Free Gaza – Ελεύθερη Γάζα

Free Gaza – Ελεύθερη Γάζα

Όλο το υλικό προέρχεται από το site:

http://www.freegaza.org

επικοινωνία: friends@freegaza.org

2007: Εδώ και σαράντα χρόνια «Το 2007 σηματοδοτεί την 40ή επέτειο του Πολέμου των Έξι Ημερών κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ισραηλινός στρατός ανέλαβε το στρατιωτικό έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ… Αυτή η κατάσταση συνεχίζεται μέχρι σήμερα παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και περισσότερα από 60 ψηφίσματα του ΟΗΕ».

-Enough! Occupation

Δήλωση Αποστολής

Θέλουμε να σπάσουμε την πολιορκία της Γάζας. Θέλουμε να ταρακονίσουμε τη διεθνή συνείδηση για τον σαν φυλακή αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και να πιέσουμε τη διεθνή κοινότητα να αναθεωρήσει την πολιτική κυρώσεων και να σταματήσει την υποστήριξή της προς τη συνεχιζόμενη Ισραηλινή κατοχή. Θέλουμε να υπεραμυνθούμε του δικαιώματος της Παλαιστίνης να καλωσορίζει τους διεθνείς ως επισκέπτες, ως παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως εργαζόμενους στην ανθρωπιστική βοήθεια, ως δημοσιογράφους, και ούτω καθ’ εξής.

Ποιοι είμαστε;

Είμαστε αυτοί οι παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι εργαζόμενοι στην ανθρωπιστική βοήθεια και οι δημοσιογράφοι. Διαθέτουμε χρόνια εμπειρίας εθελοντισμού στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη κατόπιν πρόσκλησης Παλαιστινίων. Αλλά τώρα, λόγω της έντασης του κλοιού της παράνομης Ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης, πολλοί από μας είναι σχεδόν αδύνατον να εισέλθουμε στη Γάζα και σε ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων αρνούνται επίσης την είσοδο στο Ισραήλ και στη Δυτική Όχθη. Παρά τη μεγάλη αναγκαιότητα της δουλειάς μας, η Ισραηλινή Κυβέρνηση δεν μας επιτρέπει να μπούμε για να τη φέρουμε σε πέρας.

Είμαστε όλων των ηλικιών και προερχόμαστε από διάφορα περιβάλλοντα. Πίσω στην πατρίδα είμαστε δάσκαλοι, γιατροί, μουσικοί, γραμματείς, γονείς, παππούδες, δικηγόροι, φοιτητές, αγωνιστές, ηθοποιοί, δραματουργοί, πολιτικοί, τραγουδιστές-στιχουργοί, σχεδιαστές ιστοσελίδων, σύμβουλοι διεθνούς εκπαίδευσης, ακόμη κι ένας πρώην εργαζόμενος στη βιομηχανία του Χόλυγουντ κι ένας πιλότος. Είμαστε από τη Νότιο Αφρική, την Αυστραλία, την Αμερική, τη Βρετανία, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη και αλλού.

Τι πρόκειται να κάνουμε;

Προσπαθήσαμε να εισέλθουμε στην Παλαιστίνη από το έδαφος. Προσπαθήσαμε από αέρος. Τώρα σοβαρευόμαστε. Παίρνουμε το πλοίο.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2007:

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: οι ημερομηνίες ενδέχεται να αλλάξουν, αλλά ελπίζουμε πως όχι!)

Απρίλιος

16 Απριλίου Έναρξη της Καμπάνιας!

Μάιος

Ιούνιος

9 Ιουνίου Η συμμαχία ENOUGH! (ΦΤΑΝΕΙ) διοργανώνει μεγάλη εθνική διαδήλωση και συναυλία στο Λονδίνο το απόγευμα της 9^ης Ιουνίου 2007 – τη διεθνή ημέρα δράσης για την 40ή επέτειο με το σύνθημα: «Ο Κόσμος Λέει Όχι στην Ισραηλινή Κατοχή»

Ιούλιος

Αύγουστος

• Το πλοίο αναχωρεί από την Αλεξάνδρεια

• Το πλοίο επιβιβάζει από την Κύπρο

• Το πλοίο εισέρχεται στα ύδατα της Γάζας

Συμμετοχή!

Εξεύρεση πόρων

Κάντε δωρεά στο Free Gaza

Η Καμπάνια Free Gaza χρειάζεται επειγόντως την οικονομική σας υποστήριξη –και μάλιστα γενναία- για να πληρώσει τα σκάφη, τον εξοπλισμό και τις προμήθειες που θα χρησιμοποιηθούν. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες θα αυτοχρηματοδοτηθούν, αλλά για να μπορέσει να υλοποιηθεί το πρόγραμμα, θα χρειαστούμε αρκετούς πόρους.

Για να κάνετε δωρεά που εκπίπτει του φόρου μέσω του χορηγού μας, Κέντρο Πρόνοιας των Παλαιστινίων Παιδιών, στείλτε τσεκ στο:

PCWF - Gaza Human Rights 201 W. Stassney #201 Austin, Texas 78745

Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το PayPal.com, να κάνετε click στο "send money" και να συμπληρώσετε donate@freegaza.org, και μετά το ποσό των χρημάτων που στέλνετε. Για μεγαλύτερες διαδικτυακές χορηγίες, και/ή για αφορολόγητες διαδικτυακές χορηγίες, επισκεφθείτε το www.pcwf.org και κάντε click στη σελίδα SPONSOR A CHILD. Γράψτε BREAKTHESIEGE στη δωρεά σας – Θα αποδοθεί στη δράση του πλοίου.

Τέλος, μπορείτε να αυξήσετε τη δωρεά σας οργανώνοντας μία εκδήλωση συγκέντρωσης χρημάτων (στην οποία οι κατά τόπους ομάδες αλληλεγγύης/ειρήνης/ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την Παλαιστίνη ενδεχομένως να μπορούν να σας βοηθήσουν να βρείτε ομιλητή ή ταινία για προβολή), ή ζητώντας από την οργάνωσή σας ή την εκκλησία σας να δωρίσει ένα ποσό χρημάτων. Θα χαρούμε να συμβάλλουμε προσφέροντας ομιλητές όπου και όποτε είναι εφικτό. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις δωρεές και τη συγκέντρωση πόρων επικοινωνήστε με το donate@freegaza.org.

Επιβιβαστείτε

Πιθανά να μπορείτε να καταλάβετε μία από τις εναπομείνασες θέσεις του πλοίου Σπάμε την Πολιορκία. Ωστόσο, αν έχετε τη δυνατότητα να εισέλθετε στην Παλαιστίνη μέσω των ελεγχόμενων από το Ισραήλ συνόρων από ξηράς ή αέρος, για να προσφέρετε εκεί εθελοντική εργασία, θα σας ζητούσαμε να προτάξετε αυτό. Η πολιτική του Ισραήλ να γράφει στη «μαύρη λίστα» γνωστούς εργαζόμενους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και παρεμφερείς διεθνείς εθελοντές σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη τέτοιων ανθρώπων εκεί και η συμμετοχή στο σχέδιο Σπάμε την Πολιορκία ενδέχεται να σας καταχωρίσει στη μαύρη λίστα χωρίς να μπορέσετε να εισέλθετε ποτέ στην Παλαιστίνη. Παρακαλώ δείτε τις πληροφορίες στο τέλος αυτής της σελίδας σχετικά με ομάδες με τις οποίες μπορείτε να επικοινωνήσετε για να συνεργαστείτε.

Εάν σας έχουν ήδη αρνηθεί την είσοδο, πιστεύετε ότι μπορεί να διαθέτετε ικανότητες που θα χρειαστούμε εν πλω, ή αισθάνεστε ότι η παραπάνω δήλωση δεν σας αφορά, παρακαλούμε επικοινωνήστε για να ρωτήσετε για θέσεις. Η κατοχή αντίστοιχων εμπειριών θεωρείτε πολύ σημαντική. Πιθανά να υπάρξουν επιλογές για την επιβίβαση σ’ ένα επόμενο πλοίο – γνωστοποιήστε το μας αν ενδιαφέρεστε.

Μέσα Ενημέρωσης & Βοήθεια στις Δημόσιες Σχέσεις

Αυτή ενδεχομένως να είναι η πιο ζωτική δουλειά για το σύνολο του σχεδίου Σπάμε την Πολιορκία και αν θέλετε να ασχοληθείτε, παρακαλώ επικοινωνήστε– οπουδήποτε στον κόσμο κι αν βρίσκεστε!

Ακόμη κι ένας μεμονωμένος άνθρωπος μπορεί να διαδώσει μεγάλο φάσμα πληροφόρησης στο διαδίκτυο, ή κάποιος χωρίς υπολογιστή να είναι σε θέση να γράψει στις δικές του/της τοπικές εφημερίδες και να τηλεφωνήσει-μιλήσει στο ραδιόφωνο. Μπορεί επίσης να θέλετε να προσθέσετε ένα σύνδεσμο με αυτή τη σελίδα στην υπογραφή του ηλεκτρονικού σας ταχυδρομείου.

‘Η πιθανά να θέλετε να τυπώσετε και να διανείμετε ένα από τα φυλλάδιά μας στην περιοχή σας. Αυτός θα ήταν ένας ακόμη εξαιρετικά χρήσιμος ρόλος που θα μπορούσατε να παίξετε βοηθώντας στην υλοποίηση του ταξιδιού.

ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΓΙΑ DOWNLOAD:

Έγχρωμο Φυλλάδιο: Adobe PDF, 11 MB

Ασπρόμαυρο Φυλλάδιο: Adobe PDF, 11 MB

(απλά ανοίξτε το και σώστε το στην επιφάνεια εργασίας – δώστε του ένα λεπτό να φορτώσει. ενημερώστε μας αν δεν μπορείτε να το κατεβάσετε).

