«Ανάπτυξη ή Ομαλοποίηση;»

Αποσπάσματα από την έκθεση με τίτλο «Ανάπτυξη ή Ομαλοποίηση;» του Stop the Wall.

Η κυβέρνηση Φαγιάντ εφαρμόζει αυτή τη στιγμή προτάσεις για την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Δυτικής Όχθης που έχουν παραχθεί σε συνεργασία με την Παγκόσμια Τράπεζα, το Βρετανικό Παράρτημα Διεθνούς Ανάπτυξης (DFID) και διεθνείς αναπτυξιακές υπηρεσίες. Αυτά τα προγράμματα βασίζονται σε μια προσέγγιση ανάπτυξης που ενσωματώνει την ισραηλινή κατοχή και ως τέτοια δεν είναι βιώσιμα και επιπλέον ζημιώνουν τον παλαιστινιακό λαό. Δεδομένου ότι αυτή η προσέγγιση κατευθύνει την ανάπτυξη της Δυτικής Όχθης, θα διαμορφώσει αναμφίβολα και την πορεία της Συνόδου Επενδύσεων της Παλαιστίνης (PIC). Βοηθάει επίσης να εξηγηθεί η παρουσία των διοικητών και των ειδικευμένων τεχνικών της Παγκόσμιας Τράπεζας στην ίδια τη σύνοδο, καθώς και την απόφαση του DFID να την επιχορηγήσει.

Τα ιδρύματα στη σύνοδο, δηλαδή το DFID και η Παγκόσμια Τράπεζα, ενεργούν ως ντε φάκτο «σκιώδης κυβέρνηση» στη Δυτική Όχθη, υπαγορεύοντας το αναπτυξιακό πρόγραμμα της κυβέρνησης του Σαλάμ Φαγιάντ. Αυτό είναι πασιφανές, ιδιαίτερα στην έκθεση προόδου για το Παλαιστινιακό Σχέδιο Μεταρρύθμισης και Ανάπτυξης 2008-2010 (PRDP), όπου η κυβέρνηση Φαγιάντ αποδέχθηκε εγκάρδια την αναπτυξιακή προσέγγιση του DFID και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εκτός από την έναρξη μιας «πολιτικής λιτότητας» και μιας μεταρρύθμισης στην «ασφάλεια», ο πιο χειροπιαστός δείκτης αυτού είναι τα κοινά ισραηλινό-παλαιστινιακά προγράμματα, για την επιβολή των οποίων στη Δυτική Όχθη εργάζονται η Παγκόσμια Τράπεζα και το DFID. Υπάρχουν τρεις ειδικές περιοχές ανησυχίας:

• Η Παγκόσμια Τράπεζα, το DFID και η κυβέρνηση Φαγιάντ αντιλαμβάνονται την ανάπτυξη ως ένα σχέδιο που μπορεί να συνυπάρχει, να ενσωματώνει ή στο ελάχιστο να συνεργάζεται με την ισραηλινή κατοχή. Αυτό εξυπηρετεί την ισχυροποίηση, τη νομιμοποίηση και τη θεσμοθέτηση της παρουσίας της ισραηλινής κατοχής στη Δυτική Όχθη.
• Την ίδια στιγμή, αυτή η αναπτυξιακή προσέγγιση πρέπει να βρει τρόπους ώστε η παλαιστινιακή οικονομία να λειτουργεί υπό κατοχή, υποβιβάζοντάς την έτσι σε θέση υποδούλωσης και εξάρτησης. Σ’ αυτό το πλαίσιο διαρκής και επιτυχημένη ανάπτυξη δεν είναι εφικτή.
• Η πιο εμφανής επίδειξη αυτής της αναπτυξιακής στρατηγικής είναι τα προτεινόμενα κοινά προγράμματα. Αυτά τα προγράμματα δεν προάγουν τη συνεργασία και τη βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά μάλλον συντηρούν τον ισραηλινό έλεγχο της παλαιστινιακής ανάπτυξης.

Η Παγκόσμια Τράπεζα

Ένα παράδειγμα, μεταξύ άλλων πολλών, είναι η πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας για τη διευκόλυνση της διακίνησης αγαθών και υπηρεσιών διά μέσω τσεκπόιντ εγκατεστημένων κατά μήκος του Τείχους του Απαρτχάιντ. Παρά την παράνομη φύση και την μη ολοκλήρωση επί του παρόντος του Τείχους Απαρτχάιντ, η μονιμότητά του αντιμετωπίζεται ως ένα fait accompli (τετελεσμένο) μέτρο ασφάλειας, ωθώντας την Τράπεζα να δηλώσει «Μόλις ολοκληρωθεί το Τείχος, κάθε εμπορική συναλλαγή με και δια μέσω του Ισραήλ θα πρέπει να διακινείται μέσω αυτών [των εμπορικών τσεκπόιντ]». Σύμφωνα με την Τράπεζα, οι εργασίες αυτών των τσεκπόιντ μπορούν να γίνουν πιο αποτελεσματικές αναβαθμίζοντας «τα υπάρχοντα συνοριακά περάσματα […] ώστε να επιτρέπεται για τη ροή των φορτίων που απαιτείται να γίνεται σωστή χρήση της νέας τεχνολογίας». Αυτή η πρόταση εκ των πραγμάτων ισχυροποιεί την ισραηλινή κατοχή εις βάρος του παλαιστινιακού πληθυσμού μέσω διεθνών επενδύσεων.

Η Τράπεζα έχει επίσης παράσχει προτάσεις για τη δημιουργία δεσμών ανάμεσα στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Η διακίνηση ανθρώπων και αγαθών ανάμεσα στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας θα διενεργείται από «απομονωμένα κομβόι» που θα ελέγχει το Ισραήλ, που θα μονιμοποιηθούν για να χαράξουν δρομολόγια και θα παρακολουθούνται από ιδιωτικές ισραηλινές εταιρείες ασφάλειας. Αυτά τα σχέδια επιτρέπουν στο ισραηλινό κράτος να διατηρεί πλήρη έλεγχο στην παλαιστινιακή κίνηση, δημιουργώντας ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα απαρτχάιντ μεταμφιεσμένο ως αναπτυξιακή πρόοδος.

Ένα τελευταίο παράδειγμα μπορεί να βρεθεί στις προτάσεις στον ενεργειακό τομέα για τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Η Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει ότι η Δυτική Όχθη εξαρτάται «σχεδόν ολοκληρωτικά» από την Ισραηλινή Ηλεκτρική Εταιρεία (IEC), που προμηθεύει την πλειονότητα της ισχύος μέσω τριών υποσταθμών εγκατεστημένων στον εποικισμό Άριελ, στον βιομηχανικό εποικισμό Αταρότ και στην περιοχή C κοντά στη Χεβρώνα. Όλα τα αναπτυξιακά προγράμματα της Τράπεζας για την ηλεκτροδότηση της Δυτικής Όχθης προϋποθέτουν τη μακρόχρονη ύπαρξη των υποδομών που είναι εγκατεστημένοι στους εποικισμούς. Σε κάθε σενάριο ηλεκτροδότησης που προτείνεται από την Τράπεζα, η IEC εξακολουθεί να παρέχει το κύριο μέρος της ηλεκτροδότησης στη Δυτική Όχθη. Ενσωματώνοντας τους εποικισμούς στα μελλοντικά αναπτυξιακά προγράμματα, η Τράπεζα αγνοεί τόσο την παράνομη φύση τους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο όσο και την καταστροφική τους επίδραση στην οικονομία της Δυτικής Όχθης.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εφευρίσκει επίσης τρόπους να προετοιμάσει την παλαιστινιακή οικονομία να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά σε ρόλο υποτέλειας. Οι προτάσεις στον ενεργειακό τομέα θα αποτελέσουν ως πρωταρχικό παράδειγμα. Η Τράπεζα προτείνει η Θαλάσσια Ζώνη Γάζας, μια μεγάλη ανεκμετάλλευτη προμήθεια φυσικού αερίου, να αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να συνδεθεί με το Ασκελόν και να προμηθεύει το ισραηλινό δίκτυο. Το πλάνο όχι μόνο συνδέει το Ισραήλ με μια σημαντική πηγή καυσίμου, αλλά επίσης παραδίδει στη δύναμη κατοχής τον έλεγχο των προμηθειών καυσίμου στη Γάζα. Η Τράπεζα δίνει επίσης κομβικό ισραηλινό ρόλο στη μεταφορά του ηλεκτρισμού ανάμεσα στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, όπου το Ισραήλ θα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, αγοράζοντας ηλεκτρισμό από τη Γάζα και πουλώντας τον στη Δυτική Όχθη. Το γεγονός ότι αυτά τα προγράμματα ωφελούν την ισραηλινή οικονομία είναι δευτερεύον, το βασικό είναι ότι διατηρείται ο ισραηλινός έλεγχος πάνω σε κομβικούς παλαιστινιακούς φυσικούς πόρους.

Βρετανικό Παράρτημα Διεθνούς Ανάπτυξης (DFID)

Αν και οι προτάσεις του DFID αναγνωρίζουν την κεντρική θέση της κατοχής στην καθυστέρηση της οικονομικής ανάπτυξης, δηλώνεται ότι «η κλασική αναπτυξιακή βοήθεια υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι προβληματική». Έτσι ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να προσαρτά εδάφη και να επεκτείνει τους εποικισμούς του, το πρόγραμμα του DFID προβλέπει την τήρηση από πλευράς της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής των δεσμεύσεών της σε μια 14ετή αποτυχημένη ειρηνευτική διαδικασία.

Επιπλέον, το DFID θεωρεί τους Ισραηλινούς ως αναπτυξιακούς συνεργάτες, με στόχο τη δημιουργία μιας «εθελοντικής Ισραηλινό-Παλαιστινιακής Ομάδας Εργασίας στον Ιδιωτικό Τομέα που θα φέρει κοντά επιχειρηματίες και από τις δύο πλευρές για να βρουν τρόπους προώθησης της επιχειρηματικότητας». Όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, και το DFID προτείνει την από κοινού συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι καμία ισότιμη συνεργασία δεν είναι εφικτή στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα υπό καθεστώς κατοχής.

Το DFID βρίσκει επίσης τρόπους να προετοιμάσει την παλαιστινιακή οικονομία να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά σε ρόλο υποτελούς. Για το DFID οι επενδύσεις και η ανάπτυξη μπορούν να λειτουργήσουν μόνο σε ένα ασφαλές, διάφανο περιβάλλον που θα επιβλέπει μία παθητική Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή. Συνεπώς, ενώ η Παλαιστινιακή Αρχή θα πρέπει να καταπνίγει την αντίσταση με τη δικαιολογία της επιβολής «του νόμου και της τάξης», οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις θα συνεχίζουν να επιτίθενται στον παλαιστινιακό πληθυσμό. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις στην ασφάλεια σχεδιάζονται για μια περαιτέρω συνεργασία με το ισραηλινό κράτος μαζί με άλλα αντιλαϊκά, μη ρεαλιστικά μέτρα, όπως η δυνατότητα «εισαγωγής ρευστού με τη μορφή της αποζημίωσης και του πακέτου επίλυσης για τους πρόσφυγες».

Η κυβέρνηση Φαγιάντ

Η κυβέρνηση Φαγιάντ είναι ο τέλειος συνεργάτης για την Παγκόσμια Τράπεζα και το DFID. Το Παλαιστινιακό Σχέδιο Μεταρρύθμισης και Ανάπτυξης 2008-2010 (PRDP) θέτει σε εφαρμογή σχεδόν όλες τις συστάσεις αναθεώρησης και πολλές βρίσκονται ήδη στο αρχικό στάδιο εφαρμογής. Επιπλέον, η αναπτυξιακή προσέγγιση που υιοθετούν τα διεθνή ινστιτούτα, δηλαδή η συνεργασία με την ισραηλινή κατοχή, είναι δομικό στοιχείο του PRDP.

