Βρετανοί δημοσιογράφοι υπερψηφίζουν το μποϊκοτάζ του Ισραήλ

Πηγή: Jerusalem Post

Το μεγαλύτερο σωματείο δημοσιογράφων της Βρετανίας καταδίκασε την Παρασκευή το Ισραήλ για τις «στρατιωτικές του περιπέτειες» στη Γάζα και τον Λίβανο, κάλεσε τη βρετανική κυβέρνηση να επιβάλει κυρώσεις και ζήτησε επειγόντως το μποϊκοτάζ των ισραηλινών προϊόντων.

Με 66 ψήφους υπέρ έναντι 54 κατά, το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό σωματείο της Βρετανίας (40.000 μέλη) κάλεσε σε «μποϊκοτάζ των ισραηλινών προϊόντων παρόμοιο με εκείνα που επιβλήθηκαν ενάντια στο απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής υπό την καθοδήγηση των σωματείων και (κάλεσε) το Κογκρέσο των Συνδικαλιστικών Ενώσεων να απαιτήσει να επιβληθούν κυρώσεις στο Ισραήλ από τη βρετανική κυβέρνηση».

Το ψήφισμα για το μποϊκοτάζ ήταν το τρίτο άρθρο ενός ευρύτερου αντί-ισραηλινού ψηφίσματος που εισηγήθηκε το παράρτημα του νότιου Γιορκσάιρ που καταδίκαζε την «άγρια προμελετημένη επίθεση του Ισραήλ στον Λίβανο» το περασμένο καλοκαίρι και τη «σφαγή των πολιτών στη Γάζα» τα τελευταία χρόνια.

Το ψήφισμα 38 ζητάει επίσης την παροχή υποστήριξης στις μη κυβερνητικές οργανώσεις: Εβραίοι για τη Δικαιοσύνη, Καμπάνια Παλαιστινιακής Αλληλεγγύης και Συμβούλιο για την Πρόοδο της Βρετανό-Αραβικής Κατανόησης.

Κατά το τετραήμερο συνέδριο υπερψηφίστηκαν επίσης η καταδίκη του Γκουντάναμο και η υποστήριξη προς τον Ούγκο Τσάβες.

Για το πλήρες άρθρο επισκεφθείτε: http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1176152800329&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull

Διακήρυξη της 5ης Συνόδου του Καΐρου

Η Διεθνής Εκστρατεία εναντίον της Αμερικανικής και Σιωνιστικής Κατοχής

«Προς μια Διεθνή Συμμαχία ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό»

Διακήρυξη της 5^ης Συνόδου του Καΐρου

Η 5^η Σύνοδος του Καΐρου πραγματοποιείται σε μια στιγμή γεμάτη δυνατότητες, αλλά και προκλήσεις. Ο πόλεμος που εξαπέλυσε το σιωνιστικό στρατιωτικό πυροβολικό με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Ευρώπης τερματίστηκε με μια πρωτοφανή ήττα της σιωνιστικής οντότητας από τα χέρια της ηρωικής αντίστασης της Χεζμπολάχ. Ωστόσο η μάχη δεν τελείωσε ακόμη και η πολιορκία, που προσπαθούν να επιβάλλουν στην αντίσταση του Λιβάνου οι σιωνιστές και η αμερικανική κυβέρνηση με τη βοήθεια των τοπικών πρακτόρων τους και τη χρήση του όπλου της διάσπασης μετά την αποτυχία των αεροπλάνων και των τανκ τους, σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε σοβαρές προκλήσεις που απαιτούν από μας το υψηλότερο επίπεδο αντίστασης και συνειδητού αγώνα ενάντια στο σεχταρισμό.

Στο Ιράκ η σκληρή αντίσταση εναντίον της αμερικανικής κατοχής έχει οδηγήσει την αμερικανική κυβέρνηση σ’ έναν απέλπιδα βάλτο. Εκεί, επίσης, η κατοχή χρησιμοποιεί το τελευταίο της χαρτί προσπαθώντας να μεταστρέψει τον αγώνα ενάντια στην κατοχή σε μια επονείδιστη σεχταριστική σύγκρουση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. Η αντίσταση δεν θα κατορθώσει να απελευθερώσει το Ιράκ παρά μόνο αν δεν πέσει στην παγίδα του σεχταρισμού και μετατρέψει την αντίσταση σε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο, που ενώνει Σιίτες και Σουνίτες εναντίον του Αμερικανού κατακτητή.

Και στην Παλαιστίνη, όπου η αντίσταση, υπό την ηγεσία της Χαμάς, έχει επιζήσει την πολιορκία της λιμοκτονίας, χωρίς να υποκύπτει στις αμερικανικές, σιωνιστικές και αραβικές πιέσεις να παραδοθεί στη σιωνιστική οντότητα και στις συμφωνίες του Όσλο, και εκεί επίσης ο εχθρός και οι τοπικοί του πράκτορες προσπάθησαν να πυροδοτήσουν έναν εμφύλιο πόλεμο με σκοπό να εκτρέψουν την αντίσταση από το δρόμο της και να χυθεί παλαιστινιακό αίμα από χέρια Παλαιστινίων. Παρά τις πρόσφατες συμφωνίες και παρά την ετοιμότητα της αντίστασης να εναντιωθεί σε αυτές τις προσπάθειες, ωστόσο η πρόκληση που αντιμετωπίζει η αντίσταση εξακολουθεί να είναι μεγάλη. Η άρση της πολιορκίας απαιτεί την αναβίωση της Ιντιφάντα και του όπλου της αντίστασης.

Σήμερα όλοι είμαστε μάρτυρες της κλιμάκωσης των στρατιωτικών απειλών εναντίον του Ιράν και της ευρείας κινητοποίησης της αμερικανικής κυβέρνησης να εξαπολύσει μια σκληρή αεροπορική επίθεση εναντίον του Ιράν. Είναι φανερό ότι όσο βαθαίνουν οι απώλειες της αμερικανικής διοίκησης στο Ιράκ, τόσο διευρύνεται η κουβέντα για τον ιρανικό κίνδυνο και την ανάγκη να αντιμετωπιστεί. Ως συνήθως τα «μετριοπαθή» αραβικά καθεστώτα παίζουν το ρόλο τους σ’ αυτό το πολιτικό πρόγραμμα, τόσο σε επίπεδο στρατιωτικής συνεργασίας όσο και σε επίπεδο μιας καμπάνιας στα μέσα ενημέρωσης που στοχεύει στην απομόνωση του ιρανικού καθεστώτος.

Ένας τρελός πόλεμος που ενδεχομένως εξαπολυθεί από τον Μπους εναντίον του Ιράν θα οδηγήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και η περιοχή, και πιθανά ολόκληρος ο κόσμος, θα εισέλθει σε μια μακρά περίοδο πρωτοφανών πολέμων και εντάσεων. ΕΜΕΙΣ πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειές μας για να σταματήσουμε αυτό τον τρελό πόλεμο οργανώνοντας διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και καμπάνιες σε όλο τον κόσμο.

Ενώ ο ιμπεριαλισμός και οι σύμμαχοί του χρησιμοποιούν το σεχταρισμό ως όπλο για να διασπάσουν και να αποδυναμώσουν την αντίσταση, οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τα όπλα του ρατσισμού και της Ισλαμοφοβίας ως όπλο για να δικαιολογήσουν την αποικιοκρατική τους επιθετικότητα και τη διάσπαση των αντιπολεμικών κινημάτων. Γι’ αυτό το λόγο ο αγώνας εναντίον του αντιμουσουλμανικού ρατσισμού αποτελεί συστατικό μέρος του αγώνα μας ενάντια στον πόλεμο.

