταιρεία συνέχιζε να πουλάει φούρνους στη Γερμανία, γνωρίζοντας ότι χρησιμοποιούνταν για να σκοτώνουν Εβραίους, θα υπήρχε νομική βάση για να προσαχθεί η εταιρεία;

Ναι, απάντησε εκείνος, κατ’ αρχάς προδοσία. Αλλά το Ισραήλ είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και «ένα αμερικανικό δικαστήριο θα έπρεπε να γνωματεύσει σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη. Και αυτό είναι συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα κατά το οποίο το δικαστήριο θα πρέπει να αποφύγει να ξεπεράσει τη δικαιοδοσία του. …Ο προϋπολογισμός και η πώληση αυτού του εξοπλισμού έχει εγκριθεί από τις ΗΠΑ. (Οι ενάγοντες) θέλουν ένα δικαστήριο να εκτιμήσει την κρίση της κυβέρνησης».

Ο Τσεμερίνσκι χαρακτήρισε αυτά τα επιχειρήματα παραπλανητικά και είπε ότι πρόκειται για μια υπόθεση απευθείας εμπορικής πώλησης. «Πρόκειται για μια υπόθεση απόδοσης ευθυνών στις επιχειρήσεις όταν βοηθάνε και συνεργούν στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Οι γονείς της Ρέιτσελ Κόρι δήλωσαν ότι συνεχίζουν το έργο της κόρης τους. «Η Ρέιτσελ άφησε ένα πολύ ηχηρό μήνυμα σχετικά με το να προσπαθείς να κάνεις τη διαφορά σε τέτοια σημαντικά ζητήματα. Αυτό δίνει μεγάλο νόημα στη ζωή μας».

Σταματάνε τα κατασκευαστικά προγράμματα του ΟΗΕ στη Γάζα

Πηγή: Associated Press

Ο ΟΗΕ σταματάει τις εργασίες οικοδόμησης και επισκευής σπιτιών και σχολείων στη Γάζα λόγω έλλειψης κατασκευαστικών υλών. Ο διευθυντής της UNRWA στη Γάζα Τζον Γκινγκ, δήλωσε τη Δευτέρα ότι θα «παγώσουν» προγράμματα αξίας περίπου 72 εκατομμυρίων ευρώ λόγω έλλειψης τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών, επιρρίπτοντας το βάρος στο κλείσιμο των συνόρων.

Συμπλήρωσε ότι στα προγράμματα εργάζονται 121.000 άνθρωποι και η αναστολή τους θα καταφέρει ένα ακόμη καίριο πλήγμα στην ήδη σοβούσα οικονομία της περιοχής.

Από τις 9 Ιουνίου, που η Χαμάς κατέλαβε τον έλεγχο της Λωρίδας, το Ισραήλ έχει κλείσει τα σύνορα της Γάζας επιτρέποντας μόνο τη διέλευση στοιχειώδους ανθρωπιστικής βοήθειας. Η μόνη λύση σύμφωνα με τον Γκινγκ είναι το άνοιγμα των συνόρων.

Εκτός από τα οικιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα η UNRWA εργαζόταν και πάνω σ’ ένα αποχετευτικό πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης στο βόρειο τμήμα της Γάζας, υποστυλώνοντας ένα τεράστιο συγκρότημα λυμάτων, μέρος του οποίου κατέρρευσε τον προηγούμενο Μάρτιο σκοτώνοντας πέντε ανθρώπους.

Ο Γκινγκ προειδοποίησε ότι αυτό το απολύτως αναγκαίο έργο πάλευε ενάντια στο χρόνο, αλλά σταμάτησε όπως και όλα τα υπόλοιπα, «πρόκειται για μια προμελετημένη καταστροφή» δήλωσε.

Εντωμεταξύ η Ε.Ε. ανακοίνωσε το Σάββατο ότι υποβαθμίζει την αποστολή της στα σύνορα Γάζας-Αιγύπτου αφήνοντας να εννοηθεί ότι η μοναδική πύλη της Γάζας προς τον υπόλοιπο κόσμο θα παραμείνει κλειστή για πολύ καιρό ακόμη.