Από την άλλη πλευρά, οι τωρινές υποδομές που αναπτύχθηκαν σε συνεργασία με τις κύριες χώρες-δωρητές και τα διεθνή ινστιτούτα, έχουν δημιουργήσει πέντε διαφορετικές «ομάδες εργασίας ανά κλάδο». Σε κάθε μία από αυτές θα προεδρεύει ένα διεθνές ίδρυμα ή εθνική αναπτυξιακή υπηρεσία μαζί με ένα υπουργείο της Παλαιστινιακής Αρχής. Αυτές οι ομάδες θα είναι υπεύθυνες για την εφαρμογή και την παρακολούθηση καθώς και για τις αποφάσεις διαχείρισης του προϋπολογισμού. Αυτή η οργανωτική δομή δημιουργεί μια παράνομη σκιώδη κυβέρνηση, ζευγαρωμένη με μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση, εξαλείφοντας κάθε δυνατότητα ανεξάρτητης λήψης αποφάσεων.

Η κυβέρνηση Φαγιάντ εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις που προτείνουν τα διεθνή ιδρύματα, που όχι μόνο αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν την ισραηλινή κατοχή, αλλά και της επιτρέπουν να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.

Σύμφωνα με τον Φαγιάντ: «η σταθεροποίηση και η εκ νέου οικοδόμηση της εμπιστοσύνης είναι οι κύριες προτεραιότητές μας το 2008 και έχουμε ήδη ξεκινήσει ένα περιεκτικό πρόγραμμα αστικών και στην ασφάλεια κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων». Αυτές οι μεταρρυθμίσεις στην ασφάλεια έχουν διαδραματίσει καίριο ρόλο στη δημιουργία μιας νέας δύναμης ασφαλείας με τη στήριξη των ΗΠΑ και του Σιν Μπετ που, μακράν του να υπηρετεί τον παλαιστινιακό λαό, θα υπηρετεί την κατάπνιξη των φωνών που θα αντιτίθενται στις πολιτικές ομαλοποίησης που ακολουθεί ο Φαγιάντ. Οι δυνάμεις ασφαλείας του Φαγιάντ έχουν ήδη εμπλακεί σε επίθεση εναντίον παλαιστινιακών διαδηλωτών, καθώς και σε απαγωγές και βασανιστήρια εις βάρος φερόμενων ως μελών της Χαμάς.

Η κυβέρνηση Φαγιάντ εφαρμόζει επίσης τα κοινά αναπτυξιακά προγράμματα που προτείνουν αυτά τα ινστιτούτα. Το PRDP της κυβέρνησης «πρότεινε την εγκαθίδρυση μιας σειράς βιομηχανικών εγκαταστάσεων στις συνοριακές περιοχές ανάμεσα στη Δυτική Όχθη και το Ισραήλ». Σύμφωνα με αυτά τα σχέδια, οι Παλαιστίνιοι παραμένουν εξαρτημένοι από τη δύναμη κατοχής για τη ζωή τους. Μια σειρά των προγραμμάτων αυτών θα λειτουργήσουν σε περιοχές ελεγχόμενες από το Ισραήλ, όπως η Κοιλάδα του Ιορδάνη ή η λεγόμενη ζώνη συγκόλλησης (seam). Η ανάπτυξη σ’ αυτές τις περιοχές όχι μόνο νομιμοποιεί τον ισραηλινό έλεγχο των εδαφών, αλλά και διασφαλίζει ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα. Εκ των πραγμάτων θα δημιουργήσουν υπαμειβόμενους, ανασφαλείς και ανειδίκευτους χώρους εργασίας που τελικά δεν θα προωθήσουν την παλαιστινιακή οικονομική ανάπτυξη. Επιπλέον αυτά τα προγράμματα βασίζονται στο Ισραήλ που θα διανέμει άδειες στους Παλαιστινίους για να εργαστούν, να ταξιδέψουν ή ακόμα και να επενδύσουν, διατηρώντας τη συνέχιση του ισραηλινού ελέγχου.

Συμπεράσματα και επιπτώσεις στην ανάπτυξη

• Αυτά τα τρία σώματα αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν την καθολικότητα της ισραηλινής κατοχής ως ένα σχέδιο κλοπής γης, εποικισμού και εθνοκάθαρσης. Αποτυγχάνουν να κατανοήσουν τον κεντρικό ρόλο αυτού του σχεδίου σε όλους τους τομείς της παλαιστινιακής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, που υποβαθμίζει τη δυνατότητα σύλληψης νομιμοποιημένων αναπτυξιακών σχεδίων.
• Το συνολικό πλαίσιο των προγραμμάτων που προωθούν αυτά τα τρία σώματα βοηθάει την ισχυροποίηση ενός καθεστώτος απαρτχάιντ που έχει εγκαθιδρύσει το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.
• Τα σχέδια που καθορίζονται απ’ αυτές τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις δεν είναι ούτε βιώσιμα ούτε ωφέλημα για τον παλαιστινιακό λαό. Οι προτάσεις που κατά πάσα πιθανότητα θα υποβληθούν στην Επενδυτική Παλαιστινιακή Σύνοδο θα διαπνέονται από την ίδια σύλληψη και συνεπώς θα οδηγηθούν στην ίδια αποτυχία.

Εκκληση αλληλεγγύης για τους 8 εργάτες του Sawt El Amel

Διεθνής Επιτροπή Συνδικαλιστών προς υποστήριξη των παλαιστινίων εργαζομένων αντρών και γυναικών*

Διεύθυνση: j-p.barrois@wanadoo.fr

Οι 8 του Sawt El Amel καταδικάστηκαν επαίσχυντα!

Γνωστοποιούμε στο διεθνές εργατικό κίνημα την ακόλουθη ανακοίνωση που λάβαμε από την οργάνωση Sawt el-Amel.

Το Εργατικό Δικαστήριο της Ναζαρέτ επιδίκασε στους οκτώ αγωνιστές του Sawt el-Amel βαριά πρόστιμα και τρία χρόνια αστυνομικής επιτήρησης για υποτιθέμενη παράνομη συγκέντρωση, διασάλευση της δημόσιας τάξης και επίθεση εναντίον αστυνομικού οργάνου.

Στις 13 Μαΐου 2008, ένας οκταετής δικαστικός μαραθώνιος έλαβε τέλος με μια βαριά ποινή εις βάρος των αγωνιστών εργατών που είχαν διαμαρτυρηθεί ενάντια στις αυθαίρετες οικονομικές κυρώσεις της Ισραηλινής Υπηρεσίας Εργασίας εις βάρος εκατοντάδων ανέργων από το αραβικό χωριό Ein Mahel της Γαλιλαίας το 1999. Και οι οκτώ κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε καταβολή προστίμου ύψους 6.000 NIS (1.750 δολαρίων / 1.130 ευρώ – σύνολο 48.000 NIS) και τρία χρόνια αστυνομικής επιτήρησης. Επιπλέον τέσσερις αγωνιστές από το Ein Mahel πρέπει να πληρώσουν 1.000 NIS αποζημίωση στον αστυνομικό εναντίον του οποίου φέρονται να επιτέθηκαν. Μία εκ των κατηγορουμένων, η Khalidiya Hassanen, νοσηλεύτηκε η ίδια εξαιτίας του επεισοδίου.

Το Sawt el-Amel επιμένει ότι οι καταδικασθέντες αγωνιστές είναι αθώοι των κατηγοριών και ότι η απόφαση, ποινικοποιεί τον νόμιμο αγώνα των εργατών για τα δικαιώματά τους. Ο δικηγόρος των κατηγορουμένων, κος Raed Omari, ανακοίνωσε αμέσως μετά την ετυμηγορία ότι θα ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης.

Μια πρόσφατη δικαστική απόφαση τον Μάρτιο του 2008 που αφορά δύο άλλους αγωνιστές του Sawt el-Amel υποστηρίζει την εξής θέση: στην περίπτωση των Awni Shihadat και Essam Omar, που κατηγορήθηκαν από αντίστοιχους αξιωματούχους σε διαφορετική δίκη, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν και η υπόθεση έκλεισε. Οι δικηγόροι τους, Shafiq Mussallam για το Sawt el-Amel και Itai Hermelin για την Νομική Κλινική του Τελ Αβίβ, έπεισαν το εργατικό δικαστήριο της Ναζαρέτ ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να προσκομίσει αποδείξεις πάνω στις οποίες θα μπορούσε να στηριχθεί το κατηγορητήριο. Όλες οι αποδείξεις ήταν επί της ουσίας ενδείξεις και βασίζονταν σε μαρτυρίες των αστυνομικών οργάνων και του προσωπικού ασφαλείας που ενεπλάκη στη σύγκρουση, ενώ οι μάρτυρες υπεράσπισης αναιρούσαν τον τρόπο με τον οποίο παρουσίαζε τα γεγονότα η κατηγορούσα αρχή.

Η σημερινή ποινή εναντίον των οκτώ εργατών αγωνιστών βασίστηκε στις ίδιες αποδείξεις: το δικαστήριο αποφάσισε να υιοθετήσει την εκδοχή που παρουσίασε η αστυνομία και το προσωπικό της ασφάλειας και αγνόησε τις μαρτυρίες της υπεράσπισης, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των κατηγορουμένων, ως αναξιόπιστες. Η κατηγορούσα αρχή δεν μπορούσε να παράσχει οποιαδήποτε απόδειξη για να στηρίξει τον ισχυρισμό της βίαιης επίθεσης.

Εντωμεταξύ ο νομικός αγώνας για το δικαίωμα των εργατών να ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην εκμετάλλευση συνεχίζεται.

Θέλουν να αρνηθούν στους παλαιστίνιους άραβες εργάτες του

Sawt el-Amel το δικαίωμα να συνδικαλίζονται

Αυτοί οι αγωνιστές δεν έπραξαν τίποτα άλλο πέραν του να ασκήσουν το καθήκον τους ως εκπρόσωποι των εργατών, δικαίωμα αναγνωρισμένο στις Συνθήκες 87 και 98 του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) τις οποίες έχει επικυρώσει το Κράτος του Ισραήλ.

Οι αγωνιστές του Sawt el-Amel έχουν διακηρύξει την πρόθεσή τους να εφεσιβάλουν την απόφαση του δικαστηρίου.

Καλούμε κάθε σωματείο και κάθε συνδικαλιστή στον κόσμο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες αρχές επειγόντως. Όλες οι ποινές πρέπει να αναιρεθούν με έφεση!

Όλες οι ποινές πρέπει να αναιρεθούν με έφεση!

Επιπλέον, τα βαριά πρόστιμα που επιβλήθηκαν στους κατηγορούμενους, τα οποία πρέπει να καταβληθούν άμεσα, στοχεύουν επίσης στη διάλυση μιας οργάνωσης που στηρίζεται στις εγγραφές των μελών της και στην οικονομική καταστροφή οικογενειών που ήδη ζουν με μισθούς φτώχειας.

Το εργατικό κίνημα έχει μια μακραίωνη παράδοση αλληλεγγύης. Σ’ αυτό το πνεύμα της διεθνούς αλληλεγγύης, καλούμε κάθε συνδικαλιστή και κάθε σωματείο να προβεί σε μια οικονομική δωρεά υποστήριξης.

Οι διεθνείς δωρεές θα πρέπει να κατατεθούν στον: λογαριασμό LCL

no.30002-00441-0000008791R-5

IBAN: FR 89 3000 2004 4100 0000 8791 R 05 BIC: CRLYFRPP

Ταχυδρομική διεύθυνση: «Ίδρυμα Γυναικείας Αλληλεγγύης της Ναζαρέτ - Fonds de solidarité avec les femmes de Nazareth", 52 rue du Louvre, PO Box 2405, 75024 Paris CEDEX 01, France.

Θα αποσταλεί απόδειξη.

* Η Διεθνής Επιτροπή Συνδικαλιστών προς υποστήριξη των παλαιστινίων εργατών, αντρών και γυναικών δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 στο Αλγέρι, από συνδικαλιστές προερχόμενους από 23 χώρες που συμμετείχαν σε μια διεθνή διάσκεψη για την υποστήριξη των Παλαιστινίων Αράβων εργατών της Ναζαρέτ που τους επιβλήθηκε το Σχέδιο Γουισκόνσιν.

Νέο βραβείο δημοσιογραφίας στον Μοχάμεντ Ομέρ

Ο 24χρονος δημοσιογράφος/φωτορεπόρτερ Μοχάμεντ Ομέρ από τη Ράφα της Λωρίδας της Γάζας τιμάται φέτος από κοινού με τον αμερικανό Νταχρ Τζαμάιλ με το δημοσιογραφικό Βραβείο Martha Gellhorn για το 2008.