Στις αραβικές χώρες, δεν είναι πλέον εφικτό να διαχωρίζεται ο αγώνας ενάντια στο δεσποτισμό από τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και την αμερικανική και σιωνιστική αποικιοκρατία στην περιοχή. Καθεστώτα σύμμαχα στον ιμπεριαλισμό, ειδικά της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας, παίζουν κομβικό ρόλο στην προσπάθεια στραγγαλισμού και πολιορκίας της Παλαιστινιακής, Λιβανέζικης και Ιρακινής αντίστασης σε αντάλλαγμα για την αμερικανική υποστήριξη του δεσποτισμού τους. Γι’ αυτό το λόγο κάθε ενέργεια που λαμβάνει χώρα στις αραβικές χώρες υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης πρέπει να θεωρείται κατάκτηση προς όφελος της ένοπλης αντίστασης, και κάθε νίκη που πετυχαίνει η αντίσταση είναι την ίδια στιγμή ένας σεισμός που καταποντίζει το θρόνο του δεσποτισμού και της διαφθοράς στην περιοχή μας.

Επίσης δεν είναι πλέον εφικτός ο διαχωρισμός αυτών των πολιτικών λιμοκτονίας και διολίσθησης στη φτώχεια που επιβάλλονται από εκείνα τα καθεστώτα στους αραβικούς λαούς στο όνομα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού από τον περιφερειακό ρόλο που διαδραμάτισαν αυτά τα καθεστώτα. Τα ίδια καθεστώτα που προσφέρουν τα εδάφη τους, τα ύδατα και τον εναέριο χώρο τους στον αμερικανικό αποικιοκρατικό στρατό είναι τα ίδια που επιβάλουν οικονομικές πολιτικές που δεν υπηρετούν κανέναν πέρα από τις γιγαντιαίες πολυεθνικές εταιρείες και μια μικρή ομάδα τοπικών, διεφθαρμένων επιχειρηματιών. Το κόστος πληρώνει η πλειοψηφία του λαού.

Είμαστε αντιμέτωποι με σημαντικές προκλήσεις. Ελπίζουμε ότι η σύνοδός μας θα αποτελέσει ένα ποιοτικό βήμα προς το δρόμο της ενοποίησης των προσπαθειών ανάμεσα στα κινήματα αντίστασης και του κινήματος της εθνικής αραβικής αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμιστών, των σοσιαλιστών, των Αράβων πατριωτών και το παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος.

Αντιμέτωπη με όλες αυτές τις προκλήσεις η 5^η Σύνοδος του Καΐρου κατέληξε στα ακόλουθα πορίσματα:

I. Υποστηρίζοντας την Αντίσταση στην Παλαιστίνη, το Ιράκ και τον Λίβανο

1- Ιράκ

A- Διασύνδεση του αντιπολεμικού αγώνα στις χώρες κατοχής (ΗΠΑ, Βρετανία, κλπ) και στις χώρες που υποστηρίζουν την κατοχή (Αίγυπτος, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία) και ενίσχυση της πίεσης σ’ αυτές τις κυβερνήσεις με σκοπό να:

- Κλείσουν οι στρατιωτικές βάσεις.

- Να σταματήσει η διοικητική υποστήριξη προς τις αμερικανικές δυνάμεις.

- Να κλείσουν οι εδαφικοί, ναυτικοί και αεροπορικοί δίοδοι για τις αμερικανικές δυνάμεις.

- Σχηματιστεί ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο ενάντια στην κατοχή και το σεχταρισμό.

- Ενδυναμωθεί η έκκληση για κατάρριψη της ιρακινής κυβέρνησης-μαριονέτας (κλείσιμο πρεσβειών, απαγόρευση επισκέψεων, διαδηλώσεις εναντίον των επισκέψεων ιρακινών αξιωματούχων).

- Τερματιστούν όλες οι μορφές συνεργασίας για την εκπαίδευση του ιρακινού στρατού και της αστυνομίας υπό κατοχή.

- Οργανωθεί η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας (φαγητό, φάρμακα κλπ) στον ιρακινό λαό μέσα και έξω από το Ιράκ (διοργάνωση αποστολών αλληλεγγύης).

B- Διοργάνωση μιας ετήσιας διαδήλωσης το Μάρτιο εναντίον της αμερικανικής κατοχής του Ιράκ.

2- Παλαιστίνη

- Ανανέωση των και διασύνδεση μεταξύ των κινημάτων ενάντια στο τείχος και το ρατσιστικό διαχωρισμό.

- Διοργάνωση εκστρατειών ενημέρωσης για το σπάσιμο της πολιορκίας που επιβάλλεται στο λαό και στην αντίσταση στην Παλαιστίνη.

- Διοργάνωση διαδηλώσεων σε όλο τον κόσμο ενάντια στις επισκέψεις σιωνιστών αξιωματούχων (Μπους, Τσένι).

- Ενδυνάμωση και διασύνδεση των κινημάτων μποϊκοτάζ στις αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Ιορδανία, Μαρόκο, Κόλπος).

- Οργάνωση αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας στον παλαιστινιακό λαό.

- Δημιουργία ιστοσελίδας για το Μποϊκοτάζ της Σιωνιστικής Οντότητας, στην αραβική και την αγγλική γλώσσα για να γνωριστούν και να συνδεθούν οι κοινότητες και οργανισμοί που εργάζονται παγκοσμίως για το μποϊκοτάζ.

- Οργάνωση μιας διεθνούς καμπάνιας για το μποϊκοτάζ του Ισραήλ και διοργάνωση μιας ετήσιας διαδήλωσης το Σεπτέμβριο υπέρ των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού.

3- Λίβανος

- Θεώρηση των δυνάμεων του ΟΗΕ στον Λίβανο ως κατοχικές δυνάμεις και υποστήριξη των λαϊκών κινημάτων στις εμπλεκόμενες χώρες για την απόσυρση αυτών των δυνάμεων.

- Έκθεση και απομόνωση των λιβανικών δυνάμεων-συμμάχων των ΗΠΑ και του Ισραήλ και του ρόλου των αραβικών καθεστώτων στην υποστήριξη αυτών.

- Κοινή προετοιμασία για την ενδυνάμωση των πιο διευρυμένων λαϊκών κινημάτων σε περίπτωση νέας σιωνιστικής επίθεσης στον Λίβανο με σκοπό την εξάλειψη της αντίστασης.

- Υποστήριξη της λιβανικής αντίστασης ενάντια στο αμερικανό-σιωνιστικό σχέδιο.

- Διοργάνωση ετήσιας παγκόσμιας διαδήλωσης τον Ιούλιο ενάντια στην επιθετικότητα εις βάρος του Λιβάνου.

II. Αντιμέτωποι με τις απειλές πολέμου λόγω της πυρηνικής ενέργειας

(Ιράν – Κορέα)

- Ενοποίηση θέσεων και προσπαθειών ενάντια στην αμερικανική επίθεση στο Ιράν και οργάνωση εκστρατειών ενάντια στη συνεχή κλιμάκωση και πολιορκία που επιβάλλεται στο Ιράν. Σε περίπτωση αμερικανικού πολέμου εναντίον του Ιράν, διοργάνωση διεθνούς διαδήλωσης εναντίον της επίθεσης.

- Πυρηνικός αφοπλισμός του Ισραήλ.

- Υποστήριξη του δικαιώματος των λαών να διαθέτουν πυρηνική τεχνολογία για ειρηνικούς σκοπούς.

- Έκθεση των διπλών κριτηρίων στην αντιμετώπιση του πυρηνικού ζητήματος (Ισραήλ έναντι Ιράν και Κορέας).

III. Οικοδόμηση γεφυρών ανάμεσα στην Αριστερά και τα Ισλαμικά κινήματα ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και την Παγκοσμιοποίηση

- Διεύρυνση και βάθεμα της συνεργασίας ανάμεσα στα Ισλαμικά κινήματα αντίστασης και τους αγώνες της Αριστεράς στην Αραβική περιοχή και διεθνώς (Μελέτη των διαφορετικών εμπειριών στον Λίβανο, την Αίγυπτο, την Ευρώπη κλπ).

- Πολιτική καταγγελία όλων των μορφών ρατσιστικού διαχωρισμού εις βάρος των Αραβικών και Μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Δύση και σύνδεση αυτών των διακρίσεων με την ιμπεριαλιστική πολιτική.