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ:

Αγγλικά: Adobe PDF, 750 KB

Γαλλικά: Adobe PDF, 750 KB

Ιταλικά: Adobe PDF, 750 KB

Γερμανικά: Adobe PDF, 750 KB

Ισπανικά: Adobe PDF, 750 KB

Παρακολουθείστε το Ταξίδι

Όπως με οτιδήποτε συμβαίνει στην Παλαιστίνη, η ασφάλεια των συμμετεχόντων θα εξαρτηθεί από τα μάτια ανά τον πλανήτη που θα βρίσκονται πάνω μας. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας και εγγραφείτε για να λαμβάνετε ενημερώσεις μέσω email καθώς προχωράμε, τις οποίες μπορείτε να αναμεταδώσετε ευρύτερα στις δικές σας επαφές – δείτε επίσης πιο πάνω 'ΜΜΕ & PR'.

Δράσεις Αλληλεγγύης

Πολύ θα θέλαμε να δούμε να συμβαίνει αυτό κατά τη διάρκεια του Σπάμε την Πολιορκία. Επικοινωνήστε με την τοπική ομάδα αλληλεγγύης/ειρήνης/ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την Παλαιστίνη για να προτείνετε μία, ή να διοργανώσετε τη δική σας, καλέστε τους φίλους σας, στείλτε δελτίο τύπου και δημοσιεύστε τη δική σας κάλυψη στο δίκτυο (βρείτε sites στα οποία να μπορείτε να δημοσιεύσετε δράσεις απ’ όλο τον κόσμο στο indymedia). Ίσως σας φανεί χρήσιμο και το ακόλουθο site για σχεδιασμό δράσεων– http://seedsforchange.org.uk/free/res#pract

Γίνετε εθελοντής στην Παλαιστίνη

Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί και διεθνείς προβαίνουν από κοινού σε μη βίαιες άμεσες ενέργειες για τον τερματισμό της Κατοχής. Χρειάζονται κι εσένα. Αυτές οι ομάδες είναι μια καλή αρχή και έχουν επαφές και με άλλες.

• International Womens Peace Service • Christian Peacemaker Teams • International Soldarity Movement • The Tel Rumeida Project • Palestine Solidarity Project

Πληροφορίες για τη Γάζα:

• πληροφόρηση για την τωρινή κατάσταση στη Γάζα (Btselem.org)

• επιπλέον πληροφόρηση (Al Mezan center for human rights)

• Κανόνες δικαίου που παραβιάζει η Ισραηλινή Κατοχή

Ιστορία:

«Αποτελούμενη μόνο από 360 τετραγωνικά χιλιόμετρα η Λωρίδα της Γάζας διαθέτει πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου Παλαιστινίων, εκ των οποίων οι 750.000 είναι καταγεγραμμένοι πρόσφυγες. Πάνω από το 40% του πληθυσμού, ή το 55% του καταγεγραμμένου προσφυγικού πληθυσμού, ζει σε οκτώ εξαιρετικά πυκνοκατοικημένους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ενώ συνιστά μόνο το ένα έκτο της Δυτικής Όχθης από άποψη έκτασης, η Λωρίδα της Γάζας αποτελεί πατρίδα περίπου του 41% του συνδυαστικού πληθυσμού. Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες είναι άθλιες. Ελλιπείς υποδομές, εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη, λιγοστοί φυσικοί πόροι και επιπλέον οι συνέπειες περισσότερων από 27 χρόνων κατοχής έχουν μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε μια κοσμοβριθή αστική περιοχή. Γεμάτη φτώχεια, κακές περιβαλλοντικές συνθήκες υγιεινής, χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, ελάχιστες κανονικές ευκαιρίες εργασίας και εξαιρετικά χαμηλή συμμετοχή γυναικών στην εργατική δύναμη μεταξύ άλλων, όλα αυτά έχουν συμβάλει στην απουσία βασικών πολιτισμικών, κοινωνικών, οικονομικών και αστικών δικαιωμάτων και στην απουσία συνείδησης αυτών των δικαιωμάτων».

-Al-Dameer Association for Human Rights Gaza

Από το 2000, οι Ισραηλινές αρχές έχουν αρνηθεί την είσοδο στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη σε εκατοντάδες διεθνείς που θέλουν να εργαστούν σε οργανώσεις λαϊκής βάσης όπως τις International Solidarity Movement, Christian Peacemaker Teams, International Women’s Peace Service, και πολλές άλλες ΜΚΟ που παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια στον κατεχόμενο αστικό πληθυσμό.

-Access For Peace in the Middle East

Επικοινωνήστε με το freegaza.org:

friends@freegaza.org

Γιατί σαλπάρουμε για τη Γάζα

Γιατί σαλπάρουμε για τη Γάζα

(η συνέντευξη μεταφράστηκε και αναδημοσιεύεται με την άδεια της Silvia Kattori)

Η Γκρέτα Μπερλίν, 66 ετών, είναι επιχειρηματίας από το Λος Άντζελες. Είναι μητέρα δύο παιδιών, Παλαιστίνιο-Αμερικανών, και έχει επισκεφθεί τα κατεχόμενα εδάφη δύο φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια με το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης. Είναι επίσης μέλος των Γυναικών με τα Μαύρα στο Λος Άντζελες.

Είναι μία από τους πολλούς ανθρώπους που οργάνωσαν ένα ασυνήθιστο σχέδιο, να ναυλώσουν ένα καράβι για τη Γάζα. Σκοπεύουν να προκαλέσουν τον ισχυρισμό του Ισραήλ ότι δεν κατέχει πλέον τη Γάζα. Μιλώντας μαζί της εξηγεί τους λόγους για τους οποίους εκείνη και άλλοι θαρραλέοι άνθρωποι σαλπάρουν.

Σίλβια Καττόρι: Στο δελτίο της αποστολής δηλώνετε «Προσπαθήσαμε να εισέλθουμε στην Παλαιστίνη από το έδαφος. Προσπαθήσαμε από αέρος. Τώρα θα πάμε από τη θάλασσα». Πρόκειται για μια εξαιρετική απόπειρα. Γιατί ειδικά στη Γάζα; Και γιατί να πάτε με πλοίο σ’ ένα από τα πιο περιπολούμενα μέρη στον κόσμο;

Γκρέτα Μπερλίν: Το Ισραήλ λέει ότι η Γάζα δεν είναι πλέον κατεχόμενη. Αν λοιπόν αυτό είναι αλήθεια, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να την επισκεφθούμε. Η αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ ελέγχει κάθε σημείο εισόδου στη Γάζα και ότι ο πληθυσμός είναι εντελώς απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι διεθνείς δεν μπορούν πλέον να περάσουν από τα σύνορα της Αιγύπτου και, φυσικά, το πέρασμα του Ερέτζ που τη συνδέει με το Ισραήλ είναι κλειστό σχεδόν για τους πάντες.

Επομένως, 50 με 80 από μας, άντρες και γυναίκες, θα ξεκινήσουμε το ταξίδι μας από την Κύπρο προς το τέλος αυτού του καλοκαιριού. Πολλοί από μας είναι άνω των 50 ετών και προερχόμαστε απ’ όλο τον κόσμο… Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί, Αυστραλοί, Έλληνες, Αμερικανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, απλά για να αναφέρω μερικούς… θα σαλπάρουμε με ένα πλοίο που λέγεται FREE GAZA (Ελεύθερη Γάζα). Μία από τους επιβάτες μας, η Hedv Epstein, είναι επιζήσασα του ολοκαυτώματος και δύο ή τρεις Παλαιστίνιοι είναι επιζήσαντες της Νάκμπα.

Σε πολλούς από εμάς επίσης έχει απαγορευτεί η είσοδος στα κατεχόμενα εδάφη, επειδή γίναμε μη βίαιοι μάρτυρες των ενεργειών του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων.

Σίλβια Καττόρι: Αυτό το ταξίδι συμπίπτει χρονικά με την αναχώρηση του Exodus (Έξοδος) από τη Μασσαλία για την Παλαιστίνη, πριν από 60 χρόνια, στις 27 Ιουλίου του 1947. Επέβαιναν σε αυτό 4.500 εβραίοι πρόσφυγες. Ήταν σκόπιμη η χρονική σύμπτωση;

Γκρέτα Μπερλίν: Πρόκειται απλώς για σύμπτωση. Ο λόγος που φεύγουμε το καλοκαίρι του 2007 είναι επειδή είναι η δεύτερη επέτειος της «αποκαλούμενης αποχώρησης» του Ισραήλ από τη Γάζα. Έκτοτε ή Γάζα είναι ακόμη πιο πολιορκημένη και οι άνθρωποι ζουν σε πολύ χειρότερες συνθήκες. Σκοπεύουμε να προσελκύσουμε την προσοχή του κόσμου στην απίστευτη έλλειψη ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.