Ο Μοχάμεντ Ομέρ θα βρίσκεται στις αρχές Ιουνίου στην Αθήνα. Έχει προσκληθεί από το Σύλλογο «Ιντιφάντα» ως ομιλητής σε εκδήλωση που συνδιοργανώνεται με την Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας. Συγκρατείστε την ημερομηνία: Τρίτη 10 Ιουνίου στις 7 μμ στην αίθουσα Ανταποκριτών Ξένου Τύπου.

Ακολουθεί η ανακοίνωση της βράβευσης:

Το βραβείο MARTHA GELLHORN για τη Δημοσιογραφία 2008

Για άμεση δημοσίευση

Το αναγνωρισμένο Βραβείο Martha Gellhorn για τη Δημοσιογραφία 2008 αποδόθηκε από κοινού στους Dahr Jamail και Mohammed Omer.

Στο πνεύμα της μεγάλης ανταποκρίτριας πολέμου Martha Gellhorn, αυτοί οι δύο εξαιρετικοί δημοσιογράφοι – ο Dahr Jamail είναι Αμερικανός και ο Mohammed Omer είναι Παλαιστίνιος – μοιράζονται το βραβείο για τη θαρραλέα, διορατική, και, πάνω απ’ όλα, ανεξάρτητη δημοσιογραφία τους. Κανένας από τους δύο νικητές δεν απολαμβάνει τη στήριξη ενός συγκεκριμένου δημοσιογραφικού οργανισμού. Δουλεύοντας μόνοι τους σε εξαιρετικά δύσκολες και συχνά επικίνδυνες συνθήκες πραγματοποίησαν ρεπορτάζ για δυσάρεστες αλήθειες, επαληθευμένο από δυνατά γεγονότα που εκθέτουν την καθεστηκυία προπαγάνδα, ή τις «επίσημες ανοησίες» όπως έλεγε η Martha Gellhorn. Αυτή είναι η ουσία του βραβείου Martha Gellhorn.

….

Ο Mohammed Omer είναι ένας νεαρός παλαιστίνιος δημοσιογράφος, γεννημένος στη Γάζα, όπου το ίδιο του το σπίτι και η οικογένειά του βρίσκονται διαρκώς υπό πολιορκία. Σχεδόν κυριολεκτικά έχει μετατραπεί στη φωνή εκείνων που δεν έχουν φωνή και οι ανταποκρίσεις του μέσα από την «ανοικτή φυλακή» εκπροσωπούν μια εκ βαθέων ανθρώπινη καταγραφή της αδικίας που επιβάλλεται σε μια κοινότητα ξεχασμένη από μεγάλο μέρος του κόσμου.

Οι νικητές αναδύθηκαν από ένα εύρος συμμετοχών ρεκόρ, με εξαιρετικές δουλειές από τον τύπο της Βρετανίας και του εξωτερικού.

Ο Dahr Jamail και ο Mohammed Omer θα μοιραστούν το βραβείο αξίας 5.000 λιρών σε τελετή στη Βρετανική Ακαδημία Τηλεοπτικών Τεχνών (BAFTA) στο Λονδίνο στις 16 Ιουνίου.

Οι κριτές είναι οι Alexander Matthews, James Fox, Cynthia Kee, John Hatt, Jeremy Harding και John Pilger.

Διαγωνισμός σκίτσου για τη Γάζα

Ο διαγωνισμός σκίτσου για τη Γάζα μέσω e-mail συγκέντρωσε 642 έργα περίπου 500 γελοιογράφων από 66 χώρες. Τα έργα έχουν αναρτηθεί πλέον στην ιστοσελίδα του http://www.irancartoon.ir

Μαύρα μπαλόνια για τη Διαρκή Νάκμπα

Πάνω από 50.000 άνθρωποι πλημμύρισαν χθες τους δρόμους της Ραμάλας τιμώντας την 60ή επέτειο μνήμης της Νάκμπα προβαίνοντας στην πιο μαζική διαμαρτυρία από την έναρξη της δεύτερης Ιντιφάντα. Εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Παλαιστίνη και στις παλαιστινιακές κοινότητες στην Ιορδανία και στον Λίβανο.

Στη Ραμάλα τα πλήθη έκαναν πορεία από τη Μουκάτα (αρχηγείο του Αραφάτ) μέχρι την κεντρική πλατεία Μανάρα μαζί με φιλαρμονικές παραλύοντας την κυκλοφορία. Στην κεντρική διαδήλωση οι ομιλητές ζήτησαν την επιστροφή των παλαιστινίων προσφύγων και τον τερματισμό των επιθέσεων στις παλαιστινιακές κοινότητες. Μαύρα μπαλόνια αφέθηκαν ελεύθερα στον ουρανό, σε όλη την Παλαιστίνη αφέθηκαν συνολικά 21.915 μαύρα μπαλόνια, ένα για κάθε μέρα της διαρκούς Νάκμπα.

Η διαδήλωση οργανώθηκε από την Εθνική Επιτροπή για την Επέτειο Μνήμης της Νάκμπα που έδωσε στη δημοσιότητα μια κοινή ανακοίνωση που καλεί σε εθνική ενότητα και σε συνέχιση των αγώνων ενάντια στην κατοχή.

Γάζα

Στη Γάζα χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν την Πέμπτη κοντά στο συνοριακό πέρασμα του Ερέζ μεταξύ Γάζας και Ισραήλ. Οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα ενάντια στο Ισραήλ και ζητούσαν το άνοιγμα των συνόρων. Μερικές δεκάδες προσπάθησαν να φτάσουν μέχρι τα σύνορα αλλά ο ισραηλινός στρατός έριξε προειδοποιητικές βολές για να τους αποτρέψει. Σύμφωνα με τους γιατρούς πολλοί νεολαίοι πυροβολήθηκαν και τραυματίστηκαν, ενώ αυτήκοοι μάρτυρες κάνουν λόγο για εκτεταμένη χρήση πυρών από τον ισραηλινό στρατό στην περιοχή.

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση στην Αθήνα

Εννέα φωτογραφίες για τη Νάκμπα από τον guardian

Εθνική Επιτροπή για την Επέτειο μνήμης της Νάκμπα

Δημόσια Ανακοίνωση της Εθνικής Επιτροπής την Επέτειο μνήμης της Νάκμπα στα 60 - Παλαιστίνη

Δεν υπάρχει Εναλλακτική στην Επιστροφή Μας στα Σπίτια και τις Περιουσίες Μας

Προς τον Λαό της Παλαιστίνης,

Είτε ζείτε εντός της «Πράσινης Γραμμής», στην Ιερουσαλήμ, τη Δυτική Όχθη, τη Γάζα ή στην εξορία, θα επιστρέψετε, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα επιστρέψετε.

Σήμερα οι ουρανοί θα αντηχήσουν καθώς θα δηλώνετε με μια φωνή: «Δεν υπάρχει εναλλακτική για την επιστροφή μας», όλοι οι ήχοι θα σβήσουν καθώς οι φωνές θα υψώνονται για να πουν «Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς την επιστροφή μας στη γη μας και στα σπίτια μας».

Θα επιστρέψετε, θα υψώσετε τις φωνές σας και θα πείτε «Αυτή είναι η γη μας, αυτός ο ουρανός είναι ο δικός μας, αυτός ο βράχος, το δέντρο, το φεγγάρι και η θάλασσα είναι η δική μας χώρα, θα είναι για πάντα η Παλαιστίνη μας.

Θα επιστρέψετε, 60 χρόνια πριν αυτή τη μέρα έγινε η Νάκμπα μας, και σήμερα μετά από εξήντα χρόνια επιβεβαιώνουμε ότι ποτέ δεν αφήσαμε τη σημαία της επιστροφής να πέσει στο χώμα και ότι η ώρα της επιστροφής στα σπίτια και στα εδάφη μας έχει φτάσει. Σήμερα δεν τιμούμε την επέτειο για να θρηνήσουμε όσα χάθηκαν, συγκεντρωνόμαστε για να βαδίσουμε μπροστά, να βαδίσουμε προς το σπίτι.

Οπωσδήποτε θα επιστρέψετε,

Ελέχθη ότι αυτή ήταν μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη, αλλά ποια ήταν η αλήθεια; Ο λαός μας έχει χαράξει την παρουσία του στην ιστορία αυτής της γης, σμιλεύοντας βαθιά την εθνική του ταυτότητα ως λαός που αγωνίζεται για ελευθερία, αξιοπρέπεια και απελευθέρωση σε κάθε πέτρα. Τώρα αυτές οι πέτρες εξακοντίζονται κατά πρόσωπο στα ψέματα του καταπιεστή που αρνείται την ύπαρξη μας και τα δικαιώματά μας.

Ελέχθη ότι διασκορπίζοντάς μας στις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου, θα εξαφανιστούμε ή θα σβήσουμε, αλλά ποια ήταν η αλήθεια; Ένας λαός χωρίς ρίζες που απλώνεται στα βάθη της Χάιφα, της Άκκα, του Αλ-Μαζντάλ και του Ουμ Ρασράς, ένας λαός που η ιστορία, ο πολιτισμός και η κουλτούρα του βλάστησε σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου με τις ρίζες να γυρνάνε πίσω στη γη της Παλαιστίνης.

Ελέχθη ότι με το πέρασμα του χρόνου, οι ηλικιωμένοι μας θα πεθάνουν και οι νέοι μας θα λησμονήσουν, αλλά ποια ήταν η πραγματικότητα; Από τις μνήμες του λαού μας αναδύθηκαν γενιές που ζωγραφίζουν την ιστορία της Παλαιστίνης, των χωριών της, των σπιτιών της, των φασκόμηλων και των πορτοκαλιών της, μια ζωγραφιά στην οποία δείχνουν όλες οι πυξίδες, γιατί παρ’ όλες τις αποστάσεις και τις κατευθύνσεις που μας χωρίζουν, η Παλαιστίνη θα είναι πάντοτε η πυξίδα.

Ελέχθη ότι εξαπατηθήκαμε από μια ψεύτικη προσφορά ειρήνευσης και πέσαμε στα γόνατα για να προσποριστούμε τις ανταμοιβές, αλλά ποια ήταν η αλήθεια; Ένας λαϊκός ξεσηκωμός, μια ιντιφάντα που ορθώθηκε στο όνομα της αλήθειας σ’ εκείνους που είχαν εμπιστοσύνη στα ίδια τους τα κηρύγματα.

Ελέχθη ότι φυλακίζοντάς μας με το τείχος τους, και πείθοντας τον κόσμο να μας πολιορκήσει, η δύναμη της ελπίδας μας θα πέθαινε, και η φωνή μας μαζί μ’ αυτήν, αλλά ποια ήταν η πραγματικότητα; Πνίγηκαν από τα συνθήματά μας, σε βαθμό που ο ηγέτης τους είπε «Κάθε φορά που ακούω για το δικαίωμα της επιστροφής, τρέμω φοβούμενος τα μελλούμενα, αρχίζω να αμφισβητώ την πραγματικότητα της ίδρυσης του Ισραήλ…».

Ναι, εσείς που οπωσδήποτε θα επιστρέψετε, τα συνθήματά σας είναι εκείνα που σπέρνουν την αμφιβολία στα μυαλά εκείνων που γιορτάζουν την λεγόμενη ανεξαρτησία τους. Επειδή τα εγκλήματά τους της Νάκμπα, εξακολουθούν να τους κυνηγούν, να τους στοιχειώνουν ακόμα και μετά από εξήντα χρόνια. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Μπεν Γκουριόν που δεν φοβόταν για το νεογέννητο κράτος του παρά μόνο ότι οι πρόσφυγες μπορεί να επιστρέψουν, και στον Ολμέρτ που τρέμει όταν ακούει μια αναφορά στο δικαίωμα της επιστροφής μας; Είναι το φάντασμα του θύματος, η περηφάνια της πρώτης γενιάς των προσφύγων, τόσο των ζωντανών όσο και των πεθαμένων, και η επιμονή της σημερινής γενιάς που όντως θα επιστρέψει.