Οι 87 ευρωπαίοι παρατηρητές είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή το Νοέμβριο του 2005 κατόπιν συμφωνίας μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραήλ, κατόπιν της φερόμενης αποχώρησης του τελευταίου από τη Γάζα. Τώρα θα παραμείνουν στη θέση τους 15 με 18.

Η συμφωνία προέβλεπε ότι παλαιστινιακές και αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας θα έλεγχαν τα σύνορα ενώ οι ευρωπαίοι παρατηρητές αναπτυγμένοι στην παλαιστινιακή πλευρά θα εμπόδιζαν τη λαθραία διέλευση όπλων και ενόπλων. Το Ισραήλ ελέγχει τα σύνορα μέσα από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης και έχει δικαίωμα άσκησης βέτο.

Πέρυσι τα σύνορα έκλειναν επανειλημμένα μετά την απαγωγή του ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ. Τους τελευταίους μήνες υπήρξε κάποια βελτίωση, αλλά σφραγίστηκαν ολοσχερώς στις 9 Ιούνη.

Ισραήλ: «Νόμιμος στόχος ο δημοσιογράφος»

Πηγές: Associated Press, www.ifj.org, www.cpj.org www.rsf.org

Σφοδρές κατηγορίες εξαπολύουν διεθνείς οργανώσεις υπέρ της ελευθερίας του τύπου για τον πυροβολισμό δημοσιογράφου από τον ισραηλινό στρατό.

Ο κάμεραμαν Imad Ghanem από το τηλεοπτικό κανάλι Al Aqsa TV που συνδέεται με τη Χαμάς βρέθηκε μεταξύ ανταλλαγής πυρών ενόπλων και του ισραηλινού στρατού την Πέμπτη στην κεντρική Γάζα. Τηλεοπτικές κάμερες κατέγραψαν τα πυρά που δέχτηκε από τον ισραηλινό στρατό ενώ κείτονταν πληγωμένος στο έδαφος. Τα τραύματά του ήταν τέτοια που οι γιατροί αναγκάστηκαν να του ακρωτηριάσουν τα δύο κάτω άκρα.

Η εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού Avital Leibowitch, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο ο τραυματισμός του δημοσιογράφου να προκλήθηκε από ισραηλινά πυρά, αλλά τόνισε ότι δεν σχεδιάζεται περεταίρω διερεύνηση του περιστατικού.

Επιπλέον σύμφωνα με την ίδια «ο κάμεραμαν ήταν νόμιμος στόχος επειδή ήταν μαζί με τους μαχητές της Χαμάς που έβαλλαν εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων, μακριά από άλλους δημοσιογράφους που κάλυπταν τη σύγκρουση και ενδεχομένως να κρατούσε όπλο».

Την Παρασκευή η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων καταδίκασε την επίθεση και ζήτησε τη διεξαγωγή έρευνας, ενώ ανάλογη ανακοίνωση εξέδωσε αργότερα η Επιτροπή Προάσπισης Δημοσιογράφων καθώς και οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα.

«Οι συνεχείς επιθέσεις του ισραηλινού στρατού εναντίον των μέσων ενημέρωσης και των δημοσιογράφων κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων είναι απαράδεκτη και συνιστά παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου» αναφέρει η ανακοίνωση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα.

Ο διευθυντής της Επιτροπής Προάσπισης Δημοσιογράφων δήλωσε στο Associated: «Έχουμε τρομοκρατηθεί από την ολοφάνερη στοχοποίηση του κάμεραμαν Imad Ghanem από τις ισραηλινές δυνάμεις, εκτελούσε τα νόμιμα δημοσιογραφικά του καθήκοντα όταν τραυματίστηκε σοβαρά. Η εσκεμμένη στοχοποίηση δημοσιογράφων είναι αδικαιολόγητη. Ζητάμε από τον ισραηλινό στρατό να ερευνήσει σε βάθος το περιστατικό και να δημοσιοποιήσει τα πορίσματα της έρευνας».