- Διασύνδεση του αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία και το ρατσισμό με τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και το νεοφιλελευθερισμό. Αμφισβήτηση του ιδεολογήματος της σύγκρουσης των πολιτισμών ή θρησκειών κλπ.

- Διασύνδεση των ανατελλόντων κινημάτων της αριστεράς στη Λατινική Αμερική με τα αντιπολεμικά κινήματα και τα αντιστασιακά κινήματα και τις πατριωτικές δυνάμεις στην αραβική περιοχή.

- Κάλεσμα για τη διοργάνωση συνόδου που θα ενώνει τις δυνάμεις της Αραβικής Αριστεράς και των κινημάτων της Ισλαμικής Αντίστασης στην αραβική περιοχή για το συντονισμό των προσπαθειών των εθνικών και δημοκρατικών αγώνων τους.

IV. Ανησυχητικοί διαχωρισμοί μέσα στα αντιστασιακά κινήματα

- Συντονισμός των προσπαθειών ενάντια στην εκτροπή της Ιρακινής αντίστασης προς ένα σεχταριστικό εμφύλιο πόλεμο και αποκάλυψη των προσπαθειών της αμερικανικής κατοχής και των αραβικών καθεστώτων να θρέψουν τις σεχταριστικές συγκρούσεις.

- Υποστήριξη της εθνικής ενότητας στον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράκ χωρίς συμβιβασμούς στην αναγκαία βάση της αντίστασης. (Απόρριψη της χρήσης του συνθήματος μιας εθνικής ενότητας για τη διευκόλυνση της αμερικανό-σιωνιστικής πολιτικής).

- Απόρριψη της χρήσης της εθνικής ενότητας προς όφελος της αμερικανό-σιωνιστικής πολιτικής.

- Υποστήριξη και δυνάμωμα της ενότητας της αντίστασης (η Σουνιτική Χαμάς και η Σιιτική Χεζμπολάχ εναντίον ενός ενιαίου ιμπεριαλιστικού σχεδίου) και διοργάνωση δραστηριοτήτων παγκοσμίως για την ενδυνάμωση αυτής της ενότητας και έκκληση για μια κοινή σύνοδο για την αντιμετώπιση των σεκταριστικών διαφορών.

V. Οικοδομώντας μια διεθνή συμμαχία της αντίστασης

- Ανάπτυξη στρατηγικών συνεχούς συντονισμού ανάμεσα στα αντιπολεμικά και τα κινήματα αντίστασης στον Αραβικό κόσμο και τη Λατινική Αμερική.

- Δημιουργία ενός δικτύου για ανταλλαγή εμπειριών και ενημέρωση και συντονσιμό δραστηριοτήτων.

- Συμφωνία σε διεθνείς ημέρες διαμαρτυρίας μέσα στις γραμμές της 15^ης Φεβρουαρίου 2003.

VI. Υποστηρίζοντας τους Δημοκρατικούς Αγώνες των Αραβικών Λαών

- Υποστήριξη του αγώνα ενάντια στους νόμους περιορισμού της ελευθερίας υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, αποκάλυψη του ρατσιστικού και δεσποτικού χαρακτήρα τους και διασύνδεση του δεσποτισμού των διεθνών καθεστώτων με τον αγώνα για δημοκρατία στον αραβικό κόσμο (Γκουαντάναμο, Αμπού Γκράιμπ, Αιγυπτιακές και Σαουδαραβικές φυλακές και μυστικά μέρη κράτησης στην Ευρώπη).

- Διασύνδεση των ανατελλόντων κοινωνικών κινημάτων (εργάτες και επαγγελματίες) στον αραβικό κόσμο και των συναδέλφων τους στα διάφορα μέρη του κόσμου και δημιουργία μηχανισμών αλληλεγγύης και κοινών αγώνων.

- Αποκάλυψη των δικτατορικών αραβικών καθεστώτων και διοργάνωση καθιστικών διαμαρτυριών ενάντια στις επισκέψεις συμβόλων των δεσποτικών καθεστώτων.

- Ενδυνάμωση της διεθνούς αλληλεγγύης με τα δημοκρατικά κινήματα ενάντια στη δικτατορία στον αραβικό κόσμο (Διοργάνωση διαδηλώσεων ενάντια στα στρατιωτικά δικαστήρια, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια) και αποκάλυψη των καταπιεστικών καθεστώτων και της αμερικανικής και ευρωπαϊκής συνέργειας και διοργάνωση μια διεθνούς καμπάνιας ενάντια στην προσαγωγή πολιτών σε στρατιωτικά δικαστήρια στην Αίγυπτο.

Η οργανωτική επιτροπή της Συνόδου του Καΐρου καλεί όλες τις ομάδες, δημόσια πρόσωπα, λαϊκές επιτροπές και οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών που αγωνίζονται ενάντια στον Ιμπεριαλισμό, το Σιωνισμό, τον Πόλεμο και την παγκοσμιοποίηση στην Αίγυπτο, τον Αραβικό κόσμο και παγκοσμίως στο κοινωνικό φόρουμ στο Κάιρο που θα πραγματοποιηθεί στις 27-30 Μαρτίου 2008.

Η Αιγυπτιακή οργανωτική επιτροπή θα σχηματίσει μια Αιγυπτιακή και μια διεθνή συντονιστική επιτροπή για την προετοιμασία του.

Τρίτη απόπειρα δολοφονίας ηγέτη της PGFTU

Πηγές: International Trade Union Confederation

http://www.ituc-csi.org/spip.php?article1025

Γενική Συνομοσπονδία Συνδικάτων Παλαιστίνης

http://www.pgftu.org

Ο Rasem Al Bayari, Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Γενικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων της Παλαιστίνης (PGFTU) έπεσε για τρίτη φορά φέτος θύμα απόπειρας δολοφονίας. Την Παρασκευή 6 Απριλίου ο κος Al Bayari οδηγούσε το αυτοκίνητό του με τα μέλη της οικογένειάς του συνεπιβάτες στη Γάζα όταν δέχθηκε επίθεση ομάδας μασκοφόρων που άνοιξαν πυρ εναντίον του. Ευτυχώς η οικογένειά του διέφυγε του κινδύνου χωρίς τραυματισμούς, ο ίδιος ωστόσο χτυπήθηκε ξυστά στο λαιμό από σφαίρα.

Σε επιστολή που στάλθηκε στις αρχές η Διεθνής Συνομοσπονδία Συνδικάτων διαμαρτύρεται έντονα για αυτή την απόπειρα εναντίον της ζωής του Al

Bayari και ανακαλεί ότι είχε ήδη γράψει επιστολή διαμαρτυρίας για μια ρουκέτα που εξαπολύθηκε εναντίον του σπιτιού του στις 29 Ιανουαρίου 2007 και μια βομβιστική επίθεση, επίσης στο σπίτι του, μόλις 24 ώρες αργότερα. Για να προστατεύσει την οικογένειά του και για τη δική του ασφάλεια, ο συνδικαλιστής ηγέτης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γάζα για σύντομη περίοδο μετά τις επιθέσεις του Ιανουαρίου.

«Η ευθύνη για την ασφάλεια των συνδικαλιστών βαραίνει τις Παλαιστινιακές Αρχές» δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων Guy Ryder, «τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των συνδικαλιστών πρέπει να γίνονται σεβαστά. Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση έχει αποτύχει να διασφαλίσει το σεβασμό αυτών των δικαιωμάτων όπως γίνεται φανερό από τις επανειλημμένες επιθέσεις στην PGFTU και τους ηγέτες της. Είναι αναγκαίο η Αρχή να λάβει δραστικά μέτρα και να διασφαλίσει ότι δεν θα επαναληφθούν τέτοιες επιθέσεις».

Ιδρυθείσα την 1 Νοεμβρίου 2006 η Διεθνής Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ITUC) εκπροσωπεί 168 εκατομμύρια εργαζόμενους σε 153 χώρες και περιοχές.