Προς τον λαό μας σε όλο τον κόσμο,

Μπορούμε έστω να καταμετρήσουμε τον αριθμό των πολιτικών σχεδίων που στόχευαν και προσπαθούσαν να μας αποστερήσουν τα δικαιώματά μας; Οι ονομασίες, προελεύσεις και οι ημερομηνίες τους αλλάζουν, αλλά όλα μοιράστηκαν την ίδια μοίρα στον κάλαθο της ιστορίας, μια μοίρα που ντροπιάζει τους συνωμότες και τιμά περήφανα εσάς που αρνηθήκατε να παραδοθείτε. Ο κύριος στόχος όλων αυτών των σχεδίων ήταν το δικαίωμά σας να επιστρέψετε, είτε με πλήρη άρνηση του δικαιώματος, με προσπάθειες να σας επανεγκαταστήσουν αλλού, είτε βρίσκοντας εκείνους που θα πρόσφεραν συγχαρητήρια στην εβραϊκότητα του κράτους τους, είτε προσπαθώντας να μετατρέψουν τον αγώνα σας σε αναζήτηση φιλανθρωπίας, είτε προσπαθώντας να αλλάξουν το νόημα του δικαιώματός σας ως δικαιώματος για επιστροφή στη Δυτική Όχθη ή τη Γάζα, ή πιο πρόσφατα εξισώνοντας τα δικαιώματά σας με εκείνα των εβραϊκής πίστης που ήρθαν από τις αραβικές χώρες να αποικήσουν τη δική σας.

Μπορεί ένα δικαίωμα να χαθεί όσο οι δικαιούχοι του εξακολουθούν να το απαιτούν; Χίλιες φορές λέμε: ΟΧΙ!! Είναι η σοφή ρήση των προγόνων μας ότι κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να χαθεί όσο οι δικαιούχοι αγωνίζονται γι’ αυτό. Το δικαίωμά σας υπάρχει όσο υπάρχετε εσείς και η πατρίδα σας.

Ναι, το δικαίωμά μας να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας κατοχυρώνεται στο διεθνές δίκαιο, όχι μόνο στο Ψήφισμα 194 του Γενικού Συμβουλίου του ΟΗΕ. Ωστόσο αυτό το ψήφισμα δεν πρόσθεσε τίποτα καινούργιο στη νομοθεσία, απλώς επανέλαβε τις πιο βασικές αρχές δικαίου και ηθικής: ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πάει στο σπίτι του και ότι κάθε άνθρωπος που εξαναγκάζεται να φύγει, έχει το δικαίωμα να ό,τι του αφαιρέθηκε και ότι ο μοναδικός τρόπος να εξαλειφθούν αυτά τα δικαιώματα είναι ο ίδιος ο πρόσφυγας να επιλέξει να μην επιστρέψει.

Εκείνοι που μας εξόρισαν μπορεί να απορρίπτουν και να συνωμοτούν και να αρνούνται, αλλά εμείς συνεχίζουμε ανυποχώρητοι και αντιστεκόμαστε και αντιστεκόμαστε και αντιστεκόμαστε, και θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε μέχρι να επιστρέψουμε. Γιατί δεν υπάρχει δικαίωμα που να παραχωρείται χωρίς τις θυσίες του αγώνα, και δεν υπάρχει καταπιεστής που να συνεχίζει να διαπράττει σοβαρές αδικίες στο διηνεκές.

Το δικαίωμά μας κατοχυρώνεται πρωτίστως από την ίδια μας την ύπαρξη και δεύτερον από τον ηθικό κώδικα αυτού του κόσμου και τρίτον από το νόμο. Συνεπώς δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθεί κανείς από έναν περιπλανώμενο επαίτη που χτυπά τις πόρτες των κυβερνήσεων του κόσμου και δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθεί κανείς από έναν σιωνιστή ηγέτη που τρώγεται από αμφιβολία για τη δική του και της χώρας του τη νομιμότητα, και δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθεί κανείς από το βίαιο μαστίγιο της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, ούτε από το καρότο της, επειδή αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να ηττηθεί με πόλεμο, ούτε να κλαπεί με συνωμοσίες.

Σήμερα, την 60ή επέτειο μνήμης της Νάκμπα μας, δεν συγκεντρωθήκαμε για να απαντήσουμε στις βλακώδεις ηλιθιότητες εκείνου ή του άλλου γελωτοποιού, ούτε στα σχέδια που θέλουν τη μετεγκατάστασή μας ή να μας παράσχουν τη φιλανθρωπία τους, σήμερα, την 60ή επέτειο συγκεντρωνόμαστε για να ανακοινώσουμε μια νέα αρχή στον αγώνα μας, για να ανακοινώσουμε ότι η πορεία προς την αληθινή επιστροφή και προς την αληθινή ελευθερία έχει ξεκινήσει, και δεν θα τελειώσει μέχρι όλα τα δικαιώματά μας, συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής μας, της αποκατάστασης της περιουσίας μας και της αποζημίωσής μας για όλα όσα έχουμε υποφέρει, να αποδοθούν.

Σήμερα επιβεβαιώνουμε ξανά τα δικαιώματά μας, όχι μόνο αυτά που ορίζονται στο Ψήφισμα 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, επιβεβαιώνουμε ξανά την αποκατάσταση της εθνικής μας ενότητας και τον τερματισμό του εσωτερικού διχασμού μέσα από τον ανοικτό διάλογο, και επιβεβαιώνουμε ξανά τη δέσμευσή μας στο σχέδιο της αναγέννησης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, του μοναδικού νόμιμου εκπροσώπου του παλαιστινιακού λαού και του ενοποιητικού πλαισίου για το λαό και τον αγώνα μας. Συνεπώς είναι αναγκαίο να δώσουμε προτεραιότητα στα ακόλουθα βήματα για να ξαναπορευτούμε τον δρόμο της επιστροφής:

• Να αναλογιστούμε την πραγματικότητα ότι η Νάκμπα δεν τελείωσε το 1948, αλλά συνεχίζεται καθημερινά από τότε καθώς το Ισραήλ εργάζεται για την επέκταση της εξουσίας του στη γη μας και για την εκδίωξη του λαού μας από αυτήν. Γι’ αυτό ζητάμε την υιοθέτηση της φράσης «Διαρκής Νάκμπα».
• Να αναφερόμαστε στους Παλαιστινίους που κατόρθωσαν να παραμείνουν μέσα στο τμήμα της Παλαιστίνης που καταλήφθηκε το 1948 ως «Παλαιστίνιοι εντός της Πράσινης Γραμμής» ή «Παλαιστίνιοι στην κατεχόμενη Παλαιστίνη του 1948», αντί φράσεων που τους αρνούνται την Παλαιστινιακή τους Ταυτότητα. Επίσης να αναφερόμαστε στην «Ιστορική Παλαιστίνη» όταν αναφερόμαστε στα σύνορα της Παλαιστίνης κατά τη Βρετανική αρμοστεία, καθώς και να τονίζουμε ότι το δικαίωμα της επιστροφής για τους πρόσφυγες είναι για τα «πρωταρχικά σπίτια και περιουσίες» τους.
• Να εδραιώσουμε και να ενισχύσουμε την κουλτούρα της επιστροφής μέσα από τα επίσημα, λαϊκά και δημόσια ιδρύματά μας και να διασφαλίσουμε ότι διαδίδεται διαρκώς και όσο πιο πλατιά γίνεται με όλα τα μέσα.
• Να θεωρούμε τη στάση απέναντι στο δικαίωμα της επιστροφής ως το απώτερο τεστ ενός ανθρώπου ή μιας οργάνωσης που καθορίζει τη σχέση μας με ισραηλινά ιδρύματα και οντότητες και ως μέτρο διαχωρισμού ανάμεσα σε σχέδια ως εκείνα που στοχεύουν στην ομαλοποίηση ή όχι.
• Να ενδυναμώσουμε τις λαϊκές καμπάνιες στην Παλαιστίνη, στον αραβικό κόσμο και διεθνώς, ιδιαίτερα την καμπάνια για Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων και Κυρώσεις (BDS) ενάντια στο Ισραήλ, καθώς και την καμπάνια για το Ακαδημαϊκό και Πολιτισμικό Μποϊκοτάζ, και την καμπάνια ενάντια στο Τείχος του Ισραηλινού Απαρτχάιντ.
• Να οργανώσουμε μια διεθνή καμπάνια για να πιέσουμε τα Ηνωμένα Έθνη να υιοθετήσουν εκ νέου το ψήφισμά τους που αναγνωρίζει τον Σιωνισμό ως μορφή ρατσισμού.
• Να τονίζουμε στην καθημερινή μας δουλειά, γλώσσα και ζωή τη σημαντική διαφορά ανάμεσα στον Σιωνισμό και τον Ιουδαϊσμό και ότι το Ισραήλ είναι προϊόν του διεθνούς Σιωνισμού που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα αποικιακό κράτος απαρτχάιντ.
• Να είμαστε απόλυτα ξεκάθαροι ότι η όποια πολιτική συμφωνία, συμπεριλαμβανομένης της «λύσης των δύο κρατών, δεν περιλαμβάνει την πλήρη εφαρμογή των δικαιωμάτων των προσφύγων, δεν είναι σε καμία περίπτωση λύση παρά προσβολή και εξαπάτηση για τη διαχείριση της σύγκρουσης.
• Να διασφαλίσουμε ότι η παλαιστινιακή ιστορία καταγράφεται με σωστό τρόπο και να περιλαμβάνεται σε όλα τα παλαιστινιακά εκπαιδευτικά προγράμματα.
• Να εργαστούμε στενά από κοινού με διεθνή κινήματα αλληλέγγυα στον αγώνα μας για να ισχυροποιήσουμε τη θέση του στη διεθνή ατζέντα και να κινητοποιούμε την παλαιστινιακή αλληλεγγύη για τους αγώνες των καταπιεσμένων λαών του κόσμου, ιδιαίτερα για τους αγώνες των ιθαγενών λαών για ανεξαρτησία και ελευθερία.

Εσείς που αναμφίβολα θα επιστρέψετε,

Ύστερα από εξήντα χρόνια διωγμών, εξορίας και προσφυγιάς, ύστερα από εξήντα χρόνια διεθνούς ανικανότητας και αποτυχίας των διεθνών οργανισμών να εφαρμόσουν τις ίδιες τους τις αποφάσεις, και ύστερα από εξήντα χρόνια ισραηλινής αλαζονείας, διακηρύσσουμε ότι η επέτειος μνήμης της Νάκμπα από σήμερα δεν αποτελεί παρά ανανέωση της δέσμευσής μας στον αγώνα μέχρι να πετύχουμε την επιστροφή στα σπίτια και στα εδάφη μας. Διακηρύσσουμε ότι η επιστροφή θα είναι το πρόγραμμα του αγώνα μας και όχι μόνο ένα αίτημα, και θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι το τέλος της Νάκμπα «είτε τους αρέσει είτε όχι» όπως έλεγε κάποτε ο Γιάσερ Αραφάτ.

Θα Επιστρέψουμε

Παλαιστίνη 15 Μαΐου 2008

Παρέμβαση ακτιβιστών σε εκδήλωση με τον ισραηλινό πρέσβη στην Αθήνα

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Δικτυακός τόπος: http://www.intifada.gr e-mail: victory@intifada.gr

1948-2008: 60 χρόνια κατοχής, προσφυγιάς και απαρχάιντ

Ακτιβιστές παρεμβαίνουν σε εκδήλωση με τον ισραηλινό πρέσβη

Στις 15 Μάη συμπληρώνονται 60 χρόνια από την ίδρυση του κράτους τους Ισραήλ. Την ώρα που το Ισραήλ και οι προστάτες του διοργανώνουν προκλητικές φιέστες, τα κινήματα αντίστασης διαδηλώνουν και καταγγέλλουν τα 60 χρόνια κατοχής, προσφυγιάς και απαρτχάιντ που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός.

Σήμερα το πρωί, ύστερα από πρωτοβουλία του Συλλόγου Ιντιφάντα, ομάδα ακτιβιστών-τριών από φοιτητικά σχήματα και διάφορους πολιτικούς χώρους παρενέβησαν την ώρα που μιλούσε ο ισραηλινός πρέσβης Ali Yahya σε ημερίδα για τις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις που οργάνωνε το Ινστιτούτο διεθνών Οικονομικών Σχέσεων. Οι ακτιβιστές-τριες άνοιξαν πανό που έγραφε «Μποϊκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ» και φώναξαν συνθήματα ενάντια στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και το στραγγαλισμό της Γάζας. Ήταν μια ελάχιστη πράξη ανυπακοής μπροστά στην προσπάθεια να «ξεπλυθεί» το Ισραήλ από την ενοχή του για την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών. Οι «φουσκωτοί» που συνόδευαν τον πρέσβη επιτέθηκαν στους ακτιβιστές (με τη συναίνεση βέβαια των διοργανωτών…) και ασκώντας βία τούς πέταξαν έξω από το κτίριο της Πανεπιστημίου 16

Ο Σύλλογος Ιντιφάντα δηλώνει ότι οι τραμπουκισμοί δεν πρόκειται να πτοήσουν τους αλληλέγγυους. Όσο συνεχίζεται η κατοχή και το απαρτχάιντ, θα συνεχίσουμε να σαμποτάρουμε την ισραηλινή προπαγάνδα.