Επέκταση ισραηλινών εποικισμών

Πηγή: Peace Now

Εννέα στους δέκα ισραηλινούς εποικισμούς επεκτείνονται πέρα από τα επίσημα σύνορά τους αρπάζοντας ακόμη περισσότερη γη από τη Δυτική Όχθη σύμφωνα με τον ισραηλινό οργανισμό Peace Now.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεσή του, το 91% της γης που αποδίδεται από την κυβέρνηση σε εποικισμούς εξακολουθεί να παραμένει κενό αποδεικνύοντας ότι η χρήση γης έξω από τα όρια των εποικισμών «δεν οφείλεται στην έλλειψη γης» αλλά «στην επιθυμία προσάρτησης περισσότερων εδαφών».

Στη Δυτική Όχθη υπάρχουν 122 επίσημοι ισραηλινοί εποικισμοί και περίπου 100 παράνομα φυλάκια εποίκων.

Ενα Ferry για τη Γάζα

ΝΕΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ FERRY ΣΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ Τη στιγμή που ο κόσμος στερεί από 1,4 εκατομμύρια Παλαιστινίους στη Λωρίδα της Γάζας τα πάντα, εκτός από την πιο στοιχειώδη ανθρωπιστική βοήθεια, μια πρωτοποριακή υπηρεσία θα ξεκινήσει τακτικά δρομολόγια μεταξύ Γάζας και Κύπρου. Η υπηρεσία Free Gaza ferry, με Παλαιστινίους, Ισραηλινούς, διεθνείς υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κληρικούς, δημοσιογράφους και διάσημες προσωπικότητες θα σαλπάρει για τη Γάζα κάπου ανάμεσα 15 Σεπτέμβρη και 15 Οκτώβρη 2007, για να εναντιωθεί στον ισραηλινό αποκλεισμό αυτού του πολιορκημένου πληθυσμού.

«Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας δικαιούνται να ζουν όπως όλοι οι άνθρωποι» λέει η Γκρέτα Μπερλίν, μία εκ των διοργανωτών, επιχειρηματίας από το Λος Άντζελες. «Το Ισραήλ λέει ότι η Γάζα δεν είναι πια κατεχόμενη, τότε γιατί ασχολούνται με την πρόσβαση επισκεπτών στα εδάφη της από άλλες χώρες»;

Ο χορδιστής πιάνο Πολ Λαρουντέ θα είναι επίσης επιβάτης. Το 2006 προσπάθησε να ξεκινήσει μια επιχείρηση πιάνων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, αλλά το Ισραήλ του απαγόρευσε την είσοδο και μετά τον έθεσε υπό κράτηση για δύο εβδομάδες. «Θέλω απλώς να φέρω αρμονία στους ανθρώπους της Γάζας» απαντάει σε όσους τον ρωτούν γιατί επέλεξε να πάει.

Η Μπερλίν και ο Λαρουντέ συμμετέχουν σε μια προσπάθεια 45-50 ανθρώπων από 13 χώρες που σκοπεύουν να είναι επιβαίνοντες στο παρθενικό ταξίδι του ferry, που θα εκτελεί εβδομαδιαία δρομολόγια μεταξύ Γάζας και Κύπρου. Η υπηρεσία θα προσφέρει απευθείας σύνδεση προς και από τη Γάζα μέσω των διεθνών υδάτων, χωρίς να περνάει από ισραηλινά ή αιγυπτιακά ύδατα.

«Δεν θεωρούμε εμπόδιο την κατάληψη της Γάζας από τη Χαμάς. Αυτό το πρόγραμμα σχεδιαζόταν πολύ πριν ενσκήψει η τωρινή κατάσταση στη Γάζα» προσθέτει ο παλαιστίνιος καθηγητής Μαχμούντ Ιμπραΐμ. «Θα εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό πληθυσμό της Γάζας και δεν έχουμε κανένα πολιτικό πλάνο».