Ανταλλαγή κρατουμένων

Πηγή: Associated Press

Το Ισραήλ παρέλαβε, μέσω των αιγυπτίων διαμεσολαβητών, και μελετά μία λίστα εκατοντάδων παλαιστινίων κρατουμένων των οποίων την απελευθέρωση ζητούν οι ένοπλοι ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του ισραηλινού στρατιώτη Gilad Shalit που πιάστηκε αιχμάλωτος στις 25 Ιουνίου 2006.

Οι αναφορές σχετικά με τα αιτήματα της λίστας είναι αντιφατικές. Παλαιστίνιος αξιωματούχος κάνει λόγο για 350 ονόματα, ενώ τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν μία λίστα με 500 έως και 1.000 ονόματα.

Φημολογείται ότι στη λίστα περιλαμβάνεται και το όνομα του Marwan Barghouti που εκτίει ποινή πέντε φορές ισόβια για την, σύμφωνα με την απόφαση, εμπλοκή του σε επιθέσεις όπου σκοτώθηκαν τέσσερις ισραηλινοί κι ένας έλληνας μοναχός. Επίσης κατά την Maariv daily στη λίστα περιλαμβάνεται και ο Ahmed Saadat, ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP).

Ο Ολμέρτ έχει πει ότι η απελευθέρωση του Barghouti δεν προβλέπεται, αλλά δύο συνεργάτες του πρωθυπουργού δήλωσαν πρόσφατα ότι θα έπρεπε να απελευθερωθεί για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη επιρροή της Χαμάς. Θεωρείται διάδοχος του Αμπάς.

Η υπηρεσία ασφαλείας Shin Bet του Ισραήλ μελετά τη λίστα και θα παραδώσει το πόρισμά της στον πρωθυπουργό τις επόμενες μέρες.

Συνολικά περίπου 9.300 Παλαιστίνιοι κρατούνται στις φυλακές του Ισραήλ, αριθμός από τους υψηλότερους στα 40 χρόνια της ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής.

Ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς προέβλεψε ότι ο Shalit θα απελευθερωθεί σύντομα, ενώ ο πρωθυπουργός Ισμαήλ Χανίγιε δήλωσε ότι θα ήθελε να δει το ζήτημα να επιλύεται σύντομα, αν και δεν έχει κανένα έλεγχο πάνω σ’ αυτούς που τον συνέλαβαν.

Alan Johnston

Την Κυριακή του Πάσχα ο πρεσβύτερος της Αγγλικανικής Εκκλησίας John Sentamu ζήτησε την απελευθέρωση του δημοσιογράφου του BBC, Alan Johnston, που απήχθη στη Γάζα στις 12 Μαρτίου. «Στο όνομα του Θεού παρακαλώ ελευθερώστε τον Alan Johnston. Δεν είναι εχθρός σας. Είναι σύμβολο που διασφαλίζει ότι δεν παραβιάζεται η ελευθερία του τύπου – ένα ζήτημα πολύ γνωστό στους παλαιστίνιους δημοσιογράφους που έρχονται αντιμέτωποι με καθημερινές επιθέσεις, παρεμποδίσεις και συλλήψεις».

Οι παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν διοργανώσει πολλές διαδηλώσεις τις τελευταίες μέρες εναντίον της απαγωγής του Johnston και ως ένδειξη διαμαρτυρίας έχουν μποϊκοτάρει παλαιστινιακές κυβερνητικές εκδηλώσεις.

Οι απαγωγείς του βρετανού δημοσιογράφου δεν έχουν ανακοινώσει την ταυτότητά τους, ούτε έχουν γνωστοποιήσει δημόσια τους όρους της απελευθέρωσής του. Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι δηλώνουν ότι προσπαθούν να διαπραγματευτούν την απελευθέρωσή του, αλλά διστάζουν να εξαπολύσουν μια αποστολή διάσωσης από φόβο ότι μπορεί να τραυματιστεί το θύμα της απαγωγής.

Από τις δεκάδες απαγωγές αλλοδαπών στη Γάζα, αυτή του Johnston είναι η πιο μακροχρόνια μέχρι στιγμής.

Μεγάλο Σάββατο: Αεροπορική επίθεση στη Γάζα, συμπλοκές στη Τζενίν

Πηγή: Associated Press

Στη Λωρίδα της Γάζας ελικόπτερο του ισραηλινού στρατού σκότωσε παλαιστίνιο ένοπλο και τραυμάτισε άλλους δύο. Στη Δυτική Όχθη κοντά στη Τζενίν σε σύγκρουση του ισραηλινού στρατού με ένοπλους Παλαιστινίους τραυματίστηκε ο Zakariye Zubeydi.

Γάζα

Η επίθεση του στρατού έγινε κοντά στον προσφυγικό καταυλισμό Τζεμπαλίγια στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού οι ένοπλοι που δέχτηκαν τα πυρά προσπαθούσαν να τοποθετήσουν βόμβα σε σημείο όπου είχαν ξανατοποθετηθεί εκρηκτικά δύο μέρες νωρίτερα.

Σε κοινή ανακοίνωση με την Ισλαμική Τζιχάντ το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP), ανακοίνωσε ότι οι ένοπλοι εκτελούσαν «ιερή αποστολή» όταν χτυπήθηκαν από την ισραηλινή δύναμη και ότι ο 22χρονος νεκρός Παλαιστίνιος ανατινάχθηκε σε μια προσπάθεια να προκαλέσει απώλειες στις ισραηλινές μονάδες. Παλαιστίνιοι γιατροί δήλωσαν ότι η φύση των τραυμάτων του θύματος καταδεικνύουν ότι η αεροπορική επίθεση ήταν η αιτία του θανάτου.

Το Ισραήλ αποσύρθηκε από τη Λωρίδα της Γάζας το Σεπτέμβριο του 2005. Το Νοέμβριο του 2006 εξαγγέλθηκε εκεχειρία ανάμεσα στο Ισραήλ και τους ενόπλους της Γάζας. Σύμφωνα με το στρατό έκτοτε έχουν εκτοξευθεί περίπου 200 ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ κι έχουν τοποθετηθεί περισσότερες από 40 βόμβες κατά μήκος των συνόρων του με τη Γάζα. Την Τετάρτη ένας ακόμη ένοπλος άφησε την τελευταία του πνοή σε ανταλλαγή πυρών με τις ισραηλινές δυνάμεις.

Ο ισραηλινός στρατός κάνει προετοιμασίες για εισβολή ευρείας κλίμακας. Ο πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής την εξουσιοδότηση μιας τέτοιας επιχείρησης, αλλά ο υπουργός Άμυνας, Αμίρ Περέτζ, έχει δώσει πράσινο φως για περιορισμένες επιχειρήσεις κατά μήκος των συνόρων.

Τζενίν

Η Ταξιαρχία των Μαρτύρων του Αλ Ακσά, ένοπλη ομάδα συνδεόμενη με τη Φατάχ, ανακοίνωσε το Σάββατο ότι ο Zakariye Zubeydi πυροβολήθηκε στον ώμο κατά τη διάρκεια συμπλοκής με τις ισραηλινές δυνάμεις στην πόλη Τζενίν και νοσηλεύεται σε ιδιωτική κατοικία. Ο Zubeydi, δεινός γνώστης της εβραϊκής γλώσσας, είναι περισσότερο γνωστός για τη φιλία του με την ισραηλινή Tali Fahima η οποία φυλακίστηκε για περισσότερα από δύο χρόνια με την κατηγορία ότι του γνωστοποίησε απόρρητες πληροφορίες.