Οι δράσεις για τα 60 χρόνια της παλαιστινιακής Νάκμπα συνεχίζονται με συγκεντρώσεις μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία. Μαζί με τις Παλαιστινιακές οργανώσεις καλούμε:

· Την Τετάρτη 14 Μάη από τις 7:00 μμ και μετά ολονύχτια διαμαρτυρία στην Ισραηλινή πρεσβεία.

· Την Πέμπτη 15 Μάη στις 6:00 μμ συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στην πρεσβεία.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Αθήνα 14/5/08

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Και σχετικό δημοσίευμα στο Indy με φωτογραφίες

Το Ισραήλ, το Ολοκαύτωμα και η Νάκμπα

Του Ilan Pappe, Μάιος 2008

Πριν από εξήντα χρόνια ο μισός πληθυσμός της Παλαιστίνης εκδιώχθηκε όταν δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Ο αναγνωρισμένος αντισιωνιστής ιστορικός Ίλαν Πάπε κοιτάζει την κληρονομιά της δίωξης των Εβραίων από τους Ναζί και τη συνέργεια των ηγετών παγκοσμίως, χθες και σήμερα, στη διατήρηση της κατοχής στην Παλαιστίνη.

Πολύ λίγα πλέγματα σχέσεων μπορεί να είναι τόσο ευαίσθητα όσο εκείνο του Ολοκαυτώματος, του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Καταστροφής του 1948 (γνωστή ως Νάκμπα). Δεν αποτελεί έκπληξη ότι πολύ λίγοι άνθρωποι στο παρελθόν προσπάθησαν να σχολιάσουν τους δεσμούς ανάμεσα στο Ολοκαύτωμα, τη Νάκμπα και μια λύση για το παλαιστινιακό ζήτημα. Ανεξαρτήτως προθέσεων και σκοπών, οι ερευνητές, οι δημοσιογράφοι και οι μελετητές που ενδιαφέρονταν, και εξακολουθούν να ενδιαφέρονται, για το παλαιστινιακό ζήτημα προτιμούσαν να αντιμετωπίζουν ξεχωριστά το κάθε θέμα –ωσάν να μην υπήρχε καμία σύνδεση μεταξύ αυτών. Αλλά η σύνδεση είναι εκεί και είναι εξαιρετικά σημαντική τόσο για τους σπουδαστές του ζητήματος Ισραήλ/Παλαιστίνη όσο και για το μέλλον αυτής της ρημαγμένης χώρας. Εξήντα χρόνια μετά το διωγμό των Παλαιστινίων, του γεγονότος που διαμόρφωσε τη σημερινή μεσανατολική πολιτική κρίση, έφτασε η ώρα επίσης να εμπλακεί το Ολοκαύτωμα και η μνημόνευσή του στη συνολική μας απόπειρα να κατανοήσουμε τη «σύγκρουση» και να συνεισφέρουμε στην επίλυσή της.

Διάφοροι παράγοντες συνεισέφεραν στον αφανισμό των Παλαιστινίων το 1948. Ο πιο σημαντικός από αυτούς ήταν η Σιωνιστική ιδεολογία και αργότερα η ισραηλινή πολιτική. Το σιωνιστικό κίνημα επιθυμούσε από την αρχή της εμφάνισής του στα χώματα της Παλαιστίνης στα τέλη του 19^ου αιώνα να καταλάβει όσο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας γίνεται και να δημιουργήσει εκεί πάνω ένα σιωνιστικό κράτος. Η προσπάθεια επίτευξης του στόχου ξεκίνησε σοβαρά με την έναρξη της βρετανικής εντολής στην Παλαιστίνη το 1917. Ο εξ-ιουδαϊσμός της Παλαιστίνης σήμαινε τον απ-αραβισμό της. Έτσι, ένα σημαντικό τμήμα του οράματος ήταν η προσπάθεια να υπάρχουν όσο λιγότεροι Παλαιστίνιοι γίνεται μέσα στο μελλοντικό εβραϊκό κράτος.

Το όραμα έγινε σχέδιο και πραγματικότητα όταν η Βρετανία, ύστερα από 30 χρόνια κυριαρχίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Παλαιστίνη τον Φεβρουάριο του 1947. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, στις αρχές του 1948, οι σιωνιστές ηγέτες αποφάσισαν ότι το βέλτιστο μέσο υλοποίησης του οράματος μιας εβραϊκής Παλαιστίνης ήταν η αναγκαστική εκδίωξη των Παλαιστινίων από την πατρίδα τους. Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, μεταξύ του Φλεβάρη και του Οκτώβρη του 1948, ο ισραηλινός στρατός συστηματικά ξερίζωσε και κατέστρεψε πάνω από 500 χωριά και 11 πόλεις. Ο μισός από τον γηγενή πληθυσμό της Παλαιστίνης υπέστη εθνοκάθαρση εκείνους τους μήνες. Τα υλικά και πολιτισμικά αγαθά του κατελήφθησαν από τους Ισραηλινούς και η παρουσία του στη γη σχεδόν εξαλείφθηκε.

Βρετανική κληρονομιά

Η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης ωστόσο δεν θα μπορούσε να έχει εκτελεσθεί αν δεν υπήρχαν κάποιοι επιπρόσθετοι παράγοντες. Η βρετανική κυβέρνηση αρμοστείας δεν ενεπλάκη όταν μπορούσε, στα αρχικά στάδια της δίωξης. Οι διωγμοί εκτελούνταν ενώ οι αξιωματούχοι και οι στρατιώτες της παρακολουθούσαν. Εμμέσως, η Βρετανία είναι επίσης υπαίτια για την καταστροφή της παλαιστινιακής ηγεσίας κατά την εξέγερση μεταξύ του 1936-1939. Οι Βρετανοί εξόρισαν και σκότωσαν πολλούς από τους παλαιστίνιους ηγέτες εκείνα τα χρόνια. Η απουσία μιας ικανής πολιτικής ηγεσίας και η εξαφάνιση ικανών στρατιωτικών άφησε τους Παλαιστινίους κυριολεκτικά ανυπεράσπιστους απέναντι στις εβραϊκές δυνάμεις το 1948.

Ο αραβικός κόσμος έπαιξε επίσης έναν αρνητικό ρόλο. Η ανικανότητα των στρατών του και η έλλειψη δέσμευσης των ηγετών του μετέτρεψε την ελπίδα ενός παναραβικού κινήματος αλληλεγγύης σε φάρσα. Οι Παλαιστίνιοι παρέδωσαν τα ζητήματά τους στα χέρια της Αραβικής Λίγκας, μια κίνηση που αποδείχθηκε κολοσσιαίο λάθος. Η Λίγκα δεν εκπροσωπούσε τις προσδοκίες τους, ούτε και μπορούσε να τους προστατέψει.

Αλλά ο πιο σημαντικός παράγοντας, που συχνά παραβλέπεται, ήταν ο διεθνής εφησυχασμός μπροστά στην εθνοκάθαρση. Η ισραηλινή πολιτική δεν θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί, πόσο μάλλον να εφαρμοστεί, αν δεν είχε γίνει ανεκτή από τη διεθνή κοινότητα. Οι σιωνιστές και αργότερα οι ισραηλινοί ηγέτες ήξεραν ότι μπορούσαν να βασιστούν στην παθητικότητα και τη σιωπή της διεθνούς κοινότητας.

Αυτό δεν θα έπρεπε να είναι μια προφανής υπόθεση. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν είχε μόλις ξεκινήσει η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου, οι κυρίαρχες δυνάμεις που ανταγωνίζονταν για την παγκόσμια ηγεμονία είχαν ανάγκη την εύνοια του αραβικού κόσμου. Επιπλέον, τα πιο ευσυνείδητα τμήματα της Δυτικής κοινωνίας υπεράσπιζαν ολοένα και περισσότερο τα αντιαποικιακά αισθήματα και κινήματα σε όλο τον αραβικό κόσμο. Πράγματι, οι δύο ηγέτιδες αποικιοκρατικές δυνάμεις της περιόδου, η Βρετανία και η Γαλλία, συνέχιζαν να προσπαθούν να διατηρήσουν την παρουσία και την επιρροή τους στον αραβικό κόσμο, αλλά τουλάχιστον για τα προσχήματα και εκείνες επίσης έπρεπε να συναινούν στη θεώρηση ότι όλοι οι αραβικοί λαοί σε όλες τις αραβικές χώρες είχαν το δικαίωμα να είναι ανεξάρτητοι και κυρίαρχοι. Και όταν η Γαλλία ήταν ιδιαίτερα διστακτική να παραχωρήσει έστω και αυτή τη συμβολική ανεξαρτησία στην Αλγερία – προασπίζοντας τα συμφέροντα της εκεί αποικιακής της κοινότητας- η κοινή γνώμη στην Ευρώπη, και πέρα απ’ αυτήν, διαδήλωσε πίσω από το αλγερινό απελευθερωτικό κίνημα.

Ο λαός της Παλαιστίνης και το εθνικό του κίνημα δεν θα είχε αποτελέσει μια εξαιρετική υπόθεση εργασίας, αν δεν είχε βρεθεί το συμφέρον του σιωνιστικού κινήματος στη χώρα του. Πέρασαν εύκολα τις εξετάσεις του να αναγνωριστούν ως ένα σύγχρονο «έθνος» ή «λαός». Αλλά είχαν ήδη εξαιρεθεί, προς τα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, από τη διεθνή υπόσχεση να επιτραπεί στα αραβικά έθνη ή λαούς να γίνουν ανεξάρτητα. Στρατηγικοί συλλογισμοί, Χριστιανοί σιωνιστές ανάμεσα στους ηγέτες της Βρετανίας και μια ικανή ποσότητα αντισημιτισμού οδήγησε το Λονδίνο να υποστηρίξει την εγκατάσταση των ευρωπαίων εβραίων μακριά από την Ευρώπη στα σπλάχνα του αραβικού κόσμου. Αν και οι Βρετανοί διακήρυξαν περίφημα το 1917 ότι αυτό θα γινόταν χωρίς προκαταλήψεις έναντι των δικαιωμάτων και των προσδοκιών του γηγενούς πληθυσμού, φυσικά και δεν έγινε έτσι. Φαλκίδευσε τα θεμελιώδη δικαιώματά τους για εθνικότητα, αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία – δικαιώματα αποδοθέντα σε όλους τους άλλους στον αραβικό κόσμο. Αυτό έγινε ενάντια σε συγκλονιστικά στατιστικά στοιχεία: 90% του πληθυσμού ήταν Παλαιστίνιοι και από το 10% των Εβραίων, λίγοι ήταν Ορθόδοξοι Εβραίοι που θεωρούσαν τον Σιωνισμό ως εκτροπή και εμπλοκή με τη Θεία θέληση.

Οι Παλαιστίνιοι απέρριψαν την επιβολή ενός αποικιακού σχεδίου εις βάρος τους, παρά την πλήρη ευρωπαϊκή υποστήριξη προς αυτό. Μέχρι το 1939 η Ευρώπη, και ειδικά η Βρετανία, είχαν δεύτερες σκέψεις σχετικά με την Παλαιστίνη. Η διεθνής κοινή γνώμη έπρεπε να λάβει μια νέα απόφαση το 1947, όταν η Βρετανία, εν απογνώσει με την εμπλοκή της εκεί, πέρασε το ζήτημα σε άλλους.