Από το 2003, το ισραηλινό ναυτικό έχει επιβάλει στα ύδατα της Γάζας ναυτικό αποκλεισμό που έχει τερματίσει κάθε ναυτικό δρομολόγιο. Ωστόσο η ομάδα δεν σκοπεύει να ζητήσει άδεια από το Ισραήλ και είναι προετοιμασμένη για την περίπτωση «θαλάσσιας κράτησης» χρησιμοποιώντας μεθόδους μη βίαιης αντίστασης. «Ας κλείσει τα δικά του σύνορα το Ισραήλ, όχι κάποιου άλλου» τονίζει η Μαίρη Χιουγκς Τόμσον, βρετανίδα ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι η Γάζα είναι ελεύθερη, ότι δεν την κατέχει πλέον. Αν πράγματι δεν βρίσκονται πια στη Γάζα, θα πρέπει να μπορέσουμε να πάμε εκεί» προσθέτει η Χέντι Επστάιν, 82χρονη επιζήσασα του Ολοκαυτώματος που σκοπεύει να επιβιβαστεί και να επισκεφθεί τη Γάζα.

Η ομάδα ενθαρρύνει επίσης εθελοντές λεμβούχους να συνενωθούν με το στολίσκο ως ένδειξη λαϊκής συμπαράστασης.

Όταν η ομάδα φτάσει στη Γάζα, κάποιοι θα ψαρέψουν στη θάλασσα μαζί με ψαράδες που τους έχει απαγορευτεί η αλιεία από τον Ιούνιο του 2006. Και άλλοι, όπως ο Λαρουντέ, έχουν τα δικά τους ανθρωπιστικά σχέδια.

Όταν το ferry επιστρέψει στην Κύπρο, θα έχει επιβάτες Παλαιστινίους από τη Γάζα. Εάν το σχέδιο στεφθεί με επιτυχία θα είναι για τους περισσότερους η πρώτη φορά που θα πάνε στο εξωτερικό χωρίς να χρειαστεί να περιμένουν για βδομάδες ή μήνες να πάρουν ισραηλινές άδειες για να διασχίσουν τα ίδια τους τα σύνορα.

ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Επικοινωνία: Hedy Epstein St. Louis, MO 314/361-6820 hedy@hedyepstein.com www.freegaza.org

Έκκληση προς Διεθνείς Φορείς να Υποστηρίξουν τους Ψαράδες της Γάζας

Έκκληση προς Διεθνείς Φορείς να Υποστηρίξουν τους Ψαράδες της Γάζας

Ζητήματα

· Το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα στην τροφή

· Οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι από τις παράνομες στρατιωτικές ενέργειες

Στη Γάζα, το ψάρεμα μπορεί να αποβεί μοιραίο. Ο Ισραηλινός Στρατός αγνοεί τη Συμφωνία του Όσλο -που παρέχει στους Παλαιστινίους της Γάζας το δικαίωμα να ψαρεύουν- και τη διεθνή νομοθεσία που ορίζει μία ζώνη 20 ναυτικών μιλίων (νμ) για τους Παλαιστινίους. Έτσι οι ψαράδες περιορίζονται σε μια ζώνη αλιείας 6 νμ, απαγορευτική για το βιοπορισμό τους και για να θρέψουν τις οικογένειές τους. Ακόμη και εντός της ζώνης των 6 νμ ο ισραηλινός στρατός βάλλει εναντίον των ψαράδων.

Επίσης, αυτός ο παράνομος περιορισμός στην τωρινή ζώνη αλίευσης επιτρέπει την πρόσβαση αποκλειστικά στη ρηχή παράκτια ζώνη. Δηλαδή, μια ζώνη αναπαραγωγής και ανάπτυξης που κανονικά προστατεύεται από την αλιευτική δραστηριότητα και χρησιμεύει για την αύξηση του υποθαλάσσιου πληθυσμού, πέφτει θύμα υπέρ-αλίευσης.

Στην πάροδο περισσότερων από τριάντα χρόνων, η περιοχή αλίευσης στην οποία έχουν πρόσβαση οι παλαιστίνιοι ψαράδες περιορίζεται συστηματικά, μειώθηκε από τα γιγαντιαία 75.000 τ.χ. (πριν το 1978, όταν συμπεριλάμβανε και τα ύδατα της χερσονήσου του Σινά), στα 1.100 τ.χ. (μετά το 1978), σε περίπου 300 τ.χ. σήμερα.