Εικόνες από τα Κατεχόμενα

Παλαιστίνιος πωλητής φρέσκων αμυγδάλων στο κιόσκι δίπλα στο τσεκπόιντ της Καλάντια ανάμεσα στη Ραμάλα και την Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ επέβαλε ολοκληρωτικό αποκλεισμό στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα για το εβραϊκό Πάσχα. Δευτέρα 2 Απριλίου 2007 (AP Photo/Kevin Frayer)

Ισραηλινοί στρατιώτες παρακολουθούν Παλαιστίνιους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας εναντίον των τσεκπόιντ του ισραηλινού στρατού, στο Beit Furik κοντά στη Νάμπλους της Δυτικής Όχθης. Δευτέρα 2 Απριλίου 2007 (AP Photo/Nasser Ishtayeh)

Ψήφισμα της Συνόδου για τον Πόλεμο τον Ιμπεριαλισμό και την Αντίσταση: Δυτική Ασία, Νέο Δελχί, 12-14 Μαρτίου

Πηγή: Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου

http://www.lcparty.org/070320-3.htm

Η Δυτική Ασία μετατρέπεται τώρα στο παγκόσμιο σημείο ανάφλεξης, με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να προσπαθεί να αναδιαρθρώσει την περιοχή σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Το Ισραήλ, ο στενότερος σύμμαχός του στην περιοχή, προσπαθεί επίσης να καταστρέψει το παλαιστινιακό έθνος, καθώς και να εκριζώσει όλες τις αντιστάσεις στις δικές του πολιτικές απαρτχάιντ μέσα στο Ισραήλ καθώς και στα Παλαιστινιακά Εδάφη που έχει καταλάβει. Το πιασάρικο σλόγκαν του «Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία», μετά την 11/9 παρέχει κάλυψη στα επιθετικά σχέδια του αμερικανό-ισραηλινού άξονα. Οι στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν εμφανίζονται τώρα στον ορίζοντα και το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χρησιμοποιείται γι’ αυτό το σκοπό. Είναι η αντίσταση του λαού στο Ιράκ, του Παλαιστινιακού λαού, καθώς και η ηρωική αντίσταση των λιβανέζικων εθνικών δυνάμεων ενάντια στην ισραηλινή εισβολή που φράζουν σήμερα το δρόμο των αμερικανικών και ισραηλινών σχεδίων στην περιοχή. Αυτή η σύνοδος εκφράζει την αλληλεγγύη της στους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την ίδια τους την ύπαρξη ενάντια σε ανυπέρβλητες δυσκολίες και καλεί διάφορα τμήματα να ενωθούν για να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος μιας πολύ πιο ευρείας αντίστασης εναντίον του αμερικανό-ισραηλινού άξονα και του ιμπεριαλισμού.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση της Ινδίας δεν απέτυχε μόνο να υποστηρίξει τον αγώνα των λαών στη Δυτική Ασία αλλά και συνέπραξε στην αμερικανική πολιτική στην περιοχή, όπως έδειξε η ψήφος στην IAEA για το Ιράν. Η συνεχιζόμενη στρατιωτική σχέση της με το Ισραήλ, η Ινδία έχει γίνει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων από το Ισραήλ, δεν συνάδει με τις δηλώσεις της για υποστήριξη του παλαιστινιακού αγώνα. Η Ινδία πρέπει να αντιταχθεί στη συνεχιζόμενη κατοχή του Ιράκ και την ισραηλινή κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών καθώς και των Συριακών και Λιβανικών Εδαφών. Η Ινδία πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη τη διπλωματική ισχύ της και το διεθνές της κύρος για να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία για μια σοβαρή ειρηνευτική διαδικασία στη Δυτική Ασία. Αυτή η Σύνοδος καλεί την κυβέρνηση UPA να τηρήσει την υπόσχεση του Μίνιμουμ Κοινού Προγράμματος ότι θα ακολουθήσει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Θα πρέπει επίσης να λάβει υπόψη της το γεγονός ότι η δίκαιη ειρήνη στη Δυτική Ασία είναι επίσης προς το συμφέρον του ινδικού λαού και ότι η κλιμάκωση του πολέμου εκεί θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την ενεργειακή ασφάλεια της Δυτικής Ασίας.

Αυτή η Σύνοδος καταδικάζει καθολικά την κατοχή των Παλαιστινιακών και Αραβικών εδαφών από το Ισραήλ, που διαρκεί δεκαετίες κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και πολυάριθμων ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό της κατοχής όλων των Παλαιστινιακών και Αραβικών εδαφών που κατελήφθησαν από το Ισραήλ. Βεβαιώνουμε καθολικά το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού να ασκεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εγκαθίδρυσης, σε όλα τα εδάφη που έχει καταλάβει το Ισραήλ, ενός δικούς του ανεξάρτητου κράτους με όποιο τρόπο του φαίνεται κατάλληλος. Η δομή του απαρτχάιντ που έχει δημιουργήσει το Ισραήλ πρέπει να διαλυθεί και πρέπει να δώσει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων. Επίσης επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα νόμιμα μέσα και να υποστηρίζουν την Intifada, καθώς και να εκλέγουν μια Παλαιστινιακή Αρχή της επιλογής τους. Καλούμε τον Παλαιστινιακό λαό να μορφώσει την ευρύτερη δυνατή ενότητα στον αγώνα του για μια δίκαιη Παλαιστίνη.

Αυτή η Σύνοδος χαιρετίζει τη γνωμοδοτική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης για το Τείχος του Απαρτχάιντ και καλεί για άμεσα μέτρα από την πλευρά της διεθνούς κοινότητας για την κατεδάφιση του παράνομου Τείχους. Το Τείχος που χτίστηκε από το Ισραήλ κατά μήκος της Δυτικής Όχθης έχει αποκόψει τον παλαιστινιακό λαό μεταξύ του, χωρίζοντας τα παλαιστινιακά εδάφη σ’ έναν αριθμό από μπαντουστάν, με εκτενείς ισραηλινούς εποικισμούς σε εδάφη που κατασχέθηκαν από τον παλαιστινιακό λαό. Η λεγόμενη ισραηλινή «αποχώρηση» είναι στην πραγματικότητα αναδιοργάνωση της Κατοχής. Μετέτρεψε τη Γάζα σε μια αχανή φυλακή με τον εκεί παλαιστινιακό λαό υπό συνεχείς δολοφονικές επιθέσεις και ένα μόνιμο καθεστώς πολιορκίας. Οι πρόσφατες εξαγγελίες του Ισραήλ ότι θα αποσυρθεί από ορισμένα μικρά τμήματα της Δυτικής Όχθης δεν αποτελούν παρά ένα σχέδιο προσάρτησης τμήματος των παλαιστινιακών εδαφών και μετατροπής των υπολοίπων σε οικονομικά και κοινωνικά αβίωτα μπαντουστάν. Αυτό αποτελεί μέρος μιας πολιτικής προσάρτησης των κατεχόμενων εδαφών στο Ισραήλ και θα διαιωνίσει την Κατοχή, περιορίζοντας τις πιθανότητες για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη.