Το 1947 τα στατιστικά δεδομένα ήταν ακόμη πολύ υπέρ των Παλαιστινίων. Αντικειμενικά, διέθεταν ό,τι χρειάζεται για να θεωρούνται από τη διεθνή κοινότητα ως νομιμοποιημένο έθνος που απαιτεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της ανεξαρτησίας. Αποτελούσαν τα δύο τρίτα του πληθυσμού και κατείχαν πάνω από το 90% της γης. Οι Εβραίοι ήταν κυρίως νεοεισερχόμενοι τα προηγούμενα τρία χρόνια και είχαν κατορθώσει να αγοράσουν μόνο 7% της γης. Συγκριτικά με το 1917, οι Παλαιστίνιοι είχαν μια ακόμη πιο ξεκάθαρη εθνική ταυτότητα και καθαρότερο όραμα.

Αλλά όλα τούτα αγνοήθηκαν από τη διεθνή κοινότητα που χρησιμοποίησε τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ) για να περάσει μια απόφαση για το μέλλον της Παλαιστίνης στις 29 Νοεμβρίου του 1947, το διάσημο ψήφισμα διαμελισμού. Αντί να παραχωρήσουν στους Παλαιστινίους ανεξαρτησία στην Παλαιστίνη τα ΗΕ πρότειναν την απόδοση λιγότερης από τη μισή χώρας σε αυτούς και πρότειναν να μοιράζονται την οικονομία και το νόμισμά τους με τους εβραίους εποίκους στους οποίους αποδόθηκε το μεγαλύτερο κομμάτι. Η πρωτεύουσά τους, η Ιερουσαλήμ, δημεύτηκε ως διεθνές έδαφος. Μόνο ένα παράγοντας οδήγησε την ειδική επιτροπή των ΗΕ στην Παλαιστίνη και όλες εκείνες τις δυνάμεις από πίσω, να εγκαταλείψουν κάθε συμβατική αρχή κρατικής οντότητας και ανεξαρτησίας προς χάριν της ικανοποίησης του σιωνιστικού κινήματος: το Ολοκαύτωμα.

Μπορεί κανείς να διαβάσει ξανά και ξανά τα επιχειρήματα που θέτουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην πρόταση του ψηφίσματος διαμελισμού και αργότερα της αποδοχής του Ισραήλ ως πλήρους μέλους στα ΗΕ, ενώ η Παλαιστίνη διεγράφη από τη δημόσια διεθνή ατζέντα και να δει ξεκάθαρα ότι το Ολοκαύτωμα ήταν το μοναδικό επιχείρημα.

Το επιχείρημα για ένα εβραϊκό κράτος ως αποκατάσταση για το Ολοκαύτωμα ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα, τόσο ισχυρό που κανένας δεν άκουγε την ολοκληρωτική απόρριψη της λύσης των ΗΕ από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού της Παλαιστίνης. Αυτό που προκύπτει ξεκάθαρα είναι μια ευρωπαϊκή πρόθεση εξιλέωσης. Τα θεμελιώδη και φυσικά δικαιώματα των Παλαιστινίων θα έπρεπε να μπουν στο περιθώριο, να επισκιαστούν και να λησμονηθούν ολοκληρωτικά προς χάριν της συγχώρεσης που αναζητούσε η Ευρώπη από το νεότευκτο εβραϊκό κράτος. Ήταν πολύ πιο εύκολο να αποκατασταθεί το κακό των Ναζί απέναντι σε ένα σιωνιστικό κίνημα από την κατά μέτωπο αντιμετώπιση των Εβραίων του κόσμου γενικά. Ήταν λιγότερο περίπλοκο, και κυρίως, δεν ενέπλεκε την αντιμετώπιση των ίδιων των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, αλλά μάλλον ένα κράτος που ισχυριζόταν ότι τους εκπροσωπεί. Το τίμημα αυτής της πιο βολικής μεταμέλειας ήταν η καταλήστευση των Παλαιστινίων από κάθε θεμελιώδες και φυσικό δικαίωμα είχαν και η άδεια προς το σιωνιστικό κίνημα να προβεί στην εθνοκάθαρση τους χωρίς το φόβο της επίπληξης ή της καταδίκης.

Η πιο άξια απορίας αριθμητική των ΗΕ, στο όνομα της διεθνούς κοινότητας, προς επίτευξη αυτής της φόρμουλας ήταν να συμπεριλάβουν τον αριθμό των Εβραίων στην Ευρώπη στο συνολικό δημογραφικό υπολογισμό της ισορροπίας στην Παλαιστίνη. Έτσι, η Παλαιστίνη ήταν πλέον η γη των Εβραίων της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν είχαν φτάσει ακόμη και εκείνων που δεν σκόπευαν ουδέποτε να φτάσουν εκεί. Μ’ αυτό τον τρόπο ήταν πλειοψηφία στην Παλαιστίνη.

Το σιωνιστικό κίνημα είχε τη στρατιωτική δύναμη τόσο να προβεί σε εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης από τον γηγενή πληθυσμό της όσο και να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τις μονάδες διαφόρων αραβικών στρατών που στάλθηκαν για να προσπαθήσουν να εμποδίσουν τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους. Ωστόσο, χρειαζόταν η μνημόνευση του Ολοκαυτώματος για να σιγήσει κάθε κριτική της επιχείρησης εθνοκάθαρσης και για να εμποδιστεί κάθε διεθνής πίεση απέναντί του για να επιτρέψει την επιστροφή όλων όσους εξεδίωξε από τη γη μετά τον πόλεμο του 1948. Η ενοχή της Ευρώπης που επέτρεψε στη Ναζιστική Γερμανία να εξολοθρεύσει τους Εβραίους της Ευρώπης θα γιατρευόταν με την εκδίωξη των Παλαιστινίων.

Αυτό δημιούργησε αυτό που ο εκλιπών Εντουάρντ Σαΐντ αποκάλεσε αλυσίδα θυματοποίησης. Οι Παλαιστίνιοι έγιναν τα θύματα του θύματος. Αυτή η θεώρηση ουδέποτε έγινε αποδεκτή από το Ισραήλ και τους συμμάχους του, ούτε υιοθετήθηκε ποτέ από την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ που ένιωθε πολύ άνετα με τη φόρμουλα του να είναι το Ισραήλ το μοναδικό και αποκλειστικό θύμα του Ολοκαυτώματος και το μοναδικό θύμα στην Παλαιστίνη.

Οι Ισραηλινοί ακολούθησαν τον άλλο δρόμο προς δύο κατευθύνσεις που ήταν μεταξύ τους συμπληρωματικές. Από την άλλη, ένιωθαν ασφάλεια έναντι κάθε δυτικής πίεσης και συνέχισαν την εκδίωξη των Παλαιστινίων – μέχρι σήμερα. Τα όρια των ενεργειών τους στο παρελθόν και μάλλον και στο μέλλον, καθορίστηκαν ευκρινώς από τον εκλιπόντα δημοσιογράφο Αριέχ Κάσπι: καθ’ όσον οι Ισραηλινοί δεν κάνουν στους Παλαιστινίους αυτά που οι Ναζί έκαναν στους Εβραίους, βρίσκονται εντός των νομιμοποιημένων και ηθικών ορίων της πολιτισμένης συμπεριφοράς. Το ρεπερτόριο των ενεργειών εντός των ορίων αυτών ήταν, και εξακολουθεί να είναι, αρκετά φρικιαστικό, όπως μαρτυρούν οι τελευταίες ισραηλινές ενέργειες στη Λωρίδα της Γάζας. Η άλλη κατεύθυνση ήταν να Ναζικοποιηθούν οι Παλαιστίνιοι ώστε να δικαιολογηθούν περαιτέρω οι εναντίον τους ενέργειες.

Δικαιοσύνη

Η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ φαίνεται να εξακολουθεί να υποφέρει από την ίδια ντροπαλοσύνη όπως και κατά το παρελθόν. Αυτός ο φόβος, ριζωμένος τόσο καθαρά στην τραγική εβραϊκή ιστορία της Ευρώπης, βλάπτει σοβαρά κάθε ευκαιρία για μια βιώσιμη και διαρκή ειρήνη στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Είναι αλήθεια ότι το κύριο μπλοκ για την όποια αποτελεσματική πίεση στο Ισραήλ είναι οι ΗΠΑ. Αλλά κάθε ευκαιρία εξισορρόπησης ή επανακαθορισμού της πορείας της εξαρτάται κατά πολύ από την Ευρώπη.

Ένα από τα κύρια μπλοκ αντίδρασης στο δρόμο μιας τέτοιας ευκαιρίας είναι η Γερμανία, για προφανείς λόγους. Ωστόσο η Γερμανία ως κοινωνία και ως κυβέρνηση έχει μια υποχρέωση όχι μόνο προς τον εβραϊκό λαό, αλλά και προς τους Παλαιστινίους. Ήταν σωστό και δίκαιο οι πρώτες δεκαετίες μετά το Ολοκαύτωμα να είναι αφιερωμένες στη συμφιλίωση με τον εβραϊκό κόσμο. Η Γερμανία ως σύνολο ήρθε αντιμέτωπη με το παρελθόν της θαρραλέα και δεν αρνήθηκε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Τώρα έχει έρθει ο καιρός για τους Γερμανούς να δώσουν προσοχή στο θύμα του θύματος – η Γερμανία δεν απέχει τόσο πολύ στην αλυσίδα θυματοποίησης και δεν φείδεται ευθυνών.

Υπάρχουν κι άλλοι στρατηγικοί λόγοι για να δοκιμαστεί μια νέα προσέγγιση στο παλαιστινιακό ζήτημα από εκείνη που ρίχνει όλο το φταίξιμο στους Παλαιστινίους και αγνοεί τα νόμιμα δικαιώματά τους όπως το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν και το δικαίωμα του υπόλοιπου παλαιστινιακού λαού να ζει χωρίς κατοχή, καταπίεση και διακρίσεις. Η διαρκής βία στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη ενδέχεται να σύρει όχι μόνο τη Μέση Ανατολή σε ατέρμονους πολέμους, αλλά και την Ευρώπη – όπως γίνεται φανερό από τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας.

Αλλά αυτό το αγαθό άρθρο είναι για την ηθική και τη δικαιοσύνη – δικαιοσύνη, κάτι που είδα ότι θεωρείται πολύ σημαντικό από τη νεώτερη γερμανική γενιά, μια γενιά που ξέρει ότι ως έθνος αντιμετώπισαν ολομέτωπα το δικό τους κακό παρελθόν και προσδοκά από τους Ισραηλινούς να πράξουν το ίδιο. Μπορεί να τους συναντήσετε ως εθελοντές στα κατεχόμενα εδάφη και σε διάφορες ευρωπαϊκές καμπάνιες αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη. Αυτοί οι νεαροί άνδρες και γυναίκες θα έπρεπε να είναι πηγή περηφάνιας για τη Γερμανία, όπως ήταν οι νεαροί Γερμανοί που δήλωσαν εθελοντές στο Ισραήλ στο πλαίσιο της συμφιλίωσης.

Όλοι θα τους χρειαστούμε, επειδή η ιστορία μας διδάσκει ότι το κακό, η κατοχή και ο διωγμός φτάνουν κάποτε σ’ ένα τέλος. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της εκδίκησης και της ανταπόδοσης μια τέτοια μέρα. Ίσως μια ομάδα ανθρώπων που ανατράφηκαν αντιμετωπίζοντας θαρραλέα την ναζιστική γενοκτονία, και γνώρισαν από πρώτο χέρι την ισραηλινή κατοχή και τις φρικαλεότητές της, να μπορούσε να διευκολύνει μια αποκατάσταση της δικαιοσύνης για όλους – όπως εκείνη που είχαμε στη μετά Απαρτχάιντ Νότιο Αφρική και όχι μια ανταποδοτική- όπως εκείνη της οποίας γίναμε μάρτυρες στη Ρουάντα.

Κρίνοντας από το λόγο που εκφώνησε πρόσφατα η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ στην ισραηλινή Κνεσέτ, η Γερμανία δεν προτίθεται να διαδραματίσει έναν εποικοδομητικό ρόλο για να έρθει ειρήνη στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Η Μέρκελ παρουσίασε μια ντροπιαστικά προκατειλημμένη και μονόπλευρη φιλοϊσραηλινή θέση. Στην ομιλία της η καγκελάριος δεν ανέφερε την κατοχή, έστω και επιγραμματικά, παρά μόνο επαίνεσε το Ισραήλ ως παράγοντα δικαιοσύνης, δημοκρατίας και πολιτισμού. Αυτό απλώς θα ισχυροποιήσει τις πιο επιθετικές και βίαιες πλευρές της ισραηλινής πολιτικής και δράσης. Επίσης άφησε τους Παλαιστινίους χωρίς ελπίδα για ένα διαφορετικό μέλλον, και χωρίς ελπίδα εγκαθίσταται η απόγνωση η οποία με τη σειρά της παράγει βία.