Σίλβια Καττόρι: Το να εισέλθετε στα ύδατα της Γάζας δεν θα είναι και τόσο εύκολο. Πιστεύετε αλήθεια ότι θα σας το επιτρέψει το ισραηλινό ναυτικό;

Γκρέτα Μπερλίν: Το Ισραήλ δεν έχει κανένα δικαίωμα να μας εμποδίσει. Άρα θα πάμε. Το διεθνές δίκαιο λέει ότι έχουμε το δικαίωμα να επισκεφθούμε τη Γάζα. Θυμάστε, τον Ιούλιο του 2005, όταν το Ισραήλ ανακοίνωσε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η Γάζα δεν είναι πλέον κατεχόμενη; Εάν δεν είναι πια κατεχόμενη, γιατί να μην επιτρέπεται να πάμε;

Ας αποδείξουν οι ισραηλινές αρχές ότι δεν είναι πλέον κατεχόμενη αφήνοντάς μας να εισέλθουμε. Αυτό το ταξίδι είναι μια απόπειρα να προκαλέσουμε τις δηλώσεις του ίδιου του Ισραήλ. Μας έχουν προσκαλέσει πολλές ΜΚΟ να πάμε και να επισκεφθούμε τις εγκαταστάσεις και τις κλινικές τους. Γιατί θα πρέπει το Ισραήλ να έχει το δικαίωμα να μας αρνηθεί αυτές τις επισκέψεις;

Αφήστε με να το επαναλάβω. Πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να προσελκύσουμε την προσοχή του κόσμου στο γεγονός ότι ο στρατιωτικός αποκλεισμός του Ισραήλ προκαλεί το θάνατο των ανθρώπων στη Γάζα. Φυσικά γνωρίζουμε ότι αυτό το ταξίδι θα είναι δύσκολο, αλλά είμαστε αποφασισμένοι. Μπορούμε είτε να παραπονιόμαστε για την αδράνεια της διεθνούς κοινότητας, ή μπορούμε να κάνουμε κάτι ώστε να τους αναγκάσουμε να ανακαθίσουν και να δώσουν σημασία. Εάν εκείνοι από μας που έχουν ήδη δει τη σοβαρότητα της κατάστασης δεν κάνουν τίποτα γι’ αυτό, τότε τι αξιοπιστία θα έχουμε απέναντι στους κατεχόμενους Παλαιστινίους;

Σχεδιάζουμε αυτό το ταξίδι εδώ και πολύ καιρό, αναλογιζόμενοι με προσοχή τον καλύτερο τρόπο να δείξουμε την υποστήριξή μας. Συζητήσαμε το ενδεχόμενο να πάμε να υποστηρίξουμε το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων του 1948. Θα έπρεπε το ταξίδι μας να είναι μια δήλωση για τα 60 χρόνια της κατοχής; Αλλά αποφασίσαμε ότι έχει μέγιστη σημασία να προκαλέσουμε τον ισχυρισμό του Ισραήλ ότι η Γάζα δεν είναι πια κατεχόμενη, ότι οι άνθρωποί της είναι ελεύθεροι.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τα ύδατα της Γάζας για τα 40 χιλιόμετρα της ακτογραμμής της ανήκουν στους Παλαιστινίους και το Ισραήλ δεν έχει κανένα δικαίωμα να ελέγχει αυτά τα ύδατα. Ακόμα και οι συμφωνίες του Όσλο λένε ότι η ακτή της Γάζας ανήκει στους ανθρώπους που ζουν εκεί.

Σίλβια Καττόρι: Τι θέλετε ν’ αποδείξετε;

Γκρέτα Μπερλίν: Θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ λιμοκτονούν το λαό της Γάζας επειδή εξέλεξε δημοκρατικά τη Χαμάς. Ελπίζουμε να αφυπνίσουμε τη συνείδηση του κόσμου, «Ξυπνήστε. Δεν μπορείτε να αγνοείτε τα εγκλήματα του Ισραήλ. Δεν μπορείτε να κλείνετε άλλο πια τα μάτια σας μπροστά στην αργόσυρτη γενοκτονία των Παλαιστινίων».

Είναι σημαντικό να φανεί ότι το Ισραήλ είπε ψέματα. Η Γάζα ουδέποτε απελευθερώθηκε. Τα ισραηλινά πολεμικά πλοία εξακολουθούν να εξαπολύουν πυρά στους ψαράδες, κι έχουν σκοτώσει πολλούς από αυτούς τα τελευταία δύο χρόνια. Τι έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι πέραν του να ψαρεύουν για να θρέψουν τις οικογένειές τους; Τι είδους κακία κάνει το Ισραήλ να πυροβολεί ανθρώπους που είχαν το δικαίωμα να ψαρεύουν στα δικά τους νερά;

Σίλβια Καττόρι: Πιστεύετε πραγματικά ότι μπορείτε να αντιμετωπίσετε τη στρατιωτική δύναμη του Ισραήλ;

Γκρέτα Μπερλίν: Θα το προσπαθήσουμε. Η αποστολή μας είναι να πάμε στη Γάζα. Φυσικά, υποθέτουμε ότι θα μας σταματήσουν. Ωστόσο, θα επιμείνουμε ότι έχουμε το νόμιμο και ηθικό δικαίωμα να πάμε. Και, έχουμε αρκετά μέσα ενημέρωσης επιβιβασμένα για να πούμε την ιστορία προς τα έξω, οπότε αφήστε τους να προσπαθήσουν να μας σταματήσουν. Θα αναφέρουν στα ρεπορτάζ τους ότι «η ελευθερία της Γάζας» του Ισραήλ είναι η απόλυτη φάρσα, τα εδάφη της είναι ακόμη κατεχόμενα και οι άνθρωποί της κατατρομοκρατούνται καθημερινά.

Σίλβια Καττόρι: Η αποστολή σας γίνεται περισσότερο για πολιτικούς λόγους λοιπόν;

Γκρέτα Μπερλίν: Ναι. Η Γάζα δικαιούται να είναι ελεύθερη. Ο σκοπός μας δεν είναι να παραδώσουμε τρόφιμα ή φάρμακα, αν και θα τα μεταφέρουμε στο καράβι. Όπως κάθε λαός, ο λαός της Γάζας θέλει να μπορεί να ταξιδεύει, να εμπορεύεται, να εργάζεται εν ειρήνη και να έχει το δικαίωμα να είναι κύριος της μοίρας του. Θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να πετάξουν από το αεροδρόμιό τους, που το Ισραήλ κατέστρεψε πριν από πέντε χρόνια και θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να ψαρεύουν στη θάλασσά τους.

Φυσικά, η ανθρωπιστική καταστροφή είναι σημαντική, αλλά είναι ζωτικής σημασίας για το λαό να είναι ελεύθερος. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να ορθώσει το ανάστημά της και να τους βοηθήσει να επανιδρύσουν τις εσωτερικές υποδομές για να οικοδομήσουν την κοινωνία τους. Αλλά η αποστολή μας είναι να περάσουμε στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην ΕΕ το μήνυμα ότι φέρουν ευθύνη για την ευημερία 1,4 εκατομμυρίου ανθρώπων.

Σίλβια Καττόρι: Πρόκειται για ένα μεγαλόπνοο σχέδιο.

Γκρέτα Μπερλίν: Οι Παλαιστίνιοι δεν πήραν ουδέποτε τίποτα με όλα αυτά τα φερόμενα ως ειρηνευτικά σχέδια. Κάθε διεθνής προσπάθεια απέτυχε. Ένα μέρος των ελπίδων μας είναι να ανατρέψουμε την παραπληροφόρηση που διαδίδεται σχεδόν για 60 χρόνια προς όφελος του Ισραήλ αντί της αληθινής ιστορίας του διωγμού των Παλαιστινίων.

Ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει άλλο πια το Ισραήλ να αποφασίσει να έρθει στο τραπέζι των ειρηνευτικών συνομιλιών. Ακόμη και οι ΜΚΟ δεν μπορούν να πουν την πραγματική ιστορία από φόβο ότι θα χάσουν τη διεθνή υποστήριξη. Περισσότερα από 65 ψηφίσματα του ΟΗΕ έχουν προσπαθήσει να κάνουν το Ισραήλ να συμμορφωθεί, ωστόσο οι ΗΠΑ έχουν ασκήσει βέτο σε κάθε ένα από αυτά. Για 60 χρόνια οι Παλαιστίνιοι περίμεναν τη δικαιοσύνη. Για πόσο ακόμη πρέπει να πληρώνουν το τίμημα γι’ αυτό που έκανε η Ευρώπη στους Εβραίους; Για πόσο ακόμη η διεθνής κοινότητα θα στρέφει τα νώτα και θα λέει «Δεν είδα, δεν ξέρω».

Σίλβια Καττόρι: Ελπίζετε ότι θα έρθουν μαζί σας κι άλλα πλοία κι άλλοι καπετάνιοι;

Γκρέτα Μπερλίν: Κάθε άνθρωπος που έχει καράβι, κάθε άνθρωπος που θέλει να έρθει μαζί μας στο σπάσιμο της πολιορκίας είναι ευπρόσδεκτος. Όσο περισσότερα πλοία έρθουν, τόσο μεγαλύτερες και οι πιθανότητα να ακουστούμε.

Σίλβια Καττόρι: Δεν χρειάζεται κάποιο θάρρος για να βάλετε μπροστά ένα τέτοιο σχέδιο;

Γκρέτα Μπερλίν: Πιστεύω ότι αν οι Hedy Epstein στα 82 και η Mary Hughes στα 73 και τόσοι άλλοι στα 70 και στα 80 τους μπορούν να κάνουν αυτό το ταξίδι, τότε μπορώ κι εγώ. Δεν νομίζω ότι κανείς από μας είναι γενναίος. Νομίζω ότι είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε τις φωνές των Παλαιστινίων να ακουστούν, και, αν μπορούμε να βοηθήσουμε, οφείλουμε να το κάνουμε. Δεν μπορούμε να στρέφουμε τα νώτα μας ενώ το Ισραήλ βομβαρδίζει καθημερινά γυναικόπαιδα.

Σίλβια Καττόρι: Γιατί νοιάζεστε τόσο πολύ για την υπόθεση των Παλαιστινίων;

Γκρέτα Μπερλίν: Όταν ζούσα στο Σικάγο, στο Ιλινόις, παντρεύτηκα έναν παλαιστίνιο πρόσφυγα του 1948. Τότε ήταν που άρχισα να μαθαίνω την αλήθεια για την εθνοκάθαρση από το Ισραήλ 750.000 Παλαιστινίων με σκοπό να ιδρυθεί το εβραϊκό κράτος. Καθώς αναμείχθηκα περισσότερο τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, μια ομάδα με τον τίτλο Λίγκα Εβραϊκής Υπεράσπισης απείλησε ότι θα σκότωνε δύο μικρά παιδιά αν συνεχίζαμε να εργαζόμαστε για την δικαιοσύνη υπέρ των Παλαιστινίων.