Αυτή η Σύνοδος καταδικάζει την επίθεση και την κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της κατά την οποία περισσότεροι από μισό εκατομμύριο Ιρακινοί έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους, εκατομμύρια έχουν καταστεί άτομα με ειδικές ανάγκες, πάνω από 2 εκατομμύρια έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα, ισάριθμοι είναι εσωτερικοί πρόσφυγες και το επίπεδο υγείας έχει πέσει σ’ ένα επίπεδο που πάνω από το 75% των παιδιών, που υπολογίζονται σε περισσότερα από 4 εκατομμύρια, υποσιτίζεται και υποφέρει από διάφορες μορφές επιδημιών και ασθενειών. Οι φυσικές υποδομές του Ιράκ έχουν καταστραφεί, σχολεία, πανεπιστήμια και νοσοκομεία έχουν κατεδαφιστεί και πάνω από το 50% του λαού είναι πλέον άνεργοι. Πολλές πόλεις έχουν γίνει συντρίμμια και οι εναπομείναντες κάτοικοί τους ζουν τώρα σε ένα απολύτως αστυνομοκρατούμενο κράτος. Εντωμεταξύ η Αμερική ιδιωτικοποιεί τα περιουσιακά στοιχεία του Ιράκ και χρησιμοποιεί την πώληση του ιρακινού πετρελαίου για να πληρώσει για την κατοχή του, παραβιάζοντας κατάφωρα το διεθνές δίκαιο. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια της βάρβαρης κατοχής του Ιράκ από τις αμερικανικές δυνάμεις και τους συμμάχους της αντιμετωπίζουν τώρα την κλιμακούμενη αντίσταση του ιρακινού λαού. Αυτή η Σύνοδος τιμά την ανυπολόγιστη θυσία του ιρακινού λαού για την υπεράσπιση της πατρίδας και της ανεξαρτησίας του. Είναι τώρα ξεκάθαρο ότι μια προσπάθεια επιβολής στο Ιράκ ενός κράτους υπηρέτη υποταγμένου στις ΗΠΑ απέτυχε, καταφέροντας ισχυρό πλήγμα στα αμερικανικά σχέδια για μια αμερικανική αυτοκρατορία και έναν μονοπολικό κόσμο. Οι αμερικανοί κατακτητές διέσπασαν εικονικά το Ιράκ σε τρεις κοινωνικές περιοχές –τη Σιτική, τη Σουνιτική και την Κουρδική- με επιχορηγούμενες κοινωνικές δολοφονίες και προσπαθούν να πυροδοτήσουν έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, ακόμη και με πιθανή εδαφική διάσπαση του Ιράκ.

Η Σύνοδος επίσης καταδίκασε τη χρήση του Απεμπλουτισμένου Ουρανίου στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν που θα δηλητηριάσει μόνιμα τη γη και το νερό εκεί και θα ζημιώσει όχι μόνο όσους ζουν τώρα εκεί αλλά και τις μελλοντικές γενιές. Η Σύνοδος επίσης καλεί τον άμεσο τερματισμό της ισραηλινής κατοχής στα Υψίπεδα του Γκολάν και τα Αγροκτήματα Σεμπά και την επιστροφή τους στη Συρία και στον Λίβανο. Ζητάει επίσης την απόσυρση των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων από το Αφγανιστάν.

Παλαιστίνη

Αυτή η Σύνοδος

- ζητάει τον τερματισμό της παράνομης ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και όλων των άλλων κατεχόμενων εδαφών

- καταδικάζει το ρατσιστικό και αποικιακό χαρακτήρα του Σιωνισμού, της ιδεολογίας του Κράτους του Ισραήλ

- απαιτεί τον άμεσο τερματισμό της πολιτικής των στοχευμένων δολοφονιών των παλαιστινίων ηγετών από το Ισραήλ

- ζητάει την εκπλήρωση του δικαιώματος της Επιστροφής όλων των Παλαιστινίων. Μέχρι τότε στους παλαιστίνιους πρόσφυγες στη Διασπορά και στους εσωτερικά εκτοπισμένους Παλαιστινίους πρέπει να αποδοθούν πλήρη οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα

- ζητάει την άρση όλων των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στην Παλαιστινιακή Αρχή και το δικαίωμα των Παλαιστινίων να εκλέγουν δημοκρατικά μια Παλαιστινιακή Αρχή της επιλογής τους

- καλεί σε μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις εις βάρος του Ισραήλ καθώς εξακολουθεί την κατοχή της Παλαιστίνης και των Αραβικών εδαφών

- απαιτεί την κατεδάφιση του τείχους του Απαρτχάιντ και όλων των εποικισμών

- απαιτεί την απελευθέρωση όλων των παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων

- επιβεβαιώνει το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα νόμιμα μέσα

- απαιτεί η κυβέρνηση της Ινδίας να διακόψει άμεσα τους στρατιωτικούς και αμυντικούς της δεσμούς με το Ισραήλ

Λίβανος

Αυτή η Σύνοδος

-καταδικάζει τη συνεχιζόμενη ισραηλινή επιθετικότητα στον Λίβανο

- υποστηρίζει το δικαίωμα του λιβανικού λαού να αντιστέκεται ενάντια σ’ αυτή την επιθετικότητα

- καλεί για μια εσωτερική λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων για τα εσωτερικά προβλήματα του Λιβάνου χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση

- απαιτεί την αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν από το Ισραήλ και τους βομβαρδισμούς του στον Λίβανο

Ιράκ

Αυτή η Σύνοδος ζητάει

-την άμεση και άνευ όρων απόσυρση των αμερικανικών και «συμμαχικών» δυνάμεων από το Ιράκ και όλων των επιχειρήσεων και εργολάβων που αποτελούν τμήμα των παράνομων δυνάμεων κατοχής

- η ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της να καταστούν υπόλογες για την παράνομη εισβολή και κατοχή του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένων των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των προσπαθειών αλλαγής της ιρακινής οικονομίας

- την άμεση κατάργηση των «διαταγών Bremer 100» για την ιδιωτικοποίηση των ιρακινών πόρων από τις κατοχικές δυνάμεις ή την παράδοση των πόρων στον ξένο έλεγχο

- οι λαοί να υποστηρίξουν το νόμιμο δικαίωμα του λαού του Ιράκ να αντιστέκεται στην παράνομη κατοχή του Ιράκ με όλα τα νόμιμα μέσα

- την απελευθέρωση όλων των ιρακινών πολιτικών κρατουμένων

-η κυβέρνηση της Ινδίας να μην έχει καμία σχέση με το καθεστώς-μαριονέτα του Ιράκ

Ιράν

Αυτή η Σύνοδος

- επιβεβαιώνει το δικαίωμα του Ιράν στην ειρηνική χρήση πυρηνικής ενέργειας

- ζητάει την άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στο Ιράν – πιστεύει ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί το πυρηνικό ζήτημα είναι μέσω διαπραγματεύσεων και διαλόγου

- αντιτίθεται σε οποιαδήποτε στρατιωτική επίθεση στο Ιράν και απαιτεί την αποκλιμάκωση της αμερικανικής έντασης στην περιοχή

- ζητάει η κυβέρνηση της Ινδίας να παίξει θετικό ρόλο στην προώθηση ενός τέτοιου διαλόγου και να μην υποκύψει στην αμερικανική πίεση να εγκαταλείψει την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική της Ινδίας

- ζητάει από την κυβέρνηση της Ινδίας να χτίσει τον Ιρανό-Πακιστανό-Ινδικό Αγωγό Φυσικού Αερίου

Συγκεντρωμένοι στο Δελχί σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, δεσμευόμαστε στον αγώνα ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης και εναντιωνόμαστε σε μια πιθανή στρατιωτική επίθεση ενάντια στο Ιράν. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της Δυτικής Ασίας που μάχονται για τα δημοκρατικά και κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και αστικοδημοκρατικά δικαιώματα και που υποφέρουν από την κατοχή και την καταπίεση.

Καλούμε τη διεθνή κοινότητα να στήσει ένα Δικαστήριο για Εγκλήματα Πολέμου στο Ιράκ, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο. Οι άνθρωποι που διέπραξαν και εξακολουθούν να διαπράττουν τέτοιες ακρότητες εις βάρος των λαών της Παλαιστίνης, του Ιράκ και του Λιβάνου πρέπει να λογοδοτήσουν και να προσαχθούν στη δικαιοσύνη. Η 9^η Ιουνίου φέτος σηματοδοτεί τη 40ή επέτειο της κατοχής της Δυτικής Όχθης. Αυτή η Σύνοδος καλεί το λαό της Ινδίας να συμμετέχει στις παγκόσμιες δράσεις που σχεδιάζονται γι’ αυτή τη μέρα και να οικοδομήσουν μια καμπάνια για το χαρακτήρα του απαρτχάιντ του κράτους του Ισραήλ και να διασφαλίσουν τη διακοπή των στρατιωτικών και αμυντικών δεσμών της Ινδίας με το Ισραήλ. Επίσης καλεί τον Ινδικό λαό να συμμετέχει στις παγκόσμιες διαμαρτυρίες της 12^ης Ιουλίου, την επέτειο της επίθεσης του Ισραήλ στον Λίβανο.

Η Αραβική Σύνοδος και το Καρότο του Παλαιστινιακού Κράτους

Του: Elias Akleh*

* Ο Δρ. Elias Akleh είναι Άραβας συγγραφέας παλαιστινιακής καταγωγής, γεννήθηκε στην πόλη Beit Jala και ζει στις ΗΠΑ.

Πηγή: Arabic Media Internet Network

http://www.amin.org/

Την Τετάρτη 28 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε η 19^η Αραβική Σύνοδος στο Ριάντ, στη Σαουδική Αραβία. Τέτοιες σύνοδοι υπήρξαν πηγή άγχους για τον αραβικό πληθυσμό, αφού συνήθισαν να βλέπουν να βγαίνει από αυτές μια άκαρπη πατριωτική ρητορική που αντανακλά το στάτους κβο της αραβικής πολιτικής κατάστασης, περισσότερες πολιτικές παραχωρήσεις στο Ισραήλ και μεγαλύτερη συνέργεια στην ηγεμονική αμερικανική πολιτική για μια «Ευρύτερη Μέση Ανατολή» (Ευρύτερο Ισραήλ). Αυτή η σύνοδος αποδείχθηκε ότι δεν διέφερε από τις προηγούμενες.

Οι άραβες ηγέτες υποτίθεται ότι θα ασχολούνταν με την πολιτική κρίση στον Αραβικό Κόσμο όπως η κατοχή στο Ιράκ, ο πολιτικός διχασμός στον Λίβανο και το Παλαιστινιακό πρόβλημα. Ωστόσο, ως συνήθως, απέτυχαν να εξάγουν σχέδια δράσης για την επούλωση οποιουδήποτε απ’ αυτά τα προβλήματα.

Αναφορικά με την κατοχή του Ιράκ, ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας αναγνώρισε στην εναρκτήρια ομιλία του το γεγονός ότι υπάρχει παράνομη ξένη κατοχή στο Ιράκ, και την ύπαρξη ενός «άσχημου, σεχταριστικού απειλητικού εμφυλίου πολέμου». Η αναγνώριση από τον ίδιο αυτού του πολύ γνωστού δεδομένου σκόπευε να εκτρέψει την όποια λαϊκή κατακραυγή από τους Άραβες ηγέτες προς τις ξένες δυνάμεις. Προσπαθούσε να αρνηθεί το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτής της ξένης κατοχής είχαν ξεκινήσει από τις αραβικές χώρες, κυρίως από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και την Ιορδανία το 1990 και ξανά το 2003, για να δολοφονήσουν Ιρακινούς και να καταστρέψουν το Ιράκ ως ανεξάρτητη χώρα. Σύμφωνα με συντηρητικές μετρήσεις οι δολοφονημένοι Ιρακινοί έφτασαν το ένα εκατομμύριο. Δύο ακόμη εκατομμύρια εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κατέφυγαν σε γειτονικές χώρες. Ο υπόλοιπος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με το σταδιακό αφανισμό λόγω της βίας, της έλλειψης υγιεινού νερού, φαρμάκων, ηλεκτρικού, λόγω του χάους και μιας κατεστραμμένης οικονομίας. Παρ’ όλη αυτή την καταστροφή και τον όλεθρο η αμερικανική μαριονέτα, ο ιρακινός πρόεδρος Τζαλάλ Ταλαμπανί προσπάθησε να ζωγραφίσει μια ροζ εικόνα ενός «απελευθερωμένου» Ιράκ που ξεφορτώθηκε τον τύραννο Σαντάμ Χουσεΐν, εγκαθίδρυσε μια «δημοκρατική» κυβέρνηση και ξαναχτίζει νέες υποδομές. Παρά την «συμπόνια» τους προς τα ιρακινά δεινά, οι Άραβες ηγέτες δεν μπόρεσαν να αρνηθούν ότι εγκατέλειψαν τους Ιρακινούς εξολοκλήρου υποχείρια των ξένων δυνάμεων.

Αναφορικά με τον Λίβανο, οι Άραβες ηγέτες δεν έκαναν τίποτα πέραν του να αναγνωρίσουν το στάτους κβο. Δεν ανέφεραν καν την ισραηλινή επιθετικότητα ενάντια στον Λίβανο το περασμένο καλοκαίρι που οδήγησε στην καταστροφή των αστικών υποδομών, τη σφαγή της Κανά και τη διάδοση των προερχόμενων από την Αμερική βομβών διασποράς. Η πολιτική κρίση ανάμεσα στην από τις ΗΠΑ υποστηριζόμενη κυβέρνηση και την από τη Χεζμπολάχ υποστηριζόμενη αντιπολίτευση, που οδήγησε στην παράλυση της κυβέρνησης, αγνοήθηκε παντελώς. Ο Λίβανος αφέθηκε στις διεθνείς δυνάμεις να ελέγχουν τον Νότιο Λίβανο σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης της Χεζμπολάχ εμποδίζοντας την αποστολή όπλων προς αυτήν.

Ο κύριος στόχος της συνόδου ήταν η αναθέρμανση της πεντάχρονης αραβικής ειρηνευτικής πρωτοβουλίας που προτάθηκε στο Ισραήλ το 2002. Αυτή η ειρηνευτική πρωτοβουλία προσφέρει στο Ισραήλ μια εκτενή ειρήνη με πλήρεις διπλωματικές σχέσεις με όλες τις αραβικές χώρες με τον όρο το Ισραήλ να αποσυρθεί στα σύνορα του 1967, να αποδεχθεί τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους και να συμφωνήσει σε μια «δίκαιη λύση» για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Η πρωτοβουλία απορρίφθηκε αμέσως, το 2002, από τον τότε ισραηλινό πρωθυπουργό «Αριέλ Σαρόν», που οδήγησε τα τανκς του και τα στρατιωτικά του οχήματα μέσα σε όλες τις μεγάλες παλαιστινιακές πόλεις.

Η αντιμετώπιση όλων των αραβικών ειρηνευτικών πρωτοβουλιών με ένταση της κρατικής τρομοκρατίας υπήρξε κλασική ισραηλινή απάντηση. Η αποδοχή οποιασδήποτε μόνιμης ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Άραβες θα έθετε τέλος στις επεκτατικές φιλοδοξίες του Ισραήλ και θα τερμάτιζε το όνειρο για το «Ευρύτερο Ισραήλ». Η προσμονή των αράβων ηγετών για την απόρριψη του Ισραήλ αντανακλούνταν στα σχόλια του πρίγκιπα Σαούντ Αλ-Φαϊζάλ, του υπουργού Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, που δήλωσε ότι η ισραηλινή απόρριψη δεν θα αποτελέσει έκπληξη. «Αυτή ήταν πάντα η προσέγγιση. Όποτε οι Άραβες βγάζουν ψηφίσματα… προσφέροντας ειρήνη, εκείνοι (οι Ισραηλινοί) τα απορρίπτουν κατηγορηματικά» είπε.

Θέλοντας να κρατήσει την κατεχόμενη γη και τις παράνομες αποικίες το Ισραήλ εναντιώνεται στην επιστροφή στα σύνορα του 1967, στην εγκαθίδρυση Παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Αραβική Ανατολική Ιερουσαλήμ και στο δικαίωμα της επιστροφής των παλαιστινίων προσφύγων στα σπίτια τους μέσα στο Ισραήλ.

Αναρωτιέται κανείς γιατί να αναθερμάνουν οι Άραβες ηγέτες την ειρηνευτική πρωτοβουλία από τη στιγμή που ξέρουν πολύ καλά την απάντηση του Ισραήλ σ’ αυτήν. Ορισμένοι το απέδωσαν σε αυτό που θεωρούν αμερικανική αποτυχία στο Ιράκ. Πιστεύουν ότι η αμερικανική διοίκηση χρειάζεται τη βοήθεια των Αράβων για να μπορέσει να αποσυρθεί με τιμή από το Ιράκ. Πιστεύουν ότι οι Αμερικανοί κάνουν μια αλλαγή στην εξωτερική πολιτική λόγω της «ανάληψης» του Κογκρέσου από το Δημοκρατικό Κόμμα. Αν και οι Δημοκρατικοί είχαν ζητήσει την απόσυρση από το Ιράκ, μια πρόταση που ξέρουν πολύ καλά ότι θα ερχόταν αντιμέτωπη με το βέτο του Πρόεδρου Μπους, πρόκειται ουσιαστικά για μια διαφορετική μάσκα της αμερικανικής κεφαλαιοκρατίας που ελέγχει και τα δύο κόμματα. Τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι όσο και οι Δημοκρατικοί υπηρετούν τα συμφέροντα των πετρελαϊκών εταιρειών και του στρατιωτικό-βιομηχανικού πλέγματος. Δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού. Και τα δύο κόμματα έχουν βάλει τα ισραηλινά συμφέροντα πάνω από τα αμερικανικά συμφέροντα.

Ορισμένοι Άραβες ηγέτες είχαν δηλώσει ότι ο Πρόεδρος Μπους έχει επαναβεβαιώσει τη δέσμευσή του στη λύση των δύο κρατών για τον τερματισμό της Άραβο/Ισραηλινής σύγκρουσης και ότι ασκεί μεγαλύτερη πίεση στο Ισραήλ, μέσω της υπουργού Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις, να δεχτεί την ειρηνευτική πρωτοβουλία. Ανέφεραν τα ταξίδια της Ράις στην περιοχή και τις συναντήσεις τόσο με Ισραηλινούς όσο και Άραβες για να τους ενθαρρύνει να αναζωπυρώσουν τη συμφωνία ειρήνης. Οι Άραβες ηγέτες τόνισαν την υποτιθέμενη «αδυναμία» της ισραηλινής κυβέρνησης, μετά την ήττα της από τη Χεζμπολάχ το περασμένο καλοκαίρι, και τη χαμηλή δημοτικότητα του Μπους και την ήττα του κόμματός του από τους Δημοκρατικούς, και νομίζουν ότι και οι δύο είναι τώρα έτοιμοι να δεχτούν και να υποστηρίξουν μια ειρηνευτική πρωτοβουλία. Εκείνοι οι ηγέτες είχαν στηρίξει την ψευδαίσθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα υιοθετούσε την ειρηνευτική πρωτοβουλία, και ότι θα ασκούσε πίεση στο Ισραήλ να την αποδεχτεί. Ευρωπαϊκή πίεση στο Ισραήλ, που πάντα παραβίαζε τους διεθνείς νόμους και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, που πάντα αποτύγχανε να προσφέρει θετικά αποτελέσματα. Οι Άραβες θα έπρεπε να έχουν ακούσει την ομιλία της δημοκρατικής Νάνσι Πελόζι, Εκπροσώπου των Αμερικανικού Οίκου Αντιπροσώπων, στην ισραηλινή κνεσέτ το προηγούμενο σαββατοκύριακο που διαβεβαίωνε, για μια ακόμη φορά, την άνευ όρων αμερικανική υποστήριξη στο Ισραήλ. Με τέτοια υποστήριξη τι είδους πίεση θα έκανε τους Ισραηλινούς να αποδεχθούν μια συμφωνία που απέρριψαν σθεναρά στο παρελθόν;

Πολλοί Άραβες ηγέτες προσπαθούν να δείξουν στους ήδη ξεσηκωμένους πληθυσμούς τους ότι προσπαθούν να ενωθούν υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας για να λάβουν τις δικές τους πολιτικές αποφάσεις και να σταματήσουν την όποια ξένη επέμβαση στον Αραβικό Κόσμο. Ισχυρίστηκαν ότι έχουν κινητοποιηθεί για να τερματίσουν τα δεινά των Παλαιστινίων σταματώντας το δημοσιονομικό και οικονομικό αποκλεισμό εναντίον τους μέσω της μοναδικής επιλογής που έχουν: μια ειρηνευτική πρωτοβουλία που αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει στο 78% της Παλαιστίνης και υποκατάσταση του δικιώματος της επιστροφής των παλαιστινίων προσφύγων με αυτό που ονόμασαν μια «δίκαιη λύση» στο πρόβλημα των προσφύγων.

Αυτοί οι ηγέτες προσπαθούν να εκτρέψουν την προσοχή των λαών τους μακριά από το γεγονός ότι πολλές αραβικές χώρες ήταν πρόθυμοι συμβαλλόμενοι σ’ αυτό τον οικονομικό αποκλεισμό για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Χαμάς. Ήθελαν να παραπλανήσουν το λαό να πιστέψει ότι η Παλαιστίνη δεν μπορούσε να ξανακερδηθεί από τη στιγμή που όλοι οι αραβικοί στρατοί μαζί δεν φτάνουν για να αντιμετωπίσουν τον «αήττητο» ισραηλινό στρατό. Η Ιστορία δείχνει ότι αυτός ο «αήττητος» ισραηλινός στρατός ηττήθηκε πολλές φορές, τον Μάρτιο του 1968 στη μάχη Καραμάχ ενάντια στην παλαιστινιακή και ιορδανική αντίσταση, τον Οκτώβρη του 1973 ενάντια στον αιγυπτιακό στρατό, το Μάη του 2000 στον Λίβανο από τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ, τον Ιούλιο του 2006 στον Λίβανο πάλι από τη Χεζμπολάχ και στην Παλαιστίνη αποτυγχάνοντας να νικήσει την παλαιστινιακή αντίσταση. Αυτές οι ήττες, εκτός από εκείνη του Οκτώβρη του 1973, επιτεύχθηκαν κυρίως από αντιστασιακές ομάδες και όχι από επίσημους στρατούς.

Η ειρηνευτική πρωτοβουλία και η ψεύτικη ελπίδα του τερματισμού της Άραβο/Ισραηλινής σύγκρουσης μέσα από τη λύση των δύο κρατών είναι απλώς ένα πολιτικό κόλπο ενάντια στους Άραβες για να εισάγουν την ψεύτικη ελπίδα ότι η ειρήνη με το Ισραήλ, τον θανάσιμο εχθρό των Αράβων, είναι πλέον εφικτή μέσω της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης, με την προϋπόθεση ότι οι αραβικές χώρες δεν εναντιώνονται στην αμερικανική πολιτική στην περιοχή, ειδικά την επιθετικότητά της εναντίον του Ιράν. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σχεδιάζουν να χτυπήσουν σύντομα το Ιράν και θέλουν να εξουδετερώσουν την όποια αραβική εναντίωση στις ΗΠΑ χρησιμοποιώντας τα κράτη του Αραβικού Κόλπου ως εξέδρες εκτόξευσης, και να εμποδίσουν κάθε πράξη αντεκδίκησης εναντίον του Ισραήλ. Το καρότο της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους είχε χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για να εξουδετερωθεί η αραβική εναντίωση στην αμερικανική επίθεση στην περιοχή στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 και στην εισβολή στο Ιράκ το 2003 όταν ορισμένες αραβικές χώρες χρησιμοποιήθηκαν ως εξέδρες εκτόξευσης για να εισβάλουν οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ.

Αυτό το καρότο χρησιμοποιείται τώρα, μέσω της αναθέρμανσης της ειρηνευτικής πρωτοβουλίας, για να επιτραπεί ξανά η χρήση των κρατών του Αραβικού Κόλπου ως εξέδρες εκτόξευσης για να επιτεθούν οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράν. Το πυρηνικό «σιτικό» Ιράν έχει ήδη απεικονισθεί ως μεγαλύτερη απειλή για τα «σουνιτικά» Κράτη του Κόλπου απ’ ότι το Ισραήλ. Η παρουσία δύο αμερικανικών πυρηνικών αεροπορικών μεταγωγικών με τα συνοδευτικά στρατιωτικά σκάφη στον Αραβικό Κόλπο δεν δικαιολογείται απλά με τη διπλωματική επίλυση της πυρηνικής κρίσης του Ιράν.