Όλοι χρειαζόμαστε ένα τελικό ξεκαθάρισμα από τον 20ό αιώνα – όχι για να ξεχάσουμε ούτε καν για να συγχωρήσουμε, αλλά προς χάριν της οικοδόμησης μιας φυσιολογικής και υγιούς ζωής. Αυτό ισχύει και για τα θύματα και για τους θύτες. Η Γερμανία μπορεί να παίξει έναν πολύ θετικό ρόλο για να συμβεί αυτό στην Παλαιστίνη. Τώρα είναι η ώρα, προτού να είναι πολύ αργά.

Η Χαμάς Καταδικάζει το Ολοκαύτωμα

Δεν εμπλεκόμαστε σε μια θρησκευτική διαμάχη με Εβραίους, αυτός είναι ένας πολιτικός αγώνας για να απελευθερωθούμε από την κατοχή και την καταπίεση

Του Bassem Naeem Δημοσιεύτηκε στις 12/05/08 στον "The Guardian"

Καθώς ο παλαιστινιακός λαός προετοιμάζεται να τιμήσει την επέτειο μνήμης της Νάκμπα («καταστροφή») – αποστέρηση και διωγμός του μεγαλύτερου τμήματος του λαού μας από την πατρίδα μας- εκείνοι που παραμένουν στην Παλαιστίνη έρχονται αντιμέτωποι με κλιμακούμενη επιθετικότητα, δολοφονίες, φυλακίσεις, εθνοκάθαρση και πολιορκία. Αλλά αντί για υποστήριξη και αλληλεγγύη από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ερχόμαστε αντιμέτωποι με συχνές απόπειρες υπεράσπισης του αδιανόητου ή με την επίθεση ενάντια στους ίδιους τους Παλαιστινίους.

Μια πρόσφατη προσέγγιση, που φαίνεται να αποτελεί τμήμα της ευρύτερης προσπάθειας απομόνωσης της εκλεγμένης παλαιστινιακής ηγεσίας, είναι να απεικονισθεί η Χαμάς και ο πληθυσμός της Λωρίδας της Γάζας ως υποκινούμενος από αντί-εβραϊκό αίσθημα, παρά ως εχθρικός ενάντια στη σιωνιστική κατοχή και κυριαρχία στη γη μας. Ένα πρόσφατο πρωτοσέλιδο άρθρο στην International Herald Tribune ακολούθησε αυτή τη γραμμή, όπως κι ένα άρθρο για το Cif σχετικά με μια εκπομπή που μεταδόθηκε στο δορυφορικό κανάλι al-Aqsa για το Ολοκαύτωμα των Ναζί.

Ουσιαστικά το δορυφορικό κανάλι al-Aqsa είναι ένα ανεξάρτητο ενημερωτικό ινστιτούτο που συχνά δεν εκφράζει τις απόψεις της παλαιστινιακής κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Ισμαήλ Χανίγιε ή του κινήματος της Χαμάς. Το κανάλι παρέχει συχνά τη δυνατότητα σε Παλαιστινίους διαφορετικών πεποιθήσεων να εκφράσουν απόψεις που δεν συμμερίζεται η παλαιστινιακή κυβέρνηση ή το κίνημα της Χαμάς. Στην περίπτωση της άποψης που εκφράστηκε στο al-Aqsa TV από τον Αμίν Νταμπούρ, εκπροσωπεί και βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

Μας εκπλήσσει αρκετά το γεγονός ότι τόσο λίγη, αν έστω καθόλου, σημασία δίνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης σ’ αυτά που συχνά μεταδίδονται ή γράφονται στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης από πολιτικούς και συντάκτες που απαιτούν τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό ή τη «μεταφορά» του παλαιστινιακού λαού από την πατρίδα του.

Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης και ο υπέρ του Ισραήλ δυτικός Τύπος είναι γεμάτα απόψεις που αρνούνται ή προσπαθούν να δικαιολογήσουν εδραιωμένα ιστορικά γεγονότα συμπεριλαμβανομένης της Νάκμπα του 1948 και των σφαγών που διέπραξαν τότε οι Χαγκανά, Ιργκούν και LEHI με στόχο την επιβολή μαζικού διωγμού στους Παλαιστινίους.

Αλλά θα έπρεπε να ξεκαθαριστεί ότι ούτε η Χαμάς, ούτε η παλαιστινιακή κυβέρνηση στη Γάζα δεν αρνείται το Ολοκαύτωμα των Ναζί. Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μόνο ένα έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα, αλλά ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στη σύγχρονη ιστορία. Το καταδικάζουμε όπως καταδικάζουμε κάθε ανθρώπινη κακοποίηση και κάθε μορφή διακρίσεων στη βάση της θρησκείας, της φυλής, του φύλου ή της εθνικότητας.

Και την ίδια στιγμή, καθώς καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Ναζί ενάντια στους Εβραίους της Ευρώπης, απορρίπτουμε κατηγορηματικά την εκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος από τους Σιωνιστές προκειμένου να δικαιολογήσουν τα δικά τους εγκλήματα και να κερδίσουν διεθνή αποδοχή της εκστρατείας εθνοκάθαρσης και υποταγής που διεξάγουν εναντίον μας – σε βαθμό που το Φεβρουάριο ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ματάν Βιλνάι, απείλησε το λαό της Γάζας με «ολοκαύτωμα».

Μέσα σε 24 ώρες, 61 Παλαιστίνιοι –εκ των οποίων πάνω από τους μισούς ήταν πολίτες και το ένα τέταρτο παιδιά – σκοτώθηκαν από μια σειρά αεροπορικών επιδρομών. Εντωμεταξύ ένα τρομερό έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα εξακολουθεί να διαπράττεται ενάντια στον λαό της Γάζας: η διετής πολιορκία που επιβλήθηκε αφότου η Χαμές κέρδισε τις νομοθετικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2006, που προκαλεί εξαιρετικά δεινά. Λόγω σοβαρών ελλείψεων φαρμάκων και τροφίμων πάρα πολλοί Παλαιστίνιοι έχουν χάσει τη ζωή τους.

Δεν μπορεί να είναι σωστό ότι οι Ευρωπαίοι γενικά και οι Βρετανοί ειδικότερα συντηρούν ένα πέπλο σιωπής που σκεπάζει αυτό που κάνουν οι Σιωνιστές στους Παλαιστινίους, πόσο μάλλον να υποστηρίζουν ή να δικαιολογούν τις πολιτικές καταπίεσης στο πλαίσιο της συμπόνιας προς τα θύματα του Ολοκαυτώματος.

Ο παλαιστινιακός λαός προσδοκά την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την ειρηνική συνύπαρξη με όλους τους γείτονές του. Υπάρχουν σήμερα πάνω από έξι εκατομμύρια παλαιστίνιοι πρόσφυγες. Όχι λιγότεροι από 700.000 Παλαιστίνιοι έχουν φυλακιστεί τουλάχιστον μία φορά από τις ισραηλινές κατοχικές αρχές από το 1967. Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί μέχρι σήμερα. Μικρή ανησυχία φαίνεται να εγείρουν όλα τούτα ή η ανέγερση του τείχους απαρτχάιντ που καταπίνει πάνω από το 20% του εδάφους της Δυτικής Όχθης ή οι βαριά οπλισμένες αποικίες που καταβροχθίζουν την παλαιστινιακή γη κατά στυγνή παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Τα δεινά του λαού μας δεν είναι παράγωγο μιας θρησκευτικής διαμάχης μεταξύ ημών και των Εβραίων στην Παλαιστίνη ή οπουδήποτε αλλού: οι στόχοι και οι θέσεις της σημερινής Χαμάς έχουν επανειλημμένα διατυπωθεί από την ηγεσία της, για παράδειγμα στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Χαμάς του 2006. Η σύγκρουση είναι καθαρά πολιτικής φύσης: είναι ανάμεσα σ’ ένα λαό που είναι κατεχόμενος και σε μια καταπιεστική κατοχική εξουσία.

Το δικαίωμά μας να αντιστεκόμαστε ενάντια στην κατοχή είναι αναγνωρισμένο από όλες τις συνθήκες και τις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι Εβραίοι είναι για μας ο λαός ενός ιερού βιβλίου που υπέφεραν διώξεις σε ευρωπαϊκά εδάφη. Όποτε αναζήτησαν καταφύγιο, τα μουσουλμανικά και αραβικά εδάφη τους προσέφεραν ασφαλείς «λιμένες». Μέσα σε μας απήλαυσαν ειρήνη και ευημερία, πολλοί από αυτούς ανέλαβαν ηγετικές θέσεις σε μουσουλμανικές χώρες.

Ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα σιωνιστικής αποικιακής και ρατσιστικής καταπίεσης, ορισμένοι Παλαιστίνιοι δυσκολεύονται να φανταστούν ότι κάποιοι από τους καταπιεστές τους είναι οι γιοι και οι θυγατέρες εκείνων που οι ίδιοι καταπιέζονταν και σφαγιάστηκαν.

Οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν καμία ανάμειξη στο Ολοκαύτωμα αλλά τιμωρούνται για το έγκλημα κάποιου άλλου. Αλλά γνωρίζουμε καλά και καλωσορίζουμε θερμά την εκπεφρασμένη υποστήριξη για τα παλαιστινιακά δικαιώματα από ισραηλινούς και εβραίους αγωνιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Παλαιστίνη και σε όλο τον κόσμο.

Ελπίζουμε ότι οι δημοσιογράφοι στη δύση θ’ αρχίσουν να υιοθετούν μια πιο αντικειμενική προσέγγιση όταν καλύπτουν τα τεκταινόμενα στην Παλαιστίνη. Ο παλαιστινιακός λαός δολοφονείται από το μηχανισμό καταστροφής του Ισραήλ σε καθημερινή βάση. Ωστόσο, εξακολουθούμε να βλέπουμε μια καθαρή προκατάληψη υπέρ του Ισραήλ στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Οι Ευρωπαίοι φέρουν άμεση ευθύνη γι’ αυτό που συμβαίνει σήμερα στους Παλαιστινίους. Η Βρετανία ήταν, η βρετανική αρμοστεία, που παρέδωσε την Παλαιστίνη στην ισραηλινή κατοχή. Η ναζιστική Γερμανία διέπραξε τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα ενάντια στους Εβραίους, εξαναγκάζοντας τους επιζήσαντες να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη αναζητώντας ασφάλεια. Εμείς, λοιπόν, περιμένουμε οι Ευρωπαίοι να επιδείξουν μεταμέλεια για τα ιστορικά τους εγκλήματα αποκαθιστώντας κάποια ισορροπία στην απάνθρωπη και μονόπλευρη διεθνή απόκριση στην τραγωδία του λαού μας.

Κρίσιμο Σαββατοκύριακο στη Λωρίδα της Γάζας

Κρίσιμο Σαββατοκύριακο στη Λωρίδα της Γάζας που είχε βυθιστεί στο σκοτάδι μετά την παύση της λειτουργίας του μοναδικού σταθμού ηλεκτροδότησης και την έλλειψη καυσίμων. Τη Δευτέρα ανακοινώθηκε παρέμβαση των κυβερνήσεων της Αλγερίας και του Ιράν, ενώ άμεσα κατατίθεται και η πρόταση διαμεσολάβησης της Αιγύπτου για εκεχειρία.

Η Λωρίδα της Γάζας έμεινε χωρίς ρεύμα από το βράδυ του Σαββάτου, όταν τελείωσαν τα καύσιμα του μοναδικού σταθμού ηλεκτροδότησης που τροφοδοτείται από την ισραηλινή κατοχική αρχή. Την Κυριακή οι ιδιοκτήτες φούρνων στη Λωρίδα της Γάζας ανακοίνωσαν ότι κλείνουν τα καταστήματά τους λόγω έλλειψης καυσίμων και ηλεκτρισμού.