Σήμερα, υπάρχουν περίπου 3.000 καταγεγραμμένοι ψαράδες και άλλοι 2.000 άνθρωποι που εξαρτώνται έμμεσα από την αλιευτική βιομηχανία στη Γάζα. Επιπλέον 35.000 Παλαιστίνιοι (με βάση τις εφταμελείς οικογένειες) εξαρτώνται από το αλιευτικό εισόδημα και τη σχετική βιομηχανία. Μια ψαριά μπορεί να έχει ανεκτίμητη αξία για το 1,4 εκατομμύριο των αγωνιζόμενων Παλαιστινίων της Γάζας.

Τώρα, υπό την προστασία του ισραηλινού ναυτικού, ισραηλινά σκάφη αλιεύουν σε μια περιοχή που νόμιμα ανήκει στους παλαιστινίους ψαράδες. Οι ισραηλινοί αλιείς είναι εκείνοι που έχουν πρόσβαση στα ακριβά είδη όπως ο τόνος και το σκουμπρί που βρίσκονται μόνο στη ζώνη των είκοσι μιλίων και πέρα απ’ αυτήν. Τα ψάρια πιάνονται τώρα από ισραηλινούς ψαράδες οι οποίοι στη συνέχεια τα πουλάνε σε υψηλές τιμές σε όποιον Παλαιστίνιο είναι σε θέση να τ’ αγοράσει.

Περιβαλλοντικό ζήτημα

Εκφράζονται ανησυχίες για την υπέρ-αλίευση πελαγικών και βαθύβιων ψαριών. Ειδικά στη ρηχή παράκτια ζώνη, τα είδη των ψαριών απειλούνται σοβαρά επειδή οι ψαράδες χρησιμοποιούν δίχτυα για να πιάνουν μικρά, νεαρά ψάρια. Ο ραβδωτός θαλάσσιος σπάρος (Lithognathus mormyrus) είναι ένα ιδιαίτερο είδος που απειλείται απ’ αυτή τη μέθοδο. Έρευνες που διενεργήθηκαν από διεθνείς ψαράδες προερχόμενους από τρεις κοινότητες αλιείας συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η εντατική αλίευση μειώνει τη δυνατότητα ύπαρξης μιας βιώσιμης βιομηχανίας.

Τι μπορείτε να κάνετε;

· Απευθύνουμε έκκληση σε Ενώσεις & Συνομοσπονδίες Αλιέων σε όλο τον κόσμο να πάρουν θέση ενάντια στη βάρβαρη αδικία που υφίστανται οι παλαιστίνιοι συνάδελφοί τους.

· Σας καλούμε να εκδώσετε ψηφίσματα ή να απευθύνετε μια επιστολή αλληλεγγύης προς τους παλαιστίνιους ψαράδες και να καταδικάσετε την πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή.

· Σας ζητάμε να σαλπάρετε μαζί μας για τη Γάζα το φθινόπωρο του 2007 για να σπάσουμε την πολιορκία της Γάζας.

· Σας καλούμε να υποστηρίξετε περεταίρω τη διεθνή πρωτοβουλία Ελεύθερη Γάζα (Free Gaza) που θα προσπαθήσει να σπάσει αυτή την πολιορκία και να τραβήξει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στα δεινά των παλαιστινίων ψαράδων.

Σας παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας μέσω της ιστοσελίδας μας, ή στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση, ή τηλεφωνικά

Ιστοσελίδα: www.freegaza.org

Κεντρική Επικοινωνία: friends@freegaza.org

Βρετανία: +44.77.39.14.70.95

Ισραήλ: +972.546.327.736

Λίβανος: + 00.96.13.812.393

Ισπανία: +34.93.441.70.79

ΗΠΑ Καλιφόρνια: 01-510-236-533 Μεσοδυτικά: 01-816-805-7133

Ελλάδα: +6977238673

Πρόσφατα στοιχεία:

West Bank and Gaza Strip Comprehensive Food Security and Vulnerability Analysis (CFSVA) http://overfishing.org/.../2007_OCHA_special_report_gaza_fisheries.pdf

United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs: Gaza Fishing: An Industry in Danger http://overfishing.org/.../2007_gaza_WFP_food-security.pdf