Σχεδόν για 20 χρόνια άφησα τον αγώνα, μεγαλώνοντας τα παιδιά μου και κοιτώντας την καριέρα μου. Δεν θα διακινδύνευα την ασφάλειά τους για μια υπόθεση που υποστήριζα.

Το 1997, με τα παιδιά μεγαλωμένα και φευγάτα, άρχισα να γράφω επιστολές και να αγωνίζομαι και πάλι. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχαν περάσει σχεδόν 20 χρόνια και η κατάσταση για τους Παλαιστινίους χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2000, ο Mohammed Al Dura, ένα 12χρονο αγόρι στη Γάζα, δολοφονήθηκε από ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή. Κάποιος απλώς έτυχε να καταγράψει το περιστατικό σε βίντεο. Ένιωσα αποστροφή και επέστρεψα.

Όταν η Ρέιτσελ Κόρι καταπλακώθηκε το Μάρτιο του 2003 και ο Τομ Χάρνταλ πυροβολήθηκε στο κεφάλι λίγες μέρες αργότερα, και οι δύο αγωνιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης (ISM) στη Γάζα, δεσμεύτηκα να πάω στα κατεχόμενα εδάφη να δω η ίδια τι κάνει το Ισραήλ σ’ ένα λαό που κατέχει.

Σίλβια Καττόρι: Το ISM δεν θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από το Ισραήλ;

Γκρέτα Μπερλίν: Βασικά, όχι. Αυτοί που έχουμε γίνει εθελοντές στο ISM, είμαστε ειρηνιστές και πιστεύουμε στις μη βίαιες διαδηλώσεις ενάντια στην κατοχή. Η μόνη τρομοκρατία, της οποίας έγινα αυτόπτης μάρτυρας τους πέντε μήνες που ήμουν εκεί το 2003 και το 2005, ήταν η βία του ισραηλινού στρατού εναντίον μας και η βία των παράνομων εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων και εκείνων από εμάς που προσπαθούσαν να τους προστατεύσουν. Πυροβολήθηκα στο πόδι από ατσάλινη σφαίρα με λαστιχένιο περίβλημα ενώ διαδήλωνα ενάντια σ’ εκείνο το φοβερό τείχος που χτίζει το Ισραήλ. Όπως εκατοντάδες αγωνιστές, κι εγώ, δέχτηκα δακρυγόνα και ηχητικές βόμβες στο Μπιλίν. Ενώ συνόδευα παιδιά Παλαιστινίων στο σχολείο στη Χεβρώνα, παιδιά εποίκων μας έριχναν πέτρες που με τραυμάτισαν στο χέρι και στο μηρό.

Σχεδόν όλοι από μας στο πλοίο έχουν δεχθεί ξυλοδαρμό, πυρά ή δακρυγόνα από τον ισραηλινό στρατό. Πολλοί από μας έχουν συλληφθεί επειδή προστάτευαν γυναικόπαιδα. Οι ισραηλινές αρχές γνωρίζουν ότι δεν συνδεόμαστε με κανένα τρόπο με καμία τρομοκρατική οργάνωση.

Αλλά το Ισραήλ τρομοκρατείται ότι θα γυρίσουμε στις χώρες μας και θα πούμε την αλήθεια για το τι συμβαίνει σ’ έναν κατεχόμενο λαό. Αυτό είναι που φοβούνται πραγματικά… την αλήθεια.

Έχουμε όλοι δεσμευτεί να πάμε στη Γάζα. Και προσμένουμε την υποστήριξη όλων των προοδευτικών ανθρώπων να συνταχθούν μαζί μας. Ακόμη κι αν δεν φτάσουμε, θα έχουμε προσπαθήσει και θα έχουμε γνωστοποιήσει στον κόσμο την κατάσταση. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι στο πλοίο αισθάνονται το ίδιο. Ξέρουμε ποια είναι τα εμπόδια. Και αυτό δεν είναι το μοναδικό ταξίδι. Θα συνεχίσουμε να επιστρέφουμε στο πλαίσιο μιας στρατηγικής του να αποκαλύψουμε σε όλο τον κόσμο την αλήθεια για την κατοχή του Ισραήλ.

Σίλβια Καττόρι: Τι ελπίζετε να κάνετε μόλις φτάσετε στη Γάζα;

Γκρέτα Μπερλίν: Θα πάμε για ψάρεμα. Έρχεσαι;

http://www.freegaza.org/

Επικοινωνία: friends@freegaza.org

Κάτοικοι του Ισραήλ υποστηρίζουν την πρόταση της UNISON για Οικονομικό και Πολιτισμικό Μποϊκοτάζ εις βάρος του Ισραήλ

Κάτοικοι του Ισραήλ υποστηρίζουν την πρόταση της UNISON για Οικονομικό και Πολιτισμικό Μποϊκοτάζ εις βάρος του Ισραήλ

Από το http://boycott-occupation.mahost.org/

Εμείς, Παλαιστίνιοι και Εβραίοι κάτοικοι του Ισραήλ υποστηρίζουμε σθεναρά την πρόταση της UNISON να υλοποιήσει οικονομικό και πολιτισμικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ. Επαινούμε αυτήν την πρόταση, ειδικά μετά την ιστορική απόφαση της Ένωσης Πανεπιστημίων και Κολεγίων στη Βρετανία και παρόμοιες προτάσεις των Αρχιτεκτόνων για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη και στο Κογκρέσο των Νοτιοαφρικανικών Συνδικάτων. Ενέργειες σαν αυτές έχουν άμεσο αντίκτυπο μέσα στο Ισραήλ. Λαμβάνουν ευρεία κάλυψη στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και παρέχουν ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο στον κοινό μας αγώνα να φτάσει η κατοχή σ’ ένα δίκαιο τέλος.

Είμαστε ισραηλινοί πολίτες δραστήριοι ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης από τη χώρα μας. Αρνούμαστε να δεχτούμε το καθεστώς φτώχειας, ανεργίας, καταπίεσης και βίας το οποίο υφίστανται οι αδελφοί/ές μας Παλαιστίνιοι/ες στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (ΚΠΕ). Τονίζουμε τη σχέση ανάμεσα στη βίαιη καταπίεση των Παλαιστινίων στα ΚΠΕ και στην καταπίεση των φτωχών εργαζόμενων, γυναικών, μεταναστών εργατών, ανέργων, Αράβων και άλλων μειονοτικών ομάδων μέσα στο Ισραήλ. Η σοβούσα σύγκρουση στην περιοχή εμποδίζει τους ισραηλινούς εργάτες να κινητοποιηθούν αποτελεσματικά ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και σε μια επιταχυμένη διαδικασία ιδιωτικοποίησης, υπό το πρόσχημα μια διαρκούς κατάστασης ανάγκης κατά την οποία η εθνική ασφάλεια πάντα προηγείται των διασπαστικών αναγκών.

Είναι τώρα ξεκάθαρο ότι το λεγόμενο σχέδιο αποχώρησης από τη Λωρίδα της Γάζας τον Αύγουστο του 2005 έχει στην πραγματικότητα κρατήσει ανέπαφη τη στρατιωτική κατοχή της λωρίδας.

Από την έναρξη της εφαρμογής του σχεδίου αποχώρησης τον Αύγουστο του 2005, ο ισραηλινός στρατός έχει σκοτώσει περισσότερους από 590 Παλαιστινίους σε απευθείας συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας, συμπεριλαμβανομένων 113 παιδιών, και τραυματίσει 1.600, συμπεριλαμβανομένων 103 παιδιών. Είναι επίσης φανερό ότι η κατάσταση στο Σντερότ αποτελεί άμεση συνέπεια της συνεχιζόμενης επίθεσης του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη. Από τη στιγμή της έκδοσης της απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης στη Χάγη ενάντια στο Διαχωριστικό Τείχος, και παραβιάζοντας κατάφωρα αυτή την απόφαση, η ισραηλινή κυβέρνηση επιτάχυνε την κατασκευή του Τείχους, οδηγώντας σε προοδευτικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κατοίκων της Δυτικής Όχθης. Εξακολουθεί επίσης να οικοδομεί και να επεκτείνει εποικισμούς, μεταξύ άλλων και σε εδάφη κατασχεμένα για την κατασκευή του Τείχους, παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Ως πολίτες αφοσιωμένοι στην πρόοδο της ειρήνης και της δημοκρατίας στην περιοχή, σαστίζουμε ιδιαίτερα με την απόφαση της διεθνούς κοινότητας να τιμωρήσει τους Παλαιστινίους και να παρακρατήσει χρήματα από την Παλαιστινιακή Αρχή επειδή άσκησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να εκλέξουν την κυβέρνησης της επιλογής τους. Την ίδια στιγμή, η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί, μέσω οικονομικών επενδύσεων στο Ισραήλ να υποστηρίζει ενεργά τις καθημερινές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την πλευρά του Ισραήλ και τον ραγδαίο εποικισμό των κατεχόμενων εδαφών. Φοβόμαστε την ενδεχόμενη μη αναστρέψιμη βλάβη που μπορεί να προκαλέσει η ισραηλινή και διεθνής πολιτική και αντιλαμβανόμαστε ότι η κατοχή θα σταματήσει πραγματικά μόνο όταν το κόστος της γίνει πιο υψηλό από το κέρδος της για την ισραηλινή κοινωνία. Ως Ισραηλινοί τονίζουμε ότι η απόσυρση επενδύσεων και οι ενέργειες μποϊκοτάζ που λαμβάνουν μεμονωμένοι άνθρωποι ή οργανισμοί ενάντια στην κατοχή δεν είναι ούτε Αντισημιτικές ούτε Αντιισραηλινές. Επίσης αναγνωρίζουμε ότι το μποϊκοτάζ, η απόσυρση επενδύσεων και οι κυρώσεις συνιστούν μία από τις λίγες αποτελεσματικές μεθόδους που έχουν απομείνει στην κοινωνία πολιτών εν τη απουσία των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων και των επίσημων κέντρων λήψης αποφάσεων.

Χαιρετίζουμε την UNISON που προωθεί την πρόταση για μποϊκοτάζ του Ισραήλ και προτρέπουμε σθεναρά και άλλους να προβούν σε αντίστοιχες ενέργειες.

Ανταπόκριση από την Παλαιστίνη του Γιώργου Κ.

Τρίτη 5 Ιουνίου 2007

Δευτέρα βράδυ,

παραμονή της έναρξης των εκδηλώσεων-κινητοποιήσεων για τα 40 χρόνια κατοχής. Ραμάλα.

Επιστρέφοντας από ένα εστιατόριο παρατηρώ ότι η παλαιστινιακή αστυνομία απουσιάζει από ένα από τα συνηθισμένα της πόστα. Θυμάμαι τι μου είχε πει ένας έλληνας φίλος που ήταν εδω για χρόνια: "Αμα δεν είναι εδώ η παλαιστινιακή αστυνομία, σημαίνει ότι έρχονται οι Ισραηλινοί.". Ανήσυχος το λέω στους φίλους/ες μου. Αισθάνομαι πολύ περίεργα που "μου λείπει" η αστυνομία... Λίγο παρακάτω, η καρδιά πηγαίνει στη θέση της. Βλέπουμε ένα παλαιστινιακό περιπολικό, υποθέτουμε ότι κατευθύνεται προς το συγκεκριμένο πόστο.

Γύρω στις 1.30, μόλις πάει να μας πάρει ο ύπνος, ακούμε κάτι σαν εκρήξεις. Και μετά ριπές. Πεταγόμαστε. Βγαίνουμε προσεκτικά στο μπαλκόνι. Ακούγονται μεγάφωνα που μιλάνε στα εβραϊκά. Σε λίγο βλέπουμε μεγάλα ισραηλινά στρατιωτικά οχήματα να στρίβουν και να μπαίνουν στο δρόμο. Ευτυχώς απομακρύνονται. Καλού κακού ένας συναγωνιστής ετοιμάζει την κάμερα νυκτερινής λήψης και τα φωσφοριζέ γιλέκα, αν και δεν είναι σώφρον να βγούμε στο δρόμο, εκτός κι αν υπάρχει απόλυτη ανάγκη. Ξυπνάμε και τους άλλους/ες. Τα οχήματα επιστρέφουν και περνούν μπροστά από το σπίτι. Σκύβουμε να μη φάμε καμία και ο φίλος μου προσπαθεί να φιλμάρει. Νιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται. Τα οχήματα απομακρύνονται, αλλά μετά από κάποια λεπτά επιστρέφουν και ξαναπερνάνε μπροστά από το σπίτι. Όταν απομακρύνονται μπορούμε να σηκώσουμε το κεφάλι. Μετά από λίγο, ένα κεφάλι ξεπροβάλει από ένα στενό, κοιτάζει προς την κατεύθυνση που ακούγονται τα στρατιωτικά οχήματα και κατόπιν διασχίζει βιαστικά το δρόμο και κάνει νόημα και σε κάποιον άλλο που τον ακολουθεί. Όλα καλά, δύο Παλαιστίνιοι απέφυγαν να πέσουν πάνω στους ισραηλινούς φαντάρους. Μετά από κάμποση ώρα, και αφού έχω ξανακούσει κάτι σαν εκρήξεις, και αφού έχω ξαναπεταχτεί στο άκουσμα των μεγαφώνων, πηγαίνω τελικά για ύπνο. Αύριο μας περιμένει δύσκολη μέρα με τη δράση-διαδήλωση στη Νάμπλους. Απόψε δεν θα μάθουμε τι συνέβη στη Ραμάλα. Τη Ραμάλα που συνήθως είναι πολύβουη τη μέρα, "ήσυχη" τη νύχτα και που με την πρώτη ματιά δεν σου δίνει την εντύπωση ότι είναι υπό κατοχή. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι που την περασμένη βδομάδα, μέρα μεσημέρι, στον πιό πολυσύχναστο δρόμο, από εκεί που περνάω καθημερινά όταν βρίσκομαι στην πόλη, οι ισραηλινές ειδικές δυνάμεις εισέβαλαν, τραυμάτισαν και τελικά εκτέλεσαν εν ψυχρώ έναν παλαιστίνιο φρουρό...

Τρίτη 5 Ιουνίου 2007 Νάμπλους

(Μετάφραση αναφοράς του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης, ISM)

Στις 10:30 π.μ. Παλαιστίνιοι και διεθνείς ακτιβιστές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συγκεντρώθηκαν έξω από το Δημαρχείο της Νάμπλους για να διαδηλώσουν για την επέτειο των 40 χρόνων κατοχής αλλά και εναντίον του τσεκπόιντ της Χουάρα. Περίπου 100 ακτιβιστές έφτασαν με λεωφορεία σε ένα σημείο λίγο πριν από το τσεκπόιντ της Χουάρα και στη συνέχεια βάδισαν προς αυτό φωνάζοντας συνθήματα και διαμαρτυρόμενοι για το παράνομο στρατιωτικό μπλόκο που αναγκάζει τους Παλαιστίνιους να περιμένουν επί ώρες για να περάσουν.

Το τσεκπόιντ είναι ένα από τα πιό διαβόητα, τόσο για τη συμπεριφορά που επιφυλάσσεται στους Παλαιστίνιους, όσο και επειδή απομονώνει μεγάλο μέρος του βόρειου τμήματος της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης της Νάμπλους, από τα υπόλοιπα Κατεχόμενα Εδάφη. Οι Παλαιστίνιοι συχνά αναγκάζονται να περιμένουν ώρες για να περάσουν από ένα τσεκπόιντ με μόνο τρείς πύλες, που δεν είναι πάντα όλες ανοικτές. Οι Παλαιστίνιοι συχνά κρατούνται από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής και τη συνοριοφυλακή και συχνά υφίστανται τη βία των τελευταίων.

Η διαδήλωση εξελίχθηκε ήρεμα, χωρίς βία είτε από τη συνοριοφυλακή είτε από το στρατό και συνεπώς η διαδήλωση κατάφερε να πετύχει τον στόχο της για μη-βίαιη διαμαρτυρία ενάντια στην κατοχή και τα τσεκπόιντ. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, διαδηλωτές, με συνθήματα και πλησιάζοντας το τσεκπόιντ, κατάφεραν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ προς τους εκατοντάδες που περίμεναν στην ουρά για να περάσουν.

Μετά τη διαμαρτυρία, οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο δρόμο που οδηγεί στο τσεκπόιντ και φύτεψαν δέντρα σε μια συμβολική πράξη διαμαρτυρίας για τα 51.000 δέντρα που έχουν ξεριζωθεί και καταστραφεί μέσα σε 5 χρόνια, μόνο στην περιοχή της Νάμπλους.

Επιστρέφοντας στη Νάμπλους μετά από τη δράση στο τσεκπόιντ της Χαουάρα νιώθω ανακουφισμένος που δεν συνέβη τίποτα κακό, αλλά και προβληματισμένος τόσο για το μέγεθος της διαδήλωσης όσο και για το αν τα μέσα ενημέρωσης θα "παίξουν" μια διαδήλωση που κύλησε ομαλά. Συζητάμε με Παλαιστίνιους που μοιάζουν έκπληκτοι από το γεγονός ότι δεν δεχτήκαμε επίθεση από τους στρατιώτες και τους συνοριοφύλακες.

Η κουβέντα πηγαίνει αλλού, ένας Παλαιστίνιος μας δείχνει το σπασμένο χέρι και τα σπασμένα δόντια του. Τραυματίστηκε πριν από λίγες μέρες επειδή είχε την ατυχία να βρεθεί κοντά σε ένα (μάλλον παγιδευμένο) αμάξι το οποίο ανατίναξαν οι Ισραηλινοί. Δεν πέτυχαν τον στόχο τους, αλλά δύο άλλοι Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Μαθαίνουμε για το πως οι Ισραηλινοί παγιδεύουν αυτοκίνητα, τηλεφωνικούς θαλάμους κ.λπ. Ακούμε ανατριχιαστικές ιστορίες για το πως Παλαιστίνιοι έχουν ο καθένας μαζέψει κάποιο φίλο του νεκρό, κονιορτοποιημένο ή με τα μυαλά χυμένα στο πάτωμα. Ακούμε ιστορίες για Παλαιστίνιους μαχητές που έχουν γλιτώσει από πολλές δολοφονικές απόπειρες και παρότι σακατεμένοι συνεχίζουν τον αγώνα. Μαθαίνουμε περισσότερα για την ισραηλινή επιχείρηση, πέρυσι το καλοκαίρι, που είχε προκαλέσει την καταστροφή ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου που στέγαζε τις διοικητικές υπηρεσίες της Παλαιστινιακής Αρχής στη Νάμπλους. (Θυμάμαι είχαμε επισκεφτεί τα συντρίμμια, τρεις μέρες μετά, με την ελληνική αποστολή όπου συμμετείχε και ο Σύλλογος Ιντιφάντα). Συζητάμε με Παλαιστίνιους ακόμα και τα εσωτερικά πολιτικά πράγματα. Μαθαίνουμε ότι η ενότητα των κομμάτων και των οργανώσεων, στη Νάμπλους, δοκιμάστηκε, αλλά τελικά δείχνει να αντέχει και να αποτελεί παράδειγμα και για τις υπόλοιπες περιοχές.

Στο μεταξύ η περιήγηση στην παλιά πόλη θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα από τουριστική άποψη, αν δεν υπήρχαν παντού τα σημάδια της τραγωδίας. Κοντά στο Τούρκικο Χαμάμ, σπίτια βομβαρδισμένα από F-16 ή από ελικόπτερα Απάτσι.. (Κάπου 850 σπίτια κατεστραμένα, τουλάχιστον τα 200 ολοσχερώς). Κοντά στο παρασκευαστήριο μπαχαρικών και καφέ, μνημεία μαρτύρων. Παντού μνημεία μαρτύρων, κάποιοι μαχητές, αλλά ακόμα και οικογένειες ξεκληρισμένες. Από όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα, ακόμα και από κόμματα που δεν έχουν ένοπλη πτέρυγα. Πάμε προς το ζαχαροπλαστείο να δούμε πως παρασκευάζεται και φυσικά να δοκιμάσουμε το ξακουστό "κνάφε" της Νάμπλους, το καλύτερο, λένε στην Δυτική Όχθη. Αλλά με τι όρεξη να φας όταν από παντού σε κοιτάνε οι μάρτυρες στις αφίσες που καλύπτουν σχεδόν όλους τους τοίχους; Πάμε να πιούμε ένα αναψυκτικό, αλλά το μάτι κολλάει στις τρύπες από σφαίρες στα τζάμια. Αυτό που έζησα την προηγούμενη νύχτα στη Ραμάλα, θα λογιζόταν ως μια πάρα πολύ ήρεμη νύχτα στη Νάμπλους. Οι νυχτερινές επιδρομές, με οδομαχίες και εισβολές σε σπίτια, είναι συχνό φαινόμενο. Οι Παλαιστίνιοι παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν πλέον αρκετοί ξένοι, όχι μόνο για να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις και ακτιβισμούς (το καλοκαίρι προγραμματίζονται διάφορες τέτοιες δράσεις όπως η κατασκήνωση σε εκτάσεις που έχουν κλαπεί από τους ισραηλινούς εποίκους ή το φύτεμα δέντρων) , αλλά ακόμα και για τα πιό βασικά, όπως να συνοδέψουν τα ασθενοφόρα. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα με ένα κείμενο να ευαισθητοποιήσω κάποιο κόσμο, να θυσιάσει κάποιες από τις καλοκαιρινές διακοπές του και να βρεθεί στα κατεχόμενα...

OCCUPATION 101: Gaza's Reality

Η πραγματικότητα της Γάζας

Συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων Βρετανίας – Πρόταση για μποϊκοτάζ του Ισραήλ

Συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων Βρετανίας – Πρόταση για μποϊκοτάζ του Ισραήλ

Η UNISON, το συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων της Βρετανίας, θα λάβει απόφαση σχετικά με πρόταση για επιβολή μποϊκοτάζ εναντίον του Ισραήλ κατά την ετήσια σύνοδό της στα μέσα Ιουνίου.

Σύμφωνα με την πρόταση, που γνωστοποιήθηκε στη Χισταντρούτ, η UNISON που έχει περίπου 1,4 εκατομμύρια μέλη θα απευθύνει επείγουσα έκκληση και σε άλλα βρετανικά συνδικάτα να ακολουθήσουν το παράδειγμά της και να κόψουν κάθε οικονομικό και πολιτισμικό δεσμό με το Ισραήλ. Πηγές της Χισταντρούτ λένε ότι η εντύπωση που αποκόμισαν είναι ότι η UNISON θα υπερψηφίσει την πρόταση για μποϊκοτάζ. Η σύνοδος θα γίνει στα μέσα Ιουνίου στο Μπράιτον.

Εάν εγκριθεί, το μποϊκοτάζ θα έχει εξαιρετικά σημαντικές πραγματικές και όχι μόνο συμβολικές συνέπειες, δεδομένου ότι το συνδικάτο απολαμβάνει μεγάλης οικονομικής επιρροής στη Βρετανία.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Χισταντρούτ, Ofer Eini, «αυτή είναι μια επικίνδυνη απόφαση, επειδή μπορεί να βλάψει μεγάλο αριθμό εργαζομένων στο Ισραήλ και τους εργοδότες τους, ειδικά σε οργανισμούς που έχουν εμπορικούς δεσμούς με τη Βρετανία». Οι πηγές της Χισταντρούτ λένε ότι το μποϊκοτάζ πιθανά να πάρει τη μορφή καταναλωτικού εμπάργκο στα ισραηλινής παραγωγής προϊόντα, καθώς και οδηγίας της UNISON να μην επενδύονται τα ασφαλιστικά αποθεματικά της στο Ισραήλ.

Το κείμενο της πρότασης για Μποϊκοτάζ στη UNISON

http://cms.unison.co.uk/MotionText.asp?DocumentID=997497

Εθνική Σύνοδος Εκπροσώπων 2007 Πρόταση: Κυρώσεις Εναντίον του Ισραήλ

Η Σύνοδος σημειώνει ότι, κατά τη διάρκεια του 2006, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο και τη Γάζα, παρακράτησε φόρους από την Παλαιστινιακή Αρχή και αρνήθηκε το διάλογο με την εκλεγμένη Αρχή μετά τις δημοκρατικές εκλογές του 2006, απέκλεισε εκ νέου τα σύνορα της Γάζας, επέκτεινε τους παράνομους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη και συνέχισε την κατασκευή του παράνομου Τείχους του Απαρτχάιντ. Η ισραηλινή πολιτική συνιστά μια υπολογισμένη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου και των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), σε συμπαιγνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ), τη Βρετανία (ΗΒ) και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) που διέκοψαν τη βοήθεια προς την Παλαιστινιακή Αρχή.

Η Σύνοδος αποκηρύσσει την αμετάβλητη υποστηρικτική στάση της κυβέρνησης Μπλερ προς την ισραηλινή κυβέρνηση καθ’ όλη τη διάρκεια των επαίσχυντων γεγονότων του 2006, συμπλέοντας με τις ΗΠΑ ακόμη και στην αποτυχία να ζητηθεί εκεχειρία εν μέσω παγκόσμιας κατακραυγής της ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο.

Η UNISON πιστεύει ότι η αρμόζουσα απάντηση είναι να υποστηρίξει τις κλιμακούμενες διεθνείς κινήσεις για μία εκκινούμενη από τα συνδικάτα εκστρατεία για μποϊκοτάζ και κυρώσεις εναντίον των ισραηλινών θεσμών, στη γραμμή της έκκλησης περισσότερων από 170 οργανισμών της παλαιστινιακής κοινωνίας πολιτών συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστινιακής Γενικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων και μεμονωμένων σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων.

Η UNISON χαιρετίζει τις κινήσεις μέσα στο 2006 για την εφαρμογή της εκστρατείας για Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων και Κυρώσεις (BDS) μεταξύ των οποίων εκείνες του Συνδικάτου Υπηρεσιών, Βιομηχανίας, Επαγγελματιών και Τεχνικών στην Ιρλανδία (SIPTU), του Παραρτήματος του Οντάριο της Καναδικής Ένωσης Δημοσίων Υπαλλήλων (CUPE), του Κογκρέσου των Συνδικάτων της Νοτίου Αφρικής (COSATU), και την ανοικτή επιστολή καλλιτεχνών υπέρ του πολιτισμικού μποϊκοτάζ.

Η UNISON αποφασίζει να συμμετέχει καθολικά σ’ αυτή την ογκούμενη διεθνή εκστρατεία:

1) προωθώντας τη συζήτηση για τα ζητήματα αυτά σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο μέσω σωματειακών εκδόσεων και εμπλέκοντας τα μέλη που δραστηριοποιούνται σε τοπικές διεθνείς επιτροπές

2) συνεχίζοντας τη συνεργασία με την Παλαιστινιακή Καμπάνια Αλληλεγγύης σε εθνικό και τοπικό επίπεδο

3) διερευνώντας με ποιο τρόπο τα μέλη της UNISON μπορεί να εμπλέκονται σε εμπορικές σχέσεις με το Ισραήλ ή εταιρείες-κλειδιά που δραστηριοποιούνται σ’ αυτό το εμπόριο

4) τονίζοντας στα μέλη το φάσμα ενός καταναλωτικού μποϊκοτάζ ενός τέτοιου εμπορίου

5) ερευνώντας αν τα συνταξιοδοτικά ταμεία έχουν ενδεχομένως επενδύσεις στο Ισραήλ ή σε εταιρείες-κλειδιά που συνεργάζονται με το Ισραήλ και ζητώντας την απόσυρση τέτοιων επενδύσεων 6) υποστηρίζοντας τα μέλη που μπορούν να αναλαμβάνουν συνδικαλιστικές ενέργειες στη βάση της πολιτικής της Συνόδου

7) οργανώνοντας τοπικές συνόδους όπου είναι εφικτό σε συνεργασία με άλλα Συνδικαλιστικά Σωματεία και την Παλαιστινιακή Καμπάνια Αλληλεγγύης προωθώντας τη συζήτηση για την εκστρατεία BDS

8) ελέγχοντας την πρόοδο των εργασιών στο τριμηνιαίο Εθνικό Εκτελεστικό Συμβούλιο

Η Σύνοδος αναγνωρίζει ότι η πολιτική BDS θα αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις της ισραηλινής εργατικής ομοσπονδίας, Χισταντρούτ. Η Σύνοδος σημειώνει ότι η Χισταντρούτ δεν εξέφρασε καμία αντίρρηση στις εισβολές εναντίον του Λιβάνου ή της Γάζας, ούτε στο τείχος του απαρτχάιντ, καθ’ όλη τη διάρκεια του 2006 παρά τις δικές της έντονες οικονομικές αντιπαραθέσεις με την ισραηλινή κυβέρνηση. Η Σύνοδος θεωρεί ότι οι αρμόζουσες σχέσεις με τη Χισταντρούτ βασίζονται στην επεξήγηση της πολιτικής του σωματείου μας και στην ενθάρρυνση της Χισταντρούτ να καταδικάσει τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την ισραηλινή κυβέρνηση.

Η Σύνοδος βεβαιώνει εκ νέου το δικαίωμα και την επιθυμία της UNISON να δρα αλληλέγγυα με τον παλαιστινιακό λαό.

Ανταπόκριση από τον Λίβανο

Πρόσφυγες για πάντα

Της Eliza Ernshire

Γραμμένο στις 28 Μαΐου 2007

Αναδημοσιεύεται με την άδειά της

Eliza.ernshire@google.com

Ο προσφυγικός καταυλισμός Μπεντάουι μοιάζει με κάθε άλλον παλαιστινιακό προσφυγικό καταυλισμό: πυκνοκατοικημένος, στενοί δρόμοι που φιδογυρίζουν ανάμεσα σε τσιμεντένια κτίρια με κουβάρια καλωδίων να κρέμονται ανάμεσά τους, το έδαφος καλυμμένο με νερά, συχνά λασπωμένο επειδή δεν είναι ασφαλτοστρωμένο. Μικρά σκουτεράκια ανοίγουν δρόμο ανάμεσα στον κόσμο, παιδιά με ρούχα μπασμένα για την ηλικία τους και με τρύπες στα γόνατα τρέχουν και παίζουν μπάλα και είναι πρόθυμα να ποζάρουν για πολλές φωτογραφίες στη σειρά.

Αλλά σήμερα ο καταυλισμός Μπεντάουι είναι πιο κοσμοβριθής απ’ ότι συνήθως επειδή προσφέρει καταφύγιο σε ανθρώπους που εκτοπίστηκαν για μία ακόμη φορά και προσπαθούν και πάλι να γλιτώσουν από μια σύγκρουση και αναγκάζονται ξανά να εγκαταλείψουν τα πάντα πίσω τους: ρούχα, φαγητό, στρώματα και συχνά επίσης αδέλφια και συζύγους. Ήρθαν εδώ με άδεια χέρια και οι Παλαιστίνιοι στον καταυλισμό Μπεντάουι ανοίγουν τα χτυπημένα από τη φτώχεια σπίτια τους σε αυτούς. Δεν είναι μόνο το Μπεντάουι που προσφέρει αυτή τη στιγμή καταφύγιο σε οικογένειες που είχαν την τύχη να αποδράσουν από τους πολιορκημένους και βαμμένους με θάνατο δρόμους του καταυλισμού Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Ορισμένες οικογένειες έχουν καταφύγει τόσο νότια όσο η Βηρυτός και άλλες ακόμη πιο πέρα. Η Σατίλα, μάρτυρας της δικής της σφαγής, ανοίγει τώρα τα σπίτια της στις 153 οικογένειες μέχρι στιγμής που έφτασαν ως εκεί. Η βοήθεια φτάνει στο Μπεντάουι, αλλά τίποτα δεν πηγαίνει ακόμη στη Σατίλα. Πολλές οικογένειες εδώ δεν κατάφεραν να γλιτώσουν παρά μόνο τις ταυτότητές τους.

Στο Μπεντάουι οι τραυματίες και οι υγιείς μοιράζονται την ίδια φέτα ψωμί, στη Σατίλα η γυναίκα είναι χωρίς τον άντρα της και μοιράζεται το ίδιο στρώμα με τα τρία ή τέσσερα παιδιά της, και συχνά δεν υπάρχει ούτε καν στρώμα. Πολλοί που ξέφυγαν δεν έχουν τρόπο να μάθουν πως είναι οι σύντροφοί τους, ακόμη αποκλεισμένοι μέσα στον πολιορκημένο καταυλισμό. Μια γυναίκα μου είπε ότι το τελευταίο πράγμα που είδε καθώς έφευγε με το μωρό της αγκαλιά ήταν τον άντρας της να αιμορραγεί από πυροβολισμό που δέχτηκε στον ώμο. Έκλαιγε καθώς μου έλεγε ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να αναρωτιέται αν θα τον ξανάβλεπε ποτέ. «Πώς μπορώ να ξέρω ότι η Σατίλα δεν θα ναι από δώ και πέρα και για πάντα το σπίτι μου; Ίσως να μην μπορείτε να καταλάβετε πως είναι η ζωή των προσφύγων. Πάντα στη φυγή, πάντα να μένουν σ’ έναν τόπο που είναι προσωρινός και πάντα να ονειρεύονται… Τι ονειρεύομαι τώρα ρωτάς; Να επιστρέψω στην Παλαιστίνη; Όχι, μόνο να επιστρέψω στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ και να δω ότι ο άντρας μου είναι καλά».

Είναι ταπεινωτικό να βλέπεις πόσα προσφέρουν οι Παλαιστίνιοι στα νέα εκτοπισμένα αδέλφια τους. Είδα άντρες να δωρίζουν 100 δολάρια, στοίβες ρούχων στον κεντρικό κάδο, κουβέρτες και φυσικά τη στέγη των σπιτιών τους, όταν αυτοί οι ίδιοι έχουν τόσο λίγα. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, στοιβαγμένοι σε μίζερα στρατόπεδα χωρίς σταθερό εισόδημα ή προοπτική για ένα μέλλον και παρ’ όλα αυτά είναι εκείνοι που δωρίζουν και ανοίγουν τις αγκαλιές τους στα θύματα των πολιτικών περιπλοκών και της διεθνούς επέμβασης που κλιμακώνεται πέρα από κάθε έλεγχο σ’ αυτή τη χώρα.

Καθώς εργαζόμασταν στη Σατίλα μάθαμε ότι η λιβανική κυβέρνηση έδωσε στους παλαιστίνιους ηγέτες 72 ώρες για να επιλύσουν την κατάσταση στο Βορρά του Λιβάνου, διαφορετικά θα εισβάλουν στον καταυλισμό με τον αμερικανόδωτο εξοπλισμό τους. Οι παλαιστίνιοι ηγέτες πρέπει να λύσουν ένα πρόβλημα με μια ομάδα εξτρεμιστών ενόπλων που κατά 70% δεν είναι Παλαιστίνιοι και που εξοπλίστηκαν κατ’ αρχάς από την κυβέρνηση Σινιόρα εναντίον της Χεζμπολάχ, αλλιώς ο λαός τους θα σφαγιαστεί και ένας ακόμη καταυλισμός θα κηλιδωθεί με μια ιστορία τρόμου;

Τι μπορεί θα μπορούσε να πετύχει η εισβολή στον καταυλισμό; Η κυβέρνηση Σινιόρα λέει ότι θα «ξεριζώσει την τρομοκρατία» επειδή ο Λίβανος μετατράπηκε ξαφνικά στην παιδική χαρά του «Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία». Αλλά πως θα γίνει αυτό; 200 ένοπλοι θα δολοφονηθούν ή θα εξαναγκαστούν σε αυτοκτονία. Αλλά θα σταματήσει αυτό την Φατάχ αλ-Ισλάμ στον Λίβανο; Κανένας δεν είναι τόσο απλοϊκός ώστε να φαντάζεται κάτι τέτοιο. Ένα τέτοιο κίνημα απλώς θα εναντιωθεί και θα μεγαλώσει αν ένας μικρός αριθμός μελών του εξολοθρευτεί με τόσο επαχθή τρόπο. Και το σημαντικότερο με τι κόστος; Θάνατος πολιτών που εξακολουθούν να είναι αποκλεισμένοι στον καταυλισμό, τραυματίες και οδύνη. Καταστροφή των φτωχών υποδομών του καταυλισμού και ελάχιστες πιθανότητες χρηματοδότησης για την ανοικοδόμησή του. Μια έκρηξη οργής σε όλα τα παλαιστινιακά στρατόπεδα εναντίον της κυβέρνησης και κυρίως εναντίον του Λιβανικού Στρατού που απεδείχθη ο μόνος θεσμός της χώρας που μπόρεσε τους τελευταίους τέσσερις μήνες να κρατήσει σε απόσταση τον εμφύλιο. Αν ο Λιβανικός Στρατός διαταχθεί να εισβάλει στο Στρατόπεδο θα χάσει το σεβασμό που του αποδίδεται από τις περισσότερες οργανώσεις σ’ αυτή τη χώρα.

Εν ολίγοις η πλειονότητα του λαού πολύ πραγματιστικά λέει ότι αν ο καταυλισμός δεχθεί εισβολή, ο εμφύλιο πόλεμος θα είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί σε ολόκληρο τον Λίβανο. Μαζί με τον εμφύλιο πόλεμο που θα ακολουθήσει τις βαθιά ριζωμένες διαχωριστικές γραμμές της θρησκείας (δυστυχώς βαθιά ενσωματωμένες στη λιβανική κοινωνία) θα υπάρχει ένα τρίτο στοιχείο που θα συμβάλει στο χάος: η επιρροή του εξτρεμισμού της Αλ Κάιντα που θρέφει τη βία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι μέχρι στιγμής, ο μόνος ηγέτης πολιτικής οργάνωσης στη χώρα που αντιτάχθηκε δημόσια σε μια τέτοια ενέργεια εισβολής στον καταυλισμό ήταν ο Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της, συκοφαντημένης στη Δύση ως «Τρομοκρατική Οργάνωση», Χεζμπολάχ.

Κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι για μια ακόμη φορά τι λάθος κάνουμε σε όλη αυτή την επιχείρηση «Τρομοκρατίας». Στη Γάζα ο Χανίγια ζητάει εκεχειρία, εδώ ο Νασράλα ζητάει αυτοσυγκράτηση, και οι δύο εκπορευόμενοι από ανθρωπιστικές ανησυχίες. Και οι δύο αυτοί άντρες ηγούνται «τρομοκρατικών» οργανώσεων (αν και σήμερα το CNN πρόσθεσε ευγενικά ότι η Χαμάς και Χεζμπολάχ είναι και οι δύο «μετριοπαθείς τρομοκρατικές οργανώσεις» ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!). Ενώ ορισμένες μαριονέτες του λιβανέζου πρωθυπουργού Φουάντ Σινιόρα επαναλαμβάνουν το σχόλιο του Μπους για την εξολόθρευση της απειλής της Τρομοκρατίας με στρατιωτικές ενέργειες και ο Ολμέρτ επιμένει ότι η εξαπόλυση επιθέσεων εναντίον των κατοίκων της Γάζας και η δολοφονία κατά μέσο όρο 5 Παλαιστινίων την ημέρα (το νούμερο έως το μεσημέρι) γίνεται για την προάσπιση της δημοκρατίας και είναι αναγκαία για την εξάλειψη της τρομοκρατίας.

Αισθάνομαι ότι έφτασε η στιγμή οι άνθρωποι στη Δύση να αναρωτηθούν σοβαρά εάν δεν χάσαμε εντελώς την όλη σκευωρία σχετικά με το τι είναι και τι όχι Τρομοκρατία. Επειδή αν ρωτήσετε οποιονδήποτε από τους τρομοκρατημένους πρόσφυγες που στριμώχνονται στα ξέχειλα από κόσμο σπίτια και σχολεία στο Μπεντάουι ή στη Σατίλα ή σε όποιο άλλο καταυλισμό βρίσκεται στον Λίβανο τι είναι τρομοκρατία, θα σας δώσουν μια απάντηση που είναι πολύ πιο προφανής απ’ όσες ακούω να παπαγαλίζουν οι πολιτικοί ή οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στα μέσα ενημέρωσης.

Ο λόγος που μου πήρε μια βδομάδα να γράψω έστω και μια λέξη για την κρίση δεν είναι μόνο ότι πέρναγα το περισσότερο διάστημα ταξιδεύοντας ανάμεσα στη Βηρυτό και την Τρίπολη και ότι ήμουν μέσα στο Μπεντάουι και τη Σατίλα, αλλά και επειδή μου πήρε λίγο χρόνο να προσπαθήσω να κατανοήσω την πολιτική που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν την κατάσταση. Το μόνο πράγμα για το οποίο ήμουν σίγουρη από την αρχή ήταν ότι αυτή η σύγκρουση δεν γινόταν για μια ευτελή τραπεζική ληστεία 1.500 δολαρίων.

Η Φατάχ αλ-Ισλάμ είναι διάσπαση του κινήματος της Φατάχ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι παλαιστινιακή οργάνωση. Αυτό είναι προφανές από το γεγονός ότι η πλειονότητα των μελών της Φατάχ αλ-Ισλάμ είναι αλλοδαποί από την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, το Σουδάν… πολύ λίγοι είναι όντως Παλαιστίνιοι. Είναι μια σουνιτική ομάδα και για το λόγο αυτό είχαν εξοπλιστεί από τη σουνιτική κυβέρνηση Σινιόρα που φοβόταν τη σιτική ομάδα της Χαζμπολάχ περισσότερο από μια ομάδα μέσα στη χώρα με επιρροές από την Αλ Κάιντα.

Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το κίνητρο της Αλ Κάιντα είναι να εκριζώσει βίαια τη σταθερότητα, μπορεί επίσης να είναι χρήσιμο εργαλείο για αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής (όπως τα προληπτικά χτυπήματα, ή την εκθρόνιση μιας κυβέρνησης Ταλιμπάν) και ίσως να μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για την αντιμετώπιση εσωτερικών συγκρούσεων. Η Χεζμπολάχ συνιστά απειλή για την εξουσία των Λιβανέζων Σουνιτών και ορισμένων χριστιανικών ομάδων.

Το Ισραήλ απέτυχε να την εξολοθρεύσει πέρυσι. Τον προηγούμενο μήνα η Επιτροπή Βίνογκραντ στο Ισραήλ υπέβαλε μια καταδικαστική αναφορά για την ισραηλινή ηγεσία για τον περσινό πόλεμο στον Λίβανο. Λέγεται ότι ένα μυστικό τμήμα αυτής της αναφοράς περιλάμβανε αποδείξεις συνενοχής ανάμεσα στον Σινιόρα και το Ισραήλ κατά τη διάρκεια εκείνων των 33 ημερών αιματοχυσίας. Αν αυτή η αναφορά είχε δημοσιοποιηθεί πολύ λίγοι Λιβανέζοι θα ήταν σε θέση να δικαιολογήσουν το περιεχόμενό της καθώς όλοι υπέφεραν κατά τη διάρκεια εκείνου του ισραηλινού πολέμου εναντίον του Λιβάνου. Ξαφνικά η κρίση της Τρίπολης ξεσπάει φαινομενικά από το πουθενά και έκτοτε το μοναδικό επίκεντρο της χώρας είναι το ξετύλιγμα της τραγωδίας εκεί και ο φόβος ότι σπέρνεται εσκεμμένα στη Βηρυτό μαζί με τις τρεις βόμβες που εκπυρσοκρότησαν στρατηγικά στην πόλη. Τώρα σχεδόν εκμηδενίστηκε ο φόβος των συνεπειών για την κυβέρνηση Σινιόρα μιας ενδεχόμενης δημοσιοποίησης της αναφοράς αυτή τη στιγμή.

Υπάρχει μια τρίτη πολιτοφυλακή μέσα στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Οι κάτοικοι που μένουν εκεί μιλάνε γι’ αυτή την τρίτη πολιτοφυλακή που θα ανοίξει πυρά ενάντια στο Λιβανικό Στρατό και μετά ενάντια στη Φατάχ αλ-Ισλάμ κατά τη διάρκεια εκεχειρίας και θα πυροδοτήσει και πάλι τη σύγκρουση… Κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιοι ανήκουν σ’ αυτή την πολιτοφυλακή, αλλά ορισμένοι λένε ότι αυτή η ομάδα συνδέεται με τη πολιτοφυλακή του Χαρίρι.

Αν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, η Χεζμπολάχ θα μπορούσε να ηττηθεί επειδή όσο καλά οπλισμένη και εκπαιδευμένη κι αν είναι, είναι εκπαιδευμένη ως αντιστασιακή ομάδα ενάντια στην ισραηλινή εισβολή και όχι ως στρατός έτοιμος να συγκρουστεί και να σκοτώσει αδελφούς Λιβανέζους μέσα στους δρόμους.

Δεν μπορώ να ταχθώ με τη μία ή την άλλη πλευρά σ’ αυτή τη χώρα καθώς είμαι τρομοκρατημένη με το βαθύ μίσος που ελλοχεύει στην καρδιά πολλών Λιβανέζων που μεγάλωσαν μακριά από την πραγματικότητα του εμφυλίου πολέμου και των οποίων τα παιδιά έχουν εμποτιστεί με τις ιδέες τους από νεαρή ηλικία. Μέχρι την προηγούμενη βδομάδα, όταν οι άνθρωποι με ρώταγαν αν είμαι με τη Χεζμπολάχ ή με το Σινιόρα πάντοτε απαντούσα ότι δεν είμαι με καμιά ομάδα που βάζει την πολιτική και τη θρησκεία πάνω από την ίδια της τη χώρα, αλλά αυτή τη βδομάδα η απάντησή μου έγινε λίγο πιο συγκεκριμένη επειδή η μία πλευρά έκανε ξεδιάντροπα ακριβώς αυτό και η άλλη έκανε έκκληση για αυτοσυγκράτηση, λόγω των ανθρώπινων ζωών που διακυβεύονταν μέσα στον καταυλισμό. Ποιος μπορεί να υποστηρίζει μια κυβέρνηση που δέχεται αμερικανικά όπλα να επιτίθενται σ’ έναν παλαιστινιακό καταυλισμό μέσα στον οποίο βρίσκονται ακόμη πολιορκημένοι οι μισοί κάτοικοι; (Το ίδιο «δώρο» που δέχεται κάθε χρόνο το Ισραήλ και χρησιμοποιήθηκε πέρσι το καλοκαίρι για εξολοθρευτεί το ήμισυ αυτής της χώρας).

Και αυτή τη φορά δεν έχει τίποτα να κάνει με Σουνίτες ή Σιίτες. Σουνίτες μέσα στον καταυλισμό θυσιάζονται από τη σουνιτική τους κυβέρνηση και ο ηγέτης της Σιτικής κοινότητας ζητάει την προστασία τους.

Ρώτησα απεγνωσμένα σε τι συγκεκριμένες ενέργειες προέβη η Φατάχ αλ-Ισλάμ τον περασμένο μήνα ώστε να θεωρείται τόσο ξαφνική απειλή για τη λιβανική κοινωνία. Πέραν της ληστείας 1.500 δολαρίων οι άνθρωποι δεν μπορούσαν σκεφτούν τίποτα άλλο (μέχρι που ξέσπασε η κρίση φυσικά και καρατόμησαν αιματηρά μέλη του Λιβανικού Στρατού). Φαίνεται ότι η μέγιστη απειλή που βοηθάει να αποφύγει ο Σινιόρα είναι μια αναφορά της Επιτροπής Βίνογκραντ που συνδέει την κυβέρνησή του με εκείνη του Ισραήλ και η χρησιμότητά της αυτή τη στιγμή έγκειται στο ότι βοηθάει να στραφεί η χώρα προς την εμφύλια σύρραξη κατά την οποία η Χεζμπολάχ θα αναγκαζόταν πλέον να έρθει αντιμέτωπη μ’ έναν ενισχυμένο από τις ΗΠΑ τώρα Λιβανικό Στρατό. Και για να διασφαλιστεί ότι καμία εκεχειρία δεν θα είναι επιτυχής στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ μια τρίτη και απροσδιόριστη πολιτοφυλακή βοηθάει επίσης να μη σταματήσουν οι ριπές των όπλων.

Αλλά στο τέλος οι σκέψεις μου αναγκαστικά επιστρέφουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς των οποίων τους στενούς γεμάτους κόσμο δρόμους περιδιαβαίνω την τελευταία αυτή εβδομάδα. Στην τραγωδία που είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων: Πρόσφυγες που αναγκάζονται να είναι πρόσφυγες για πάντα.