Το Κίνημα της Χαμάς δήλωσε το Σάββατο ότι η ισραηλινή κατοχή έχει μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σ’ έναν σκοτεινό τύμβο, και προειδοποίησε ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν μπορεί να παραμείνει παθητικός και δεν θα πρέπει να κατηγορηθεί αν σπάσει την πολιορκία με δικά του μέσα. Η Λαϊκή Επιτροπή Ενάντια στην Πολιορκία προειδοποίησε ότι οι δρόμοι «βράζουν» στη Γάζα και ότι οι πολίτες δεν μπορούν ανεχτούν άλλο να βλέπουν τις βασικές ανάγκες τους να γίνονται στόχος της ισραηλινής κατοχής. «Αν οι διεθνείς οργανισμοί δεν επέμβουν τώρα, θα είναι συνεργοί στην πολιορκία της Γάζας. Τα λόγια και οι καταδίκες δεν αρκούν. Μιλάμε για μια πραγματική τραγωδία ειδικά αφότου το 70% των κατοίκων της Γάζας έμεινε χωρίς νερό και αν μέσα στις επόμενες ώρες συνεχιστεί η διακοπή της ηλεκτροδότησης και της παροχής καυσίμων θα ζήσουμε μια ανθρωπιστική καταστροφή» τόνισε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Rami Abdo.

Το Σάββατο εκατοντάδες Παλαιστίνιοι πέρασαν από τη Ράφα στην Αίγυπτο για ιατρική περίθαλψη. Ο επικεφαλής των επειγόντων περιστατικών στο νοσοκομείο Σίφα της Γάζας, Muawia Hasanein, δήλωσε ότι 550 παλαιστίνιοι ασθενείς έφυγαν από τη Ράφα για νοσηλεία στην Αίγυπτο, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Οι 30 ήταν σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ 70 από αυτούς είναι κάτω των 18 ετών. Ο επικεφαλής εξέφρασε την ελπίδα ότι και τις επόμενες μέρες θα επιτραπεί η διέλευση ασθενών.

Την Κυριακή το Κίνημα της Χαμάς κάλεσε την Αίγυπτο να ανοίξει το συνοριακό πέρασμα της Ράφα και να σπάσει την ισραηλινή πολιορκία σε περίπτωση που το Ισραήλ απορρίψει την πρόταση εκεχειρίας. Ο Μοχάμεντ Ναζαλ, μέλος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, δήλωσε ότι εκείνοι που διακηρύττουν την αλληλεγγύη τους με τον παλαιστινιακό λαό πρέπει να πάρουν την πρωτοβουλία να ανοίξουν τη Ράφα, προσθέτοντας ότι αν η Αίγυπτος δεν προβεί σ’ αυτό το βήμα θα είναι συνεργός στην πολιορκία της Γάζας. Παράλληλα εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η λογική λύση συνδέεται με την αραβική και αιγυπτιακή πολιτική βούληση να αντιμετωπίσουν την ισραηλινή πολιορκία, η οποία δυστυχώς εκλείπει.

Ο επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών Ομάρ Σουλεϊμάν αναμένεται να προσέλθει σήμερα Δευτέρα στο Ισραήλ για να παρουσιάσει την πρόταση διαμεσολάβησης της χώρας του για εκεχειρία στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και στις παλαιστινιακές αντιστασιακές οργανώσεις.

Η ισραηλινή πλευρά έχει διακηρύξει ότι απορρίπτει σύναψη εκεχειρίας με τη Χαμάς, αλλά την Κυριακή ο αναπληρωτής υπουργός Ματάν Βιλνάι δήλωσε σε ΜΜΕ ότι η κυβέρνησή του προτίθεται να ακούσει την πρόταση του αιγύπτιου απεσταλμένου. Ωστόσο στη συνεδρίαση της ίδιας μέρας στην Κνεσέτ ο υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας δήλωσε ότι η αιγυπτιακή πρόταση για εκεχειρία πρέπει να απορριφθεί ή έστω να αναβληθεί.

Η βουλευτής Σαμίρα Αλ-Χαλάικα χαιρέτισε τη Δευτέρα την απόφαση της αλγερινής και της ιρανικής κυβέρνησης να παράσχουν καύσιμα δωρεάν στη Γάζα, χαρακτηρίζοντάς την «σοφή και θαρραλέα». Παράλληλα ζήτησε από την αιγυπτιακή κυβέρνηση να διευκολύνει την είσοδο των προμηθειών από τη Ράφα και απηύθηνε έκκληση προς τις αραβικές χώρες να υιοθετήσουν πιο υποστηρικτική και πρακτική στάση για τη στήριξη του 1,5 εκατομμυρίου κατοίκων της Γάζας.

Πηγή: Palestinian Information Center

Και στη σκηνή ανέβηκαν οι εργάτες

Ανταπόκριση της Cigdem από την Τουρκία

ΙΙΙ Διεθνής Βραδιά Φεστιβάλ Εργατικών Ταινιών

Και στη σκηνή ανέβηκαν οι εργάτες

Η ΙΙΙ Διεθνής Βραδιά Φεστιβάλ Εργατικών Ταινιών έλαβε χώρα στις 7 Μάη στην αίθουσα του Emek Cinema στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης. Εργάτες, φοιτητές και άνθρωποι από τις φτωχές γειτονιές συναντήθηκαν με διάσημους διανοούμενους, καλλιτέχνες και εργαζόμενους στον κινηματογράφο. Πάνω από χίλιοι άνθρωποι συμμετείχαν.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με μια σύντομη παρουσίαση του φεστιβάλ στην Τουρκία που διοργανώνεται για τρίτη χρονιά κι ένας εκπρόσωπος από την οργανωτική επιτροπή τόνισε τη συμβολή του φεστιβάλ που οργανώνεται με τη θεματική «Κάμερα στραμμένη στην εργατική τάξη, σινεμά που κατεβαίνει στους δρόμους» στην αύξηση των εργατικών ντοκιμαντέρ στην Τουρκία. Η θεματική του περυσινού φεστιβάλ ήταν: «Ιστορίες Αντίστασης Ενάντια στον Νεοφιλελευθερισμό» και «Φτώχεια, Αντίσταση, Ελπίδα». Μετά προβλήθηκε ένα σύντομο βίντεο για τις διαμαρτυρίες της Πρωτομαγιάς στην Κωνσταντινούπολη φέτος, με διάφορες σκηνές κρατικής τρομοκρατίας από διάφορα σημεία της πόλης. (http://istanbul.indymedia.org/)

Με τη συνοδεία των ποιημάτων του διάσημου επαναστάτη τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, οι εργάτες, οι συνδικαλιστές, οι οργανώσεις γειτονιάς, εκπρόσωποι εργαζομένων από τους κλάδους του πετρελαίου, της υγείας και της ναυτιλίας παρέδωσαν συμβολικά βραβεία σε τραγουδιστές, ηθοποιούς, σεναριογράφους, ντοκιμαντερίστες και εργαζόμενους του κινηματογράφου για τη συμβολή τους στον αγώνα της εργατικής τάξης στην Τουρκία.

Ο ισπανός κινηματογραφιστής Fernando Leon Aranoa, το φιλμ του οποίου Los Lunes al Sol παίζεται στο φετινό φεστιβάλ, και ο εκπρόσωπος του LaborFest του Σαν Φρανσίσκο, Steve Zeltzer (http://video.google.com/videoplay?docid=-5643627279755532429&hl=en) συμμετείχαν στο πρόγραμμα με τα βίντεο-μηνύματά τους, ειδικά σταλμένα για τη βραδιά του φεστιβάλ. Η καταλανή κινηματογραφίστρια Montse Romani που συμμετείχε στο φεστιβάλ με την ταινία της «Ιστορίες Εργασίες» (“Work Narratives”) τόνισε την αναγκαιότητα εργατικών κινηματογραφικών φεστιβάλ για τους ανεξάρτητους ακτιβιστές-κινηματογραφιστές.

Η πιο φορτισμένη στιγμή της βραδιάς ήταν όταν διαβάστηκε το μήνυμα του εκπροσώπου του ISM-Παλαιστίνης Abdelkerim Delbeh που οι ιορδανικές αρχές του απαγόρευσαν να μεταβεί στην Τουρκία, όπου ερχόταν προσκεκλημένος της ΙΙΙ Διεθνούς Βραδιάς Φεστιβάλ Εργατικών Ταινιών και είναι “φυλακισμένος” στη Δυτική Όχθη. Η παλαιστινιακή σημαία στη σκηνή και το μήνυμα του Delbeh προκάλεσε ένα ξέσπασμα ενθουσιασμού και συμπαράστασης.

Το μήνυμα του Abdelkerim:

Αγαπητοί φίλοι Eyii Akshamlar (Καλησπέρα),

Λυπάμαι πολύ που δεν βρίσκομαι μαζί σας απόψε αν και προσπάθησα σκληρά να έρθω, αλλά με καθυστέρησαν οι Ισραηλινοί και μου το απαγόρευσαν οι Ιορδανοί.

Τέλος πάντων, αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα των μεγάλων δεινών μας τα 60 χρόνια της Νάκμπα και τα 40 χρόνια υπό την παράνομη ισραηλινή στρατιωτική κατοχή. Προσωπικά και εκ μέρους του ISM ειδικότερα, αλλά και στο όνομα ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για όλες σας τις προσπάθειες και την αλληλεγγύη σας και με τη βαθιά πεποίθηση για τα δικαιώματά μας και με τη μεγάλη συμπαράσταση που παίρνουμε από σας και όλους τους φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν θα εγκαταλείψουμε και θα συνεχίσουμε την αντίστασή μας μέχρι να κερδίσουμε τα δικαιώματά μας της ελευθερίας και της επιστροφής.

Αγαπητοί φίλοι:

Η Νάκμπα (αραβική λέξη για την «καταστροφή») είναι το αποτέλεσμα της απόφασης των δυτικών δυνάμεων για την ίδρυση του Ισραήλ, πιστού φυλακίου των αποικιακών συμφερόντων τους στην περιοχή. Μεταξύ 1948 και 1951, περίπου 530 παλαιστινιακά χωριά αφανίστηκαν ολοκληρωτικά και το 85% του λαού μας εκδιώχθηκε από το 78% της πατρίδας μας για να εξασφαλιστεί ζωτικός χώρος για τη δημιουργία ενός σιωνιστικού κράτους με μια εβραϊκή πλειοψηφία. Η συνεχιζόμενη υποστήριξη και συναίνεση της διεθνούς κοινότητας καθιστά εφικτή τη συνέχιση της ισραηλινής κατοχής και του απαρτχάιντ και του σταδιακού αφανισμού του λαού μας.

Απαιτούμε να μπει ένα τέλος στη Νάκμπα της Παλαιστίνης!

• Αφήστε τους 6 εκατομμύρια παλαιστίνιους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια και στα χωριά τους, απ’ όπου εξορίστηκαν!

• Τέρμα στο ισραηλινό απαρτχάιντ και στον εκτοπισμό των παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ!

• Τέρμα στην ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας και της γκετοποίησης του παλαιστινιακού λαού πίσω από το Τείχος του Απαρτχάιντ!

• Τέρμα στον αποκλεισμό της Γάζας και απελευθέρωση των πάνω από 10.000 παλαιστινίων φυλακισμένων.

Καλούμε τους λαούς όλου του κόσμου να οργανώσουν ενέργειες υποστήριξης στο ογκούμενο κίνημα για μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις ενάντια στο Ισραήλ.

Αλληλεγγύη

Abdelkarim

ISM -Παλαιστίνης

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με μια έκκληση αλληλεγγύης για τους φυλακισμένους αιγύπτιους εργάτες του el Mahalla και του εργάτη- blogger Kerem el Beherieh με την προβολή ενός σύντομου ντοκιμαντέρ για τον ξεσηκωμό της 6^ης Απριλίου των εργατών της Mahalla στην Αίγυπτο.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ ολοκληρώνεται το Σάββατο 10 Μαΐου στην Κωνσταντινούπολη με το ειδικό πρόγραμμα για τα ντοκιμαντέρ για τη Μέση Ανατολή και μια ανοικτή συζήτηση σχετικά με την εργατική τάξη της Μέσης Ανατολής και την 60ή Επέτειο της Νάκμπα και του παλαιστινιακού αγώνα. Το φεστιβάλ που διοργανώνεται μεταξύ 1-10 Μάη ταυτόχρονα στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και το Ιζμίρ ξεκινάει επίσης το ταξίδι του σε πάνω από 20 πόλεις στην Τουρκία και την Κύπρο μέσα στο 